Αφιέρωμα στο kraut-20 τραγούδια
Kraut Songs Top-20 #1
We are the krauts…
Ας ξεκινήσουμε “προκλητικά” και αυτο-αναιρετικά! To krautrock δεν υπήρξε ποτέ! Δεν υπήρξε ποτέ καμία μπάντα που να αυτοπροσδιορίστηκε ως kraut (με την εξαίρεση ίσως των Amon Duul οι οποίοι σε κάποιο σαρκαστικό εξώφυλλό τους εμφανίστηκαν ντυμένοι …λάχανα – kraut γερμανιστί). Δεν υπήρξε ποτέ σκηνή kraut με την πλήρη σημασία του όρου! Πηγαίνοντας ακόμη παραπέρα, ότι ονομάστηκε kraut δεν είχε ποτέ ταυτότητα (απλώς η μουσική που έβγαινε στη Γερμανία τη δεκαετία του 70;), δεν ήταν κάτι ενιαίο, και κάτω από την ομπρέλα του συνωστίστηκαν ετερόκλητα το “κλασικό” μαλλιαρό ροκ, η folk των δασών, το αυνανιστικό progressive της δεξιοτεχνίας “καθρέφτη καθρεφτάκι μου, ποιος παίζει καλύτερη κιθάρα από μένα;”, πρώιμες έθνικ αναζητήσεις, jazz παρεκκλίσεις, ηλεκτρονικοί πειραματισμοί. Απ’ όλα είχε ο μπαχτσές…
Επίσης όταν βλέπουμε σε διάφορα κείμενα (όλο και πιο πολλά τα τελευταία χρόνια!) αναφορές σε “kraut επιρροές”, ας έχουμε κατά νουν ότι σχεδόν πάντοτε εννοούν, συνειδητά ή ασυνείδητα, τον ήχο των Neu!, οι οποίοι δεν είχαν απολύτως καμία σχέση με τις υπόλοιπες μπάντες του kraut, όντας μια μοναδική περίπτωση στα χρονικά (ας θυμηθούμε εδώ τη ρήση του Brian Eno, ότι στα 70s τρεις ήταν οι σημαντικοί ρυθμοί: το afrobeat του Fela Kuti, το funk του James Brown και το motorik των Neu!).
Ασφαλώς είναι μια μεγάλη αλήθεια ότι γενικά η κατάταξη της μουσικής σε είδη είναι μία κατά το πλείστον εμπορική διευκόλυνση για να πουληθεί το προϊόν “μουσική” αλλά ταυτόχρονα και μια απόρροια (αναπόφευκτη;) της ανάγκης του ανθρώπου να βάλει όρια και τάξη σε έναν χαοτικό κόσμο, έτσι για να έχει την ψευδαίσθηση ότι τον καταλαβαίνει και τον ελέγχει. Βέβαια θα αναρωτηθείτε… Να πάψουμε να ταξινομούμε; Φυσικά και όχι! Αλλά ας έχουμε την επίγνωση ότι πάντα κάτι θα περισσεύει, ότι τα όρια και οι ορισμοί θέτουν εξ …ορισμού περιορισμούς, πολλές φορές αποκλείοντας το πιο ουσιαστικό, ισοπεδώνοντας τη λεπτομέρεια… Θυμάστε τον Προκρούστη;
Είναι επίσης γνωστή η πάγκοινη απέχθεια των μουσικών για τις κάθε είδους ταμπέλες. Διαβάζω σε μια πρόσφατη συνέντευξη των Faust στο Wire: “όταν οι άγγλοι άρχισαν να μιλάνε για krautrock, νομίζαμε ότι μας κοροϊδεύουν”. Στην πραγματικότητα λοιπόν ο χαρακτηρισμός “krautrock” ήταν μια αποικιοκρατικής αισθητικής ταμπέλα που απέδωσαν οι άγγλοι στον πειραματικό ήχο που ερχόταν στα 70s από τη Γερμανία, ενδεικτική της νοοτροπίας που ταλαιπωρεί τους εγγλέζους από τότε που απώλεσαν την αυτοκρατορία τους (ιστορικά, krauts αποκαλούσαν τους Γερμανούς στον Πρώτο Παγκόσμιο). Κατά μία αναλογία, στην ίδια πεπατημένη το ελληνικό ροκ θα μπορούσε να αποκληθεί …τζατζικορόκ! Πέρα από αυτά όμως, δεν θα υποτιμήσουμε και τη συμβολή του John Peel στην εξάπλωση του ήχου αυτού πέρα από τα σύνορα των γερμανόφωνων περιοχών της Ευρώπης. Όπως και αυτή του εν μέρει μονομερούς και ελλιπούς, αλλά χρήσιμου βιβλίου του Julian Cope (“Krautrocksampler” – ακόμη περιμένει έναν τολμηρό εκδοτικό οίκο και έναν μεταφραστή με …άγνοια κινδύνου).
Ξεπερνώντας (αλλά συγχρόνως έχοντας κατά νου) τις ενστάσεις αυτές, το παρόν αφιέρωμα θα αποπειραθεί να χαρτογραφήσει τις ασαφείς συντεταγμένες της εποχής. Μιας εποχής όπου η τεχνολογία αρχίζει να εκλαϊκεύεται, τα μυαλά και οι ορίζοντες ανοίγουν, όπου νέα παιδιά, συνήθως με γερή κλασική παιδεία, πατώντας με τευτονικό ρεαλισμό πάνω στη γερμανική παράδοση του ρομαντισμού και του εξπρεσιονισμού, εξερευνούν νέες μουσικές τοπογραφίες, ξεχειλώνοντας τον στενό κορσέ του εμπορικού τρίλεπτου άσματος. Και εταιρείες-θρύλοι όπως η Brain, η Sky, η Ohr, η Pilz θα αναλάβουν την περαιτέρω διάδοση του έργου.
Οι περισσότερες από τις μπάντες βέβαια “εξοντώθηκαν” μετά το σωτήριο έτος 1977, όταν και στη Γερμανία ενέσκηψε σαν σίφουνας το πνεύμα του punk. Οι Neubauten, οι Abwarts και οι λοιπές ταξιαρχίες του μεταπάνκ είχαν πια το λόγο. Αλλά όπως λέει και το άσμα, τίποτα δεν πάει χαμένο. Και πολλά από τα φρέσκα ονόματα της αιχμής του σύγχρονου νεωτερισμού χρωστάνε πολλά (τι χρωστάνε, εδώ έτοιμο να βγει το …σπίτι σε πλειστηριασμό!) σε αυτούς τους πρωτοπόρους δημιουργούς. Θέλετε και ονόματα; LCD Soundsystem, Fall, Portishead, Ladytron, Fujiya & Miyagi, Holy Fuck, και πολλοί πολλοί ακόμη…
Τα τραγούδια που ακολουθούν, είναι επιλογές με σειρά αγάπης και προσωπικού γούστου, και προφανώς δεν εξαντλούν το θέμα με τις πολλές παραφυάδες του. Είναι απλά μια πυξίδα, ίσως μια πρώτη αφορμή για αναζήτηση (μόλις ένα κλικ μακριά στις προνομιούχες μέρες μας!).
Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την περιήγηση στο περιβόλι με τα …λάχανα:
1. Hoelderlin – Requiem fuer einen Wicht (1972)
Schiller, Goethe, Novalis, Hοelderlin… Γερμανικός ρομαντισμός… Νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν υπήρξε ποτέ, η λαχτάρα τής επανένωσης τού ανθρώπου με τη φύση, η οδύσσεια αναζήτησης της χαμένης αρμονίας (κάποια στιγμή θα μιλήσουμε και για την φαινομενικά αντιφατική αλλά υπαρκτή σχέση του ρομαντισμού με το φασισμό!). Οι Hoelderlin υιοθετούν το όνομα του μεγάλου ποιητή του 19ου αιώνα, οπλίζονται με mellotron, σιτάρ, φλάουτα, βιολιά και κιθάρες, και κυκλοφορούν στην εταιρεία Pilz (με σήμα το μανιτάρι – υποθέτω όχι από αυτά που βρίσκει κανείς στο …supermarket) έναν από τους ομορφότερους και πιο ονειρικούς δίσκους της δεκαετίας του ‘70, με τα moody blues-folk ονειροδράματά τους να στολίζει η εκφραστική, στο μεταίχμιο παιδικότητας και θηλυκότητας φωνή της μικρής ολλανδέζας Nanny de Ruig. Η συνέχεια θα αργήσει τρία χρόνια και θα τους φέρει σε πιο συμβατικά, ολίγον βαρετά jazz-rock μονοπάτια… Έχει καμία σημασία; Ακόμη κι ένα τραγούδι που θα κάνει τούτο τον κόσμο λίγο πιο αξιοβίωτο, μια σταλιά πιο όμορφο, αρκεί (και περισσεύει) για τη δικαίωση ενός δημιουργού… Αναρωτιέμαι πάντως… Η όμορφη μουσική σε κάνει ομορφότερο τη ζωή; Ή σου τονίζει αντιστικτικά την καθημερινή ασχήμια;
V I D E O >> Η γυναικεία μόδα των καιρών… Ριχτό φόρεμα, χρώματα, μακρύ ίσιο μαλλί. Θεά όμως η Nanny
. . . . . . . . . .
2. Novalis – Wunderschaetze (1976)
Μια κάμαρα, το ταβάνι, το φως στο κερί τρεμοπαίζει, εκείνη είναι μακριά, πεθαμένη, παγωμένη… Ο Νοβάλις προσπαθεί να ξορκίσει με λέξεις και να αποτυπώσει τη βαθιά οδύνη που δοκίμασε με τον πρόωρο θάνατο της Αγαπημένης του (όλες οι αγαπημένες γράφονται με το Α κεφαλαίο). Θα πάει να τη “συναντήσει” μόλις στα 29 του χρόνια, το 1801. Κοντά δύο αιώνες αργότερα, οι Novalis από το βιομηχανικό και βρώμικο (για τα γερμανικά δεδομένα!) Αμβούργο, θα δώσουν μελωδικά φτερά στα ποιήματά του. Επιλέγω από τον τρίτο τους δίσκο, το “Sommerabend” (“Καλοκαιρινή βραδιά”), αυτό το δεκάλεπτο ψυχόδραμα, που θυμίζει εκείνες τις 70s μπαλάντες που όσο και αν ακούγονται σήμερα παρωχημένες, καταφέρνουν ακόμη να συγκινούν. Για όποιον μόνος κάθεται στο δωμάτιο του…… Αν δεν ξέρετε όμως γερμανικά, πάντα κάτι χάνεται στη μετάφραση!
V I D E O >> Πως χαρακτηρίζεται κάποιος που …ακούει πεταλούδες να γελούν; Ρομαντικός;
. . . . . . . . . .
3. Neu! – Super (1973)
Neu… Neu… Neu… Το κομμάτι ξεκινά, και η μηχανή υψηλής ιπποδύναμης στην καρδιά της μουσικής παίρνει μπρος… Motorik! (συναίρεση του Motor και του Musik). Απαντάται σε κείμενα που αφορούν τους Neu! με τη συχνότητα που εμφανίζεται ένα …θεληματικό πιγούνι σε μυθιστόρημα τύπου Άρλεκιν. Περιγραφικός όρος όμως! Η αυστηρή συμμετρία και επαναληπτικότητα μιας γραμμής παραγωγής γίνεται μουσική και ένας νέος ήχος γεννιέται. Η μουσική των Neu! είναι τόσο απλή, όπως και κάθε τι μεγαλοφυές που σε κάνει (εκ των υστέρων) να αναρωτιέσαι “πως και δεν το σκέφτηκε κάποιος νωρίτερα!”. Το “Super” βρίσκεται στον δεύτερο τους δίσκο “Neu! 2″ μαζί με δύο …remix του (ουσιαστικά παιγμένα σε διαφορετικές ταχύτητες!), η ύπαρξη των οποίων είναι στην πραγματικότητα ένα γέμισμα καθώς “στέγνωσαν” από ρευστό κατά την ηχογράφηση. Το κομμάτι θα “επανεμφανιστεί” με πολλές μορφές τα επόμενα χρόνια. Θα μεταμορφωθεί σε ηλεκτρονική καταιγίδα από τους DAF (“Der Mussolini”) ενώ αρκετά χρόνια αργότερα μια …cool rock chick listening to Neu! (κομμάτι των Ciccone Youth!) ονόματι Laetitia Sadier το τραγούδησε ως “French Disco”. Ευχαριστούμε κ.κ. Klaus Dinger και Michael Rother!
V I D E O >> Οι Neu! παίζουν μια πρώιμη ακατέργαστη μορφή του “Hero”
. . . . . . . . . .
4. Tangerine Dream – Stratosfear (1976)
Ποιος είναι ο ήχος του διαστρικού χώρου; Υπάρχει; Είναι γνωστό πως είναι η σιωπή (θυμηθείτε την “Οδύσσεια του διαστήματος”). Αν όμως το διάστημα είχε ήχο, ίσως να μην ήταν άλλος παρά αυτός των Tangerine Dream. Η μπάντα που δημιούργησε το 1967 ένας πρώην μαθητευόμενος του Dali, ο Edgar Froese, άφησε στην άκρη τα παραδοσιακά όργανα, έπιασε τα synthesizers, τα sequencers, τα moog, και άλλα μαγικά μαραφέτια που χρειάζονταν ρεύμα για να λειτουργήσουν (“η μουσική σας πέφτει όταν κόβεται το ρεύμα”, για να παραφράσω ένα γνωστό εξαρχειώτικο σύνθημα) και δημιούργησε τον ήχο που ευφυώς ονομάστηκε “κοσμική μουσική” (kosmische musik). Θα τους πουν “άρχοντες της βαρεμάρας”, θα είναι οι ακούσιοι υπαίτιοι για τον μουσικό χυλό που λέγεται new age, οι ίδιοι θα εξαντλήσουν την αχαλίνωτη (αλλά όχι αστείρευτη) έμπνευσή τους σε πάνω από 100 δίσκους (εκ των οποίων άνω των 40 είναι soundtrack!). Όμως… Κάθε ταξίδι έχει πάντα στιγμές ανίας! Αλλά και συναρπαστικές… Όπως αυτή η αξέχαστη παγωμένη φουτουριστική μελωδία του “Stratosfear” (με την ευφυή ανορθογραφία) που έφτιαξε η πιο δημιουργική τους σύνθεση: Froese-Franke-Baumann. Μουσική για τα παιδιά που κοιτάζουν τα άστρα…
V I D E O >> Οι πρώτες μέρες…
V I D E O >> Λαίδες και ευγενικοί μου κύριοι, πλέουμε στο διάστημα…
. . . . . . . . . .
5. Amon Duul II – Deutsch Nepal (1972)
Το φοιτητικό κίνημα στη Γερμανία, ειδικά μετά τη δολοφονία ενός φοιτητή από μπάτσο τον Ιούνη του 1967 (τα γουρούνια τελικά παντού έχουν την ίδια όψη!), εξελίχθηκε σε πολλαπλά παρακλάδια. Έτσι, άλλοι πήραν τα όπλα και βγήκαν στο κλαρί (βλέπε RAF), άλλοι έχτισαν πολιτικές καριέρες, και άλλοι ελευθεριάζουσες κομμούνες στις οποίες εξερευνούσαν τα όρια του ελεύθερου σεξ (σε τρίγωνα, τετράγωνα και άλλα …ερωτικά σχήματα), των μουσικών αυτοσχεδιασμών και των επιδράσεων διαφόρων …ύποπτων προϊόντων της χλωρίδας στον ανθρώπινο νου. Μια τέτοια κομμούνα ήταν και οι Amon Duul στο Μόναχο. Κατά την πολιτική …μόδα της εποχής, η συντροφιά διασπάστηκε σε 2 κομμάτια, εκ των οποίων το Νο ΙΙ έμελλε να αποτελέσει ένα από τα πιο εμβληματικά ονόματα του kraut. Η μουσική των Amon Duul II ήταν έντονα αυτοσχεδιαστική, άναρχα ελεύθερη, υπό την επήρεια πολλών παραισθησιογόνων (“ο κάθε ένας από μας έπαιζε υπό την επήρεια άλλου ναρκωτικού”), πολλές φορές κουραστική ακόμη και ασυνάρτητη. Το “Deutsch Nepal” ξεχωρίζει όχι μόνο από το “Wolf City” αλλά και απ’ όλη τη δισκογραφία τους, χάρις στη σχεδόν γοτθική και συνάμα ψευδοεπική ατμόσφαιρα αλλά και την ερμηνεία του Daniel Fichelsher (μετέπειτα Popol Vuh), ο οποίος τραγουδάει, …βήχει και φτύνει τις λέξεις με στρατιωτικά πομπώδη τρόπο, περιπαίζοντας τη ναζιστική εμμονή με την Άρια καταγωγή από τα υψίπεδα του Νεπάλ.
V I D E O >> Το έτερο εμβληματικό τραγούδι “Surrounded by stars”
. . . . . . . . . .
6. Cluster – Caramel (1974)
Ποιός ήταν ο άνθρωπος που αρνήθηκε στον …Νταλάρα για παραγωγή, πολύ πριν ο πολύς κόσμος καταλάβει πόσο καραγκιόζης είναι (ΟΚ, μην τρομάζετε, τον Bono εννοούσα!); Ο άνθρωπος που έβαλε κάτι παραπάνω από ένα χεράκι στη διαμόρφωση του ήχου της εποχής εκείνης (αλλά και των επόμενων). Που συνέβαλε στη διάχυση του νέου αυτού ηλεκτρονικού “λόγιου” ήχου έξω από τα στεγανά των ακαδημιών. Που μαζί με τους Dieter Moebius and Hans Joachim Roedelius (ως Cluster, παλιότερα Kluster) έφτιαξε μια σειρά δίσκων οι οποίοι έσπειραν νέες ιδέες που θα καρποφορήσουν ως new-wave κοντά μια δεκαετία αργότερα. Conny Plank είναι το όνομα αυτού του ηχητικού μηχανικού με το …επαναστατικό επώνυμο (αν θυμηθούμε τον ομόηχο του Planck, μπαμπά της επαναστατικής κβαντικής θεωρίας!). Από το “Zuckerzeit” είναι το παρόν κομμάτι, πιστό στα ακαταπόνητα επαναλαμβανόμενα μοτίβα που θα τα ξανακούσουμε αργότερα από ονόματα όπως π.χ. οι Devo.
V I D E O >> Από ντοκυμαντέρ της γερμανικής τηλεόρασης, δυστυχώς μόνο με φωτογραφίες… Πριν το K γίνει C…
. . . . . . . . . .
7. Kraftwerk – Ruckzuck (1970)
Ruckzuck, “στο πι και φι” δηλαδή (ποιος θυμάται αλήθεια εκείνο το τηλεπαιχνίδι της …Μαίρη Μηλιαρέση;) με τους πρώιμους Kraftwerk να ψάχνονται ακόμη, όντας περισσότερο kraut παρά ηλεκτρονικοί. Το κομμάτι είναι από τον δίσκο με τον κόκκινο κώνο (υπάρχει και δίσκος τους με πράσινο κώνο) και έχει μια μετρονομία που θυμίζει πολύ το “Autobahn”, λες και έχει έναν κινητήρα μέσα του, με το πειραγμένο φλάουτο του Florian να δίνει το ρυθμό. Η συνέχεια θα είναι πραγματικά ρηξικέλευθη. Και ένα μικρό σχόλιο: πράγματι, μπορεί να μην ήταν οι πρώτοι που έπαιξαν ηλεκτρονική μουσική! Μπορεί να μην έφτασαν πρώτοι σε αυτά τα χωράφια, άλλοι είχαν φτάσει και είχαν στήσει νωρίτερα τις …σημαίες τους. Αλλά, όπως και στη ζωή, αξία δεν έχει τόσο αυτός που είχε πρώτος την ιδέα, αλλά εκείνος που της έδωσε μορφή, περιεχόμενο και αποδοχή!
V I D E O >> Σπάνιο βίντεο από την εποχή των Organisation… Είναι δυνατόν να είναι οι ίδιοι αυτοί που τραγουδούσαν 10 χρόνια αργότερα “We are the robots”;; Απίστευτο!
V I D E O >> Εδώ τo νερό έχει μπει στο αυλάκι του…
. . . . . . . . . .
8. Popol Vuh – Mantra I (1978)
Συνάντηση ιδιόρρυθμων μορφών είναι αυτός ο δίσκος. Από την μία ο μεγαλο-μανής, -σχήμων, -πράγμων σκηνοθέτης Werner Herzog. Από την άλλη ο Florian Fricke, πρωτοπόρος χρήστης του moog, ο οποίος στη συνέχεια γοητεύτηκε και κυριολεκτικά χάθηκε μέσα στις τελετουργικές μουσικές αρχαίων χαμένων πολιτισμών (Popol Vuh είναι το ιερό βιβλίο των Μάγια). Το αργόσυρτο υπνωτικό αυτό μάντρα βρίσκεται στο soundtrack της ταινίας “Nosferatu” (κομμάτια από την επένδυση υπάρχουν και στον επόμενο δίσκο “”Brueder des Schattens – Soehne des Lichts). Κιθάρες, τάμπλας, σιτάρ, …κριθάρ (sic!) συμπλέκονται σε μια μουσική γαλήνια, όλο νύχτα, εκτός χρόνου, με την πνοή των αιώνων μέσα της…
V I D E O >> Μια ακόμη λεπταίσθητη στιγμή των Popol Vuh από το “Hosianna Mantra” με την αέρινη Djong Yun στη φωνή.
. . . . . . . . . .
9. Emtidi – Walkin’ in the park (1972)
Κάθε εποχή, κάθε έχει τους πρωταγωνιστές, τους ήρωές της, εκείνους για τους οποίους η Ιστορία φυλάει τις πιο εξέχουσες της σελίδες. Πάντα υπάρχουν όμως και οι ελάσσονες, αυτοί που δικαίως ή αδίκως έμειναν αχνές υποσημειώσεις, που έζησαν και δημιούργησαν στη σκιά. Όπως αυτό το ντουέτο ενός Γερμανού και μιας Καναδέζας με ντελικάτη φωνή. Δύο δίσκους αξιώθηκαν να βγάλουν όλους κι όλους. Από τον πιο αξιομνημόνευτο, το “Saat”, είναι αυτό το folk διαμαντάκι. Μια ψιχάλα που πάει να γίνει βροχή, μια βόλτα στο πάρκο, φρέσκο το χώμα, τα φύλλα ξερά, οι ηλιαχτίδες παίζουν ανάμεσα στα κλαδιά, μια ελαφριά ψύχρα σε ανατριχιάζει…
10. Can – Vitamin C (1972)
Αν ακολουθήσουμε συνειρμική οδό σκέψης η λέξη kraut οδηγεί απευθείας στους Can. Αν και οι Can …δεν είναι kraut, είναι απλώς οι …Can. Γιατί πραγματικά κατάφεραν χωνεύοντας και μπερδεύοντας ήχους από την jazz, τις μουσικές του κόσμου, την ψυχεδέλεια, την ηλεκτρονική, με αχαλίνωτη πειραματική διάθεση και ακαδημαϊκή θεωρητική γνώση, να αποτελέσουν ένα είδος μόνοι τους. Μια μουσική που ήταν στραμμένη προς το μέλλον και ενέπνευσε μια πλειάδα κατοπινών δημιουργών. Προσωπικά μιλώντας βέβαια, η μουσική τους κατάφερνε να διεγείρει μόνο το …αριστερό τμήμα του εγκεφάλου μου, εκείνο δηλαδή που είναι υπεύθυνο για την ορθολογική προσέγγιση των πραγμάτων. Συναισθηματική επαφή δεν μπόρεσα ποτέ να αποκαταστήσω (όπως σε αναλογία συμβαίνει στο σήμερα, με τους Animal Collective). Κι ας θαυμάζω κομμάτια που στέκουν αγέραστα, όπως το “Vitamin C” από τον περίφημο δίσκο με τις μπάμιες του Αιγαίου (“Ege Bamyasi” στα τουρκικά), με τον Jaki Liebezeit, έναν πραγματικά αριστοτέχνη (και …δεξιοτέχνη!) των κρουστών, να κεντάει μια αξέχαστη ρυθμική ακολουθία…
V I D E O >> Χωρίς σχόλια…
_____
1. Sand – May rain (1974)
Αν για κάτι είχαν κατηγορηθεί οι μπάντες του kraut ήταν για την (εν γένει) απολιτική τους στάση, μια εποχή που η πολιτική αναταραχή στη Γερμανία είχε πάρει διαστάσεις απειλητικές, με την RAF να χορεύει τη χώρα στο ταψί και το μολύβι των όπλων να δίνει τον τόνο. Δεν είναι όμως μια κατανοητή αντίδραση (και ίσως εξίσου “πολιτική”) όταν γύρω και μέσα πέφτει η μαυρίλα, η απόδραση έστω και με νότες μόνο, σε έναν άλλο κόσμο φαντασιακό, εξώκοσμο, ονειρικό, παραμυθένιο, άυλο; Ακόμη και σκοτεινό, ιδιόμορφο και παράξενο, όπως αυτός που χτίζουν βασισμένοι στα παραμύθια της Σαξονίας οι Sand (με την καίρια βοήθεια του Klaus Shultze στα κουμπιά και τις …κοσμικές παρεμβάσεις) στο περίφημο “Golem”. Ο τίτλος του κομματιού απηχεί το περιεχόμενο. Σαν μαγιάτικη βροχή… Και ακόμη δεν μπορώ να αποφασίσω ποια εκτέλεση είναι η καλύτερη. Τούτη εδώ ή εκείνη των Current 93; Ασφαλώς ξέρω ποια είναι η πιο αγαπημένη όμως!
. . . . . . . . . .
12. Eroc – Wolkenreise (1979)
Σύννεφα… Πάνω απ’ τα σύννεφα… Όταν έρχονται τα σύννεφα… Τα σύννεφα με τις πολλαπλές, αέναα μεταβαλλόμενες μορφές, μια προβολή του ευμετάβλητου της ζωής και των ανθρώπινων συναισθημάτων. Ο τρελο-Eroc, πρώην ντράμερ των Grobschnitt, περνάει ακορντεόν και κιθάρα μέσα από ηλεκτρονικά κυκλώματα, αφήνει τη φαντασία ελεύθερη από τα “δεσμά” των στίχων και γνωρίζει απροσδόκητα μεγάλη επιτυχία με μια πανέμορφη φευγάτη μελωδία, όλο εικόνες…
. . . . . . . . . .
13. La Dusseldorf – La Dusseldorf (1976)
Η πόλη στη συμβολή των ποταμών Ρήνου και του Duessel θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ένα Βερολίνο στη θέση του …Βερολίνου. Δεν της λείπει παρά μόνο το trend και η μυθολογία του. Πανέμορφη πόλη, με έντονη καλλιτεχνική και αρχιτεκτονική δραστηριότητα, και βαρύ μουσικό παρελθόν. Kraftwerk, Neu!, DAF και φυσικά …La Dusseldorf! Η πόλη πρωταγωνιστεί στον ομώνυμο δίσκο των τελευταίων, από το εξώφυλλο (το αεροδρόμιό της) μέχρι και την αρχή του κομματιού αυτού (ιαχές των οπαδών της τοπικής Φορτούνα). Συγκρότημα συνέχεια ουσιαστικά των Neu!, με την …λεβεντογέννα μάνα Dinger να καμαρώνει τα δύο της παιδιά Klaus και Thomas να συνεργάζονται και να φέρνουν τον μηχανικό ήχο των Neu! πιο κοντά στο νεογέννητο punk.
. . . . . . . . . .
14. Epitaph – Visions (1971)
Κάπου είχα διαβάσει ότι το progressive ήταν για την ψυχεδέλεια ότι και το new wave για το punk… Επιδέχεται πολλαπλές αναγνώσεις η ρήση αυτή, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι το progressive αδικήθηκε κατάφορα καθώς φορτώθηκε όλες τις …πληγές του Φαραώ (ειδικά από τη γενιά του punk). Σίγουρα έφτασε σε υπερβολές (πολλές εξαιρετικά …υπερβολικές μάλιστα!), αλλά κάθε τι νέο δεν φτάνει νομοτελειακά σε ακρότητες; (όπως καλή ώρα και το punk!) Ας μην ξεχνάμε άλλωστε ότι το progressive ήταν μια απάντηση στην δικτατορία του τρίλεπτου τραγουδιού των 60s. Στα …μόλις 4′40” λεπτά φτάνει αυτή η νοσταλγική αλά King Crimson μπαλάντα των Epitaph, μιας μπάντας με τον ίδιο ταχυδρομικό κώδικα με τους Scorpions (από το Αννόβερο δηλαδή). Κομμάτι απόλυτα 70s, απόλυτα μέσα στην εποχή του… Ίσως γι’ αυτό να ακούγεται πλέον τόσο παλιομοδίτικο. Αλλά δεν μπορώ να αντισταθώ στην ταξιδιάρικη πνοή του mellotron που διαπερνά το κομμάτι…
. . . . . . . . . .
15. Harmonia – Dino (1974)
Ο Eno σε μια στιγμή ευνόητης υπερβολής είχε αποκαλέσει τους Harmonia ως “την πιο σημαντική ροκ μπάντα του κόσμου”. Θα μπορούσε να ισχύει αν αναλογιστούμε την προσθετική αξία των δύο συνιστωσών των Harmonia: Neu + Cluster μαζί (σε ένα είδος kraut supergroup, σχήμα που “φοριόταν” πολύ εκείνα τα χρόνια). Ο ήχος της επανάληψης (μητέρας της μαθήσεως) των Neu! κυριαρχεί στο κομμάτι αυτό, το οποίο εξελίσσεται ανεπαίσθητα μέσα από τη μονοτονία, σαν παραλλαγή σε ένα θέμα, όπως τα κύματα, τόσο ίδια αλλά πάντα διαφορετικά. Η στοχαστική πλευρά του kraut… Γιατί κακώς έχουμε μάθει να ταυτίζουμε την απλότητα με την ευκολία, και το περίπλοκο με το βαθυστόχαστο…
. . . . . . . . . .
16. Gila – Kollaps (1971)
Από τους σπουδαίους και αδικημένους από τη μνήμη δίσκους της εποχής ήταν και ο πρώτος του βραχύβιου σχήματος των Gila, κεντρική φιγούρα του οποίου ήταν ο κιθαρίστας Conny Veit (μετέπειτα Popol Vuh). Space σκοτεινή ατμόσφαιρα, σκιαχτικές κιθάρες, τελετουργικά τύμπανα και συγγενικά γονίδια με τους πρώιμους Floyd συνθέτουν ένα ψυχεδελικό ψυχόδραμα. Το κλάμα του μωρού στο “Kollaps”, το κλάμα της εξόδου σε έναν άγνωστο εχθρικό κόσμο, επιτείνει την ανησυχητική αίσθηση… Η γοτθική πλευρά του kraut (στην πατρίδα των Γότθων είμαστε άλλωστε!).
. . . . . . . . . .
17. Faust – It’s a rainy day, sunshine girl (1972)
O όρος avant-garde (μου) προκαλεί γενικά μια αμηχανία. Συνήθως χρησιμεύει για να στεγάσουμε μουσικές που δεν καταλαβαίνουμε, που ακούγονται εκτός “κατεστημένου”, δύσκολες, δυσνόητες, περίεργες. Χαρακτηριστικό τέτοιο παράδειγμα είναι αυτό το σχήμα από το Αμβούργο, το οποίο κανένα αφιέρωμα στο kraut δεν τολμά να παραλείψει. 4 δίσκοι στην πενταετία 70-75 που αποθεώθηκαν και εκτιμήθηκαν περισσότερο από τους ομότεχνούς τους παρά από το κοινό, 4 δίσκοι που έφτασαν (αν δεν ξεπέρασαν κιόλας) τα όρια του πειραματισμού και της “κακοφωνίας”, 4 δίσκοι που περιέκλειαν εν σπέρματι το μέλλον. Το 2ο τους LP “Faust so far” θα μπορούσε να θεωρηθεί το πιο εμπορικό τους (τηρουμένων των αναλογιών!) και κυρίως το κομμάτι αυτό, μια μουσική γέφυρα ανάμεσα στον στέρεο κιθαριστικό μινιμαλισμό των Velvet Underground και την παγανιστική τραχύτητα μεταγενέστερων συγκροτημάτων όπως οι Savage Republic. Έχει επίσης τη σημασία του το γεγονός ότι είναι από τα λίγα ονόματα της εποχής που η επανασύνδεσή του στις αρχές των 90s είχε ουσία…
. . . . . . . . . .
18. Eulenspygel – Abfall (1972)
Άλλη μία μπάντα η οποία γλίστρησε στη λήθη είναι και οι Eulenspygel (αν και κάποιοι τους θυμούνται για το …καμένο κοτόπουλο που υπήρχε στο εξώφυλλο ενός δίσκου τους). Το ανοικονόμητο σε μέγεθος (υπερβαίνει τα 22 λεπτά!) “Abfall”, σκουπίδι δηλαδή, συνδυάζει 3 διαφορετικά κομμάτια σε ένα (σύμφωνα με τις επιταγές του γνήσιου progressive) και είναι ένα πραγματικό κήρυγμα κατά του καταναλωτισμού, της ελεύθερης αγοράς και της “εξέλιξης” η οποία μετριέται με το μέγεθος των σκουπιδιών που παράγει. Ενδεικτικό του κλίματος της εποχής, του χίπικου πνεύματος της επιστροφής σε μια φαντασιακή πρωτόγονη κατάσταση, με όλες τις αντιφάσεις που αυτή η στάση εμπεριέχει. Τα παιδιά του Μαρξ και της Κόκα Κόλα που έλεγε και ο Γκοντάρ…
. . . . . . . . . .
19. Sperrmull – No freak out (1973)
Παραμένουμε σε κλίμα …σκουπιδιών, και περνάμε στον Σκουπιδοτενεκέ (ήτοι Sperrmull). Η ιστορία δεν θα τους επιφυλάξει ανάλογη τιμή μόνο και μόνο χάρις σε αυτό το εξαιρετικό κομμάτι, το οποίο βρίσκει συχνά θέση σε συλλογές kraut, με συχνότητα αντιστρόφως ανάλογη της βαρύτητας της μπάντας, η οποία πέρασε σαν διάττοντας αστέρας αφήνοντας πίσω έναν δίσκο, ο οποίος άφησε υποσχέσεις που ποτέ δεν εκπληρώθηκαν. Δεν μάθαμε έτσι αν στη συνέχεια θα ξέφευγαν από αυτόν τον όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο συνδυασμό hard rock και φλοϋδικής ψυχεδέλειας.
. . . . . . . . . .
20. Agitation Free – Malesch (1972)
Ωραία χρόνια… Ήσουν νέος, AIDS δεν υπήρχε (ή δεν το είχαμε ανακαλύψει!), άφηνες μακριά μαλλιά, εύρισκες άλλους ομοϊδεάτες, παιδιά των λουλουδιών αλλά και άλλων ύποπτων …καπνιστών χορταρικών, έπαιρνες το δρομολόγιο ενός magic bus προς την εξωτική λάγνα Ανατολή, προς αναζήτηση γκουρού, …σεξουαλικής πνευματικότητας και νοήματος σε μια ευμαρή κατά τα λοιπά ζωή. Αυτό το είδος πολιτιστικού Drang nach Osten υιοθέτησαν και πολλοί μουσικοί της εποχής, σε αναζήτηση του διαφορετικού, του αντισυμβατικού. Πολύ πριν το έθνικ γίνει καρτελάκι σε όλα τα καλά και κακά δισκοπωλεία, μπάντες όπως οι Agitation Free μπόλιαζαν το δυτικοτραφές ροκ με στοιχεία ξένων, ανοίκειων μουσικών. Το “”Malesch”, ένα πραγματικά καλειδοσκοπικό αραβούργημα (κυριολεκτικά!), όπως λέει ο”μύθος”, το εμπνεύστηκαν στα ταξίδια τους στην …εξωτική Ελλάδα και Αίγυπτο (ενδεικτικό αυτό και της θέσης που είχε τότε η χώρα μας στα μυαλά των λοιπών Ευρωπαίων!). Αξιοσημείωτη πάντως είναι η αναφορά των Πελόμα Μποκιού στα credits του δίσκου!
. . . . . . . . . .
Και για μια συνέχεια του ταξιδιού, μια ακόμη δεκάδα:
Out of Focus – Fly bird fly
Grobschnitt – Wonderful music
Floh de Cologne – La grande tristesse
Thirsty Moon – Morning sun
Gomorrha – Titish child
Brainticket – Visions
Kalacakra – Vamos
Broeselmaschine – Light flight
Embryo – Warm canto
Guru Guru – Der Elektrolurch
_____
1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
Best of 2008
|
2008 πια… Να δεις τι σου χω για μετά…
Χριστούγεννα λοιπόν, καιρός για τα γνωστά ανιαρά έθιμα, που δίνουν πάντως την ασφάλεια της συνέχειας (είμαστε και φέτος εδώ!). Οικογενειακές μαζώξεις, άνοστες γαλοπούλες, και φυσικά λίστες… Ατελείωτες λίστες… Κάθε είδους… Λειτουργώντας αυτοϋπονομευτικά, ομολογώ ότι σπάνια πλέον τις διαβάζω. Έχει καμιά σημασία αν το 2008 ήταν “καλύτερο” στη μουσική από το 2007; Who really gives a damn? Τα ίδια θα λέμε άλλωστε; Νέο αίμα πάντα θα υπάρχει, κι εκεί έξω πάντα θα κυκλοφορεί μουσική για κάθε γούστο… Σε απίστευτες, αδιανόητες ποσότητες. Όρεξη να έχεις να ψάχνεις και μεγάλο …bandwidth. Κατά τα λοιπά, είπαμε, τα ίδια… Το πρόθεμα neo- έχει πλέον μπει σε κάθε δυνατό είδος και παρα-είδος, το κυνήγι του …”φρέσκου” αφορά κατά βάση όχι μουσικές αλλά …προσωπάκια και σωματάκια, το ρετρό είναι σταθερά παρόν, και θα μείνει για πολύ όπως φαίνεται, και κάθε δίσκο πρέπει πλέον να τον κοιτάς στην ούγια για να καταλάβεις ποια χρονολογία κυκλοφόρησε…
Ακολουθούν μερικά δισκάκια και κάμποσα τραγούδια που άκουσα λίγο παραπάνω τη φετινή χρονιά… Τα καλύτερα; Who cares? -ύτερα και υπερθετικοί και συγκριτικοί βαθμοί και δυο αβγά Τουρκίας… Λίγα μόνο λόγια για το Νο 1. Διάλεξα τον εξαιρετικό φετινό δίσκο των Ladytron, ούτε για τη φρεσκάδα, ούτε για το νέο που κομίζει στην τέχνη και άλλα τέτοια ακαδημαϊκά. Τον διάλεξα γιατί μου θύμισε πολλά πράγματα χωρίς να τα μιμείται, γιατί είναι ένας έξυπνος pop δίσκος και γιατί σε μια εποχή όπου το album σαν μορφή μετάδοσης της μουσικής αρχίζει πλέον να μην πατά πολύ σταθερά στα πόδια του, εδώ μέσα υπήρχαν 5-6 τραγούδια που θα τα ακούω για καιρό. Ποσοστό κοντά στο 50%! Σπάνιο για τους καιρούς μας… Τελειώνοντας, φυσικά και αναλαμβάνω με …γενναιότητα και παρρησία, την …πολιτική ευθύνη για όσα παρέλειψα, αγνόησα, περιφρόνησα ετούτη τη χρονιά! Άντε και του χρόνου… 11 Δίσκοι 1. Ladytron – Velocifero 11 Τραγούδια 1. Invisible motions – Arcana 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
|
Πικρός και παγωμένος κατηφής τούτος ο Δεκέμβρης… Το 2008 (σαν χθες θυμάμαι που σε πλαστικά τετράδια ΔΙΕΘΝΕΣ πάταγα με το στυλό BIC τη νέα χρονιά: 1988!) σβήνει μέσα σε αποκαΐδια και οσμή δακρυγόνου… Αλλά και με μια ελπίδα-προίκα για τα επόμενα χρόνια, την αντίδραση επιτέλους, έστω και αυτή την άτσαλη και άγαρμπη και βίαιη, στην περιρρέουσα σαπίλα…
Πέρασαν επίσης (ανεπιστρεπτί;) οι εποχές των μεγάλων ονομάτων, με την ευρεία απήχηση, αυτών που αποκαλούν οι Αμερικανοσάξονες bigger than life, ο κόσμος πλέον οργανώνεται σε μικρόκοσμους, υποκουλτούρες, με τα φαινόμενα ιδρυματισμού να μην σπανίζουν (πόσο αβασάνιστα το …talk of the parea “μεταφράζεται” σε talk of the town). Πέρυσι μετά βαΐων και κλάδων ο δίσκος των Άτακτο ημερολόγιο από τις μέρες της φωτιάς
- Σάββατο βράδυ… Θα μπορούσε να είναι ένα οποιοδήποτε τυπικό αθηναϊκό Σαββατόβραδο… Πεζόδρομος Μεσολογγίου. Ώρα 8 βραδινή και γιορτινή. Δεκάδες πιτσιρίκια με φτηνές μπύρες από το περίπτερο καθισμένα σε πεζούλια και εισόδους πολυκατοικιών… Ώρα 10 βραδινή και η περιοχή ανατριχιαστική έρημη. Από ανθρώπους… Μόνο μια διμοιρία των ΜΑΤ. Μπαρ και καφενεία όλα κλειστά. Κάτι πηχτό αιωρείται στην ατμόσφαιρα, ηλεκτρισμένα ιόντα, κάτι κακό έχει συμβεί. Το φονικό μαθαίνεται γρήγορα. Ναι, Alexis, χρυσό μου αγόρι της “δημοσιογραφίας”, με τη σύγχρονη τεχνολογία. Κινητά και …ιντερνέτ παίρνουν φωτιά. Στο indymedia ανεβαίνουν μηνύματα που κατεβαίνουν μέσα σε λίγα λεπτά. Καμία πληροφορία στον εχθρό!
- Πρώτες ώρες. Προσπαθείς να χωνέψεις το αδιανόητο της κατάστασης. Είναι η βραδιά της ζαλισμένης αφτιασίδωτης οργής… Οι μνήμες ξυπνάνε αμέσως στους παλιότερους. “Η φριχτή ανάμνηση κάποιας βραδιάς στην οδό Στουρνάρα” (Αδιέξοδο-”38 χιλιοστά”). Λίγα μέτρα μακρύτερα τούτη τη φορά…
- Ένα χοιροειδές κλωτσάει ένα κερί που είχε δειλά τοποθετηθεί στη θέση του φονικού. Κατακραυγή από τα γύρω μπαλκόνια. “Δεν έχετε παιδιά εσείς, ρε αλήτες;”. Στην πλατεία ηλικιωμένοι πετάνε γλάστρες στα ΜΑΤ.
- “Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών”. 10.30. Η πρώτη πορεία ξεκινά. Λίγο αργότερα, η Ερμού, η εμβληματική οδός της κατανάλωσης διαλύεται (“εξοστρακισμένες” μολότοφ υποθέτω!). Burn, warehouse, burn… Από το γειτονικό Ψυρρή βγαίνουν διάφοροι θαμώνες τρέντουρες και εφορμούν στις σπασμένες βιτρίνες. Σε ότι δεν μπορούσαν μέχρι χτες να αποκτήσουν. Σε όσα οι τιμές τούς έβγαζαν τη γλώσσα. Η βιτρίνα που τους χώριζε από το ελληνικό όνειρο είχε σπάσει και το έργο ήταν εύκολο πια! Μαζί διάφοροι φτωχοδιάβολοι, μετανάστες, άστεγοι. Σε λίγο θα πουλιούνται στα πεζοδρόμια της πόλης ως μαϊμούδες οι γνήσιες Luis Vuitton τσάντες…
-Ώρα 4.00. Εικόνα Βαγδάτης στα Εξάρχεια. Οι δυνάμεις κατοχής έχουν κλείσει τους δρόμους. Παραδίπλα στο Κολωνάκι, σαν να μην συμβαίνει τίποτε, ο κόσμος, ένας άλλος κόσμος, τρωγο-πινω-διασκεδάζει…
-Η Κυριακή είναι μια μέρα γαλανή και ηλιόλουστη. “Όλοι στο Μουσείο”. Ο κόσμος πολύς και απροσδόκητος. Άνθρωποι που είχαν χρόνια να κατέβουν σε πορεία είναι εδώ. Τσακωμοί στο σπίτι για το ποιός θα κρατήσει το μωρό. Αφήσαμε για λίγο τον καναπέ και τις θεωρητικές αναλύσεις…
- Δεν θα κρατήσει πολύ. Μόλις παίρνουμε τη στροφή και μπαίνουμε στην Αλεξάνδρας αρχίζει το σπάσιμο. Άγριο, μεθοδικό, αλύπητο. Έχω βρεθεί σε δεκάδες πορείες στη ζωή μου. Δεν έχω ματα-συναντήσει τέτοια οργή, τέτοιο μίσος. Τίποτε δεν γλιτώνει. Τα φανάρια (επειδή …δίνουν εντολές του συστήματος;). Οι βιτρίνες. Μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων λαμπαδιάζει μέσα σε χρόνο dt. Κρότοι ακούγονται από παντού. Το μπατσικό “ντου” δεν αργεί. Η πορεία διαλύεται σε ένα ντελίριο δακρυγόνων. Κατεβαίνουμε την Ιπποκράτους. Εργάτες κοιτάνε με απορημένο ύφος. Σε μια τραγικά αστεία συγκυρία, ο δρόμος είναι όλος σκαμμένος για να περάσει το φυσικό αέριο. Το χώμα, πραγματική αποθήκη πολεμοφοδίων, θα ξεπετριστεί με επιμέλεια…
- Μετά… Σε σπίτι-καταφύγιο στην Τρικούπη. Ροφόσουπα και μισό ταψί παστίτσιο. Το δακρυγόνο …ανοίγει την όρεξη. Ενοχές… Είμαστε ίσως πολύ πιο μικροαστούληδες απ’ όσο νομίζουμε;
- Το βράδυ πέφτει και το μπατσοκόπτερο πετάει σαν όρνιο στον αττικό ουρανό. Χολυγουντιανό υπερθέαμα! Ο προβολέας σαρώνει τις ταράτσες των εξαρχειώτικων σπιτιών… Καπνοί υψώνονται, πυκνοί και μαύροι. Καίγεται το οχυρό-Πλαίσιο για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια! Το επόμενο πρωινό πολλοί γείτονες θα βρουν στο χαλάκι της πόρτας τους …απαλλοτριωμένους υπολογιστές και laptop…
- Αργά το βράδυ… Ανοίγω την τηλεόραση. Τα κανάλια έχουν πάρει θέσεις για να καλύψουν όλο το target group της AGB. Από το απρόσμενα αριστερό και ψύχραιμο MEGA έως και τον Αντένα για τους φιλήσυχους νοικοκυραίους. Πολιτική σπέκουλα από κάθε πλευρά. Από ΌΛΑ τα κόμματα. Δεν ξεχωρίζεις πλέον τον ακροδεξιό από τον “κομμουνιστή”. Πρέπει να βλέπεις την ιδιότητα για να καταλάβεις ποιος είναι ποιος.
- Ομολογώ πάντως ότι στην οθόνη οι φωτιές είναι πιο εντυπωσιακές και τρομακτικές απ’ ότι στην πραγματικότητα. Δικαιολογημένα τα πανικόβλητα τηλεφωνήματα των γονιών!
- Στον Αντένα ο σχολιαστής …επεισοδιο-κάστερ ανασύρει όλα τα κλισέ από το δισάκι του. Τρεμάμενη φωνή από φρίκη και αποτροπιασμό! Η ελληνική σημαία καίγεται! Οι όμορφες σημαίες, όμορφα καίγονται… Η σημαία που κυματίζει στις φυλακές, στα αστυνομικά τμήματα της El-ass δεν είναι τίποτε παραπάνω ένα σύμβολο καταπίεσης, επιβολής και κρατικής βίας. Πατάω το OFF.
- Το mail εν τω μεταξύ κυκλοφορεί παντού: “Επαμεινώνδας Κορκονέας, 37 – Βασίλης Σαραλιώτης, 31- einai ta onomata twn dolofonwn tou alexandrou, dwste ta pantou”
- Δευτέρα βράδυ… Athens’s burning!
- Τηλέφωνο (η σύγχρονη τεχνολογία που λέγαμε!). Στην άλλη άκρη της γραμμής φίλος τραγουδά: “ω έλατο, ω έλατο… Το δέντρο άναψε! Ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά!” Είναι ακόμη το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Ευρώπης; Δεν ξέρω. Είναι πάντως σίγουρα το ψηλότερο καμένο!
- Στην Ερμού πέφτουμε πάνω στην πορεία …συγγνώμη, παρέλαση ήθελα να πω του ΚΚΕ. Εδώ δεν πρόκειται να ανοίξει μύτη…
- Το χαζό σχέδιο των μπάτσων αποκόπτει από την πορεία μια ομάδα προς το Κολωνάκι. Ατυχώς την ομάδα αποτελούν βέροι “μπάχαλοι”. Και το Κολωνάκι για πρώτη φορά στα χρονικά θα ζήσει τη δική του …φλογερή βραδιά. Δεν θα μείνει κολυμπηθρόξυλο. Ούτε στα παλιά Δεκεμβριανά, αυτά του 1944, δεν είχε πατήσει εδώ ένοπλο αριστερό πόδι. Και τότε, τώρα που το σκέφτομαι, πάλι πυροβολισμοί μπάτσων είχαν πυροδοτήσει την έκρηξη. Έτσι γίνεται τελικά στην ιστορία. Πάντοτε βρίσκεται κάποιος βλάκας και βάζει φωτιά στην πυριτιδαποθήκη. Και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ξεκίνησε από μια μάλλον ασήμαντη δολοφονία (για τα δεδομένα της εποχής). Μικρά γεγονότα… Μια τοσοδούλα σφαίρα… Μια πεταλούδα χτυπάει τα φτερά της… Και εγένετο χάος!
- Λίγο παρακάτω στην Ακαδημίας η κάπνα είναι πιο πυκνή από το Αν σε sold out συναυλία…
- Μέσα στην αναμπουμπούλα πολλοί λύκοι χαίρονται… Ούτε τρία λεπτά μετά το σπάσιμο εμφανίζεται το δεύτερο κύμα. Λίγο αργότερα κάποιος κατηφορίζει τη Σκουφά με ένα μπούτι προσούτο στον ώμο…
- Στη Θεσσαλονίκη κάποια μάτια …συλλαμβάνουν δύο ΜΑΤατζήδες να σουφρώνουν κινητά από σπασμένη βιτρίνα. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάμερα! Ότι δεν παίζει στην τηλεόραση δεν υπάρχει;
- Θυμάμαι την Ulrike Meinhof να χτυπάει παθιασμένα τα πλήκτρα της γραφομηχανής της μετά από τον εμπρησμό ενός πολυκαταστήματος στην Φρανκφούρτη (αρκετά πριν βγει στο κλαρί!): “Εάν πετάξεις μία πέτρα, αυτό είναι ένα έγκλημα. Εάν πεταχτούν χιλιάδες πέτρες, αυτό είναι πολιτική πράξη. Εάν βάλεις φωτιά σε ένα αυτοκίνητο, αυτό είναι ένα έγκλημα, εάν καούν χιλιάδες αυτοκίνητα, τότε αυτό είναι πολιτική πράξη”.
- Μια απορία η οποία έχει πολλές παραφυάδες και πιθανές απαντήσεις: γιατί έμειναν άθικτα τα μέγαρα των υπουργείων τα οποία βρίσκονταν μες στη δίνη της φωτιάς; Και μάλιστα εμβληματικών υπουργείων όπως αυτό της Οικονομίας;
- Ανέκαθεν η τσίχλα (γιατί αν ήταν καραμέλα, θα είχε λιώσει μετά από τόσα χρόνια γλείψιμο!) περί “γνωστών-άγνωστων” ήταν μια σαπουνόφουσκα, ένα ανέκδοτο. Ένας μύθος βολικός για το κράτος, που καιρός του είναι να πέσει (και όχι μόνο σαν …μολότοφ σε μπουκάλι της ομώνυμης μπύρας!). Γιατί τούτη τη φορά δεν ήταν οι γνωστές ολιγάριθμες χούφτες των 100 ατόμων. Τώρα ήταν 300, 500, 1000. Και ειδικά στα σπασίματα των τραπεζών είχαν τη βουβή αλλά και κάποιες φορές φανερή επιδοκιμασία των διαδηλωτών. Και φυσικά οι περισσότεροι δεν ήταν καν κουκουλοφόροι! Άλλωστε όλοι μας μόλις πέσουν τα δακρυγόνα και τα χημικά μεταμορφωνόμαστε σε μασκοφόρους και κουκουλοφόρους…
- Ποιοί είναι λοιπόν όλοι αυτοί; Μια ετερόκλητη αχαρτογράφητη μάζα εξεγερμένων με αιτία αλλά και χωρίς αιτία. Είναι αναρχικοί, είναι αριστεροί, είναι κοινά γηπεδικά χουλιγκάνια, είναι χαβαλέδες, είναι μετανάστες, είναι απελπισμένοι, είναι “μπάχαλοι” που βρέθηκαν εκεί για τυχαίους λόγους, που από μια συγκυρία, μια λάθος …γκόμενα, δεν έγιναν Χρυσαυγίτες ή μπάτσοι, αλλά είναι και προβοκάτορες-ασφαλίτες (με τα ίδια μου τα μάτια είχα δει πριν από χρόνια …”αναρχικό” μακρυμάλλη κουκουλοφόρο να ανεβαίνει παρεούλα με ΜΑΤατζήδες σε κλούβα).
- Με την ευκαιρία ας αναφερθώ και στη γνωστή κριτική προερχόμενη από δήθεν “προοδευτική” άποψη, του τύπου “αυτοί που σπάνε δεν είναι γνήσιοι αναρχικοί” (μέχρι και group στο facebook εμφανίστηκε). Λες και ο αναρχισμός είναι …βούτυρο ή γιαούρτι. Ας ψάξουν λίγο καλύτερα και θα ανακαλύψουν ότι ακόμη κι από ιδεολογικής άποψης υπάρχουν πολλές θεωρίες της καταστροφής κάτω από την ομπρέλα του “αναρχισμού”. “Καταστρέψτε ότι σας καταστρέφει”…
- Το επόμενο πρωινό κατεβαίνουν και τα σχολεία… Η Κηφισίας κλείνει σε ώρα αιχμής και παραδόξως δεν ακούγονται κορναρίσματα εκνευρισμού. Ψιλές παιδικές φωνούλες ακούγονται σχεδόν συγκινητικά αθώες: “Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι” (βέβαια διαφωνώ με το σύνθημα- όχι γιατί είναι πολυφορεμένο και φθαρμένο από τη χρήση- όχι- είναι διότι τα γουρουνάκια είναι πολύ συμπαθητικά ζωάκια). Τα πραιτωρεία σύντομα θα τεθούν υπό πολιορκία. Προσφέρονται …πικρό νεραντζάκι, πέτρες και λουλούδια. Λοιπόν, νομίζω ότι τούτη η γενιά απέκτησε το Πολυτεχνείο της, τον Καλτεζά της, τον Τεμπονέρα της, το δικό της σύμβολο…
- Κατεβαίνω στο κέντρο. Τα Εξάρχεια είναι μια νεκρή πόλη, μια no man’s land. Ελάχιστα μαγαζιά είναι ανοιχτά. Κατά τόπους αναδύεται η οσμή του δακρυγόνου, τα πεζοδρόμια γλιστράνε από τα χημικά. Ένα αναποδογυρισμένο καμένο αυτοκίνητο είναι εγκαταλελειμμένο στην Μπενάκη εδώ και δύο μέρες. Σαν έργο εννοιολογικής τέχνης μοιάζει. Πάνω του με κόκκινα γράμματα ένα σύνθημα γραμμένο: “ΕΞΕΓΕΡΣΗ”. Στον τόπο της δολοφονίας, ησυχία. Φυσάει απαλά και δεν ακούγεται τίποτε παρά τον μαζεμένο κόσμο… Κάτι σε αγκριφώνει στην καρδιά. Ο τοίχος γεμάτος χαρτιά, σημειώματα… Παρακάτω περνάω δίπλα από μια διμοιρία ΜΑΤ που ξαποστάζει πάνω στις ασπίδες της. Κοιτάω τις καθημερινές νεανικές φάτσες και προσπαθώ να καταλάβω τι κάνει έναν άνθρωπο να γίνει μπάτσος, επαγγελματίας τραμπούκος, δολοφόνος… Στα περίπτερα κρέμεται η Αυριανή. “Όλα τα οργάνωσαν οι Αμερικανοί που θέλουν να ρίξουν τον Καραμανλή”. Τόσο εξοργιστικό που γελάς. Λογικό όμως… Όταν απευθύνεσαι σε πελάτες οι οποίοι ψάχνουν τον ύποπτο ξένο δάκτυλο πίσω από το κάθε τι, από το …μπέναλτυ της Κυριακής έως τα αποτελέσματα των εκλογών του τοπικού εξωραϊστικού συλλόγου, τότε ίσως δεν θα δυσκολευτείς να τους πείσεις ότι όλα είναι μια συνωμοσία των …Νεφελίμ, των Εβραίων, των πρακτόρων της CIA. Γελάω όμως… Και πάω παρακάτω να πιω ένα κρασί με μερικά υποχείρια των Αμερικάνων…
- Την άλλη μέρα η γριά βροχή έχει κατέβει στην πόλη… Τα γεγονότα καταλαγιάζουν σιγά-σιγά… Επέρχεται και η φυσική κόπωση…
- Και τι θα μείνει λοιπόν; Ήδη οι συζητήσεις και οι προβληματισμοί δίνουν και παίρνουν… Πριν πνίγουν βέβαια στην χριστουγεννιάτικη καταναλωτική ευδαιμονία…
- Προσωπικά, είμαι ιδεολογικά …πολέμιος (όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο) της κάθε είδους βίας. Χρειάζεται να πούμε τα αυτονόητα; Ότι το βιβλικό (για να μην ξεχνιόμαστε) αξίωμα “οφθαλμός αντί οφθαλμού” οδηγεί νομοτελειακά σε έναν κόσμο τυφλών; Αλλά… Κάθε δημόσια συζήτηση για τα γεγονότα έχει “καταδικαστεί” όχι μόνο να ξεκινά, αλλά και να επικεντρώνεται στην καταδίκη της βίας… Λες και αυτό είναι το ζήτημα. Ας πούμε λοιπόν κι εμείς, όλοι μαζί το ποίημα: Καταδικάααζω τη βία… Ωραία! Απ’ όπου κι αν προέρχεται όμως;;;
- Οι pretender-ηδες υποκριτές, πολιτικοί και δημοσιογράφοι, αλλά και απλά πρόβατα του λαού που έχουν ταϊστεί επί χρόνια με τηλεοπτικό κουτόχορτο, σοκάρονται και ωρύονται… Από τη βία της μολότοφ, της πέτρας, από το πλιάτσικο της βιτρίνας. Μόλις όμως μια βδομάδα πριν, βούιζε ο τόπος για το πλιάτσικο από την κρατικοδίαιτη μαφία του παπαδαριού. Την ίδια στιγμή οι εμπλεκόμενοι πολιτικοί πάνε να τη σκαπουλάρουνε με το κατ’ ουσία επιχείρημα “είμαι βλάκας δεν κατάλαβα” (το σπάσιμο τούτη τη φορά είχε πολύ Βατοπέδι μέσα του-για όσους δεν κατάλαβαν). Οι τράπεζες όταν αρπάζουν το σπίτι του κάθε φουκαρά σε εξευτελιστική τιμή για χρέη μερικών εκατοντάδων ευρώ δεν πλιατσικολογούν; Δεν μας σοκάρει μήπως επειδή δεν μας αφορά; Μήπως επειδή γίνεται με τρόπο politically correct, με γραβατωμένους κλητήρες και όχι με την πέτρα στο χέρι; Οι κεφαλικοί φόροι των Αλογοσκούφηδων επί δικαίων και αδίκων δεν είναι πλιάτσικο; Θυμάται κανείς τα ομόλογα; Το χρηματιστήριο, όπου έγινε το μεγαλύτερο πλιάτσικο από την εποχή των Μογγόλων του Τζένγκις Χαν, από επιχειρηματίες κάθε χρώματος; Η Siemens δεν έχει ομολογήσει ότι έχει δωροδοκήσει πολιτικούς στην Ελλάδα; Ίδρωσε κανένα αυτί;
- Όλοι καταδικάζουν τη βία… Με μια υποσημείωση όμως, η οποία δεν λέγεται, αλλά υπονοείται σαφώς! Καταδικάζουμε τη βία η οποία δεν υπηρετεί τα πάσης φύσεως συμφέροντά μας! Ο δημοσιογράφος “πάπας του λαϊκισμού” επιχαίρει όταν μαθαίνει ότι το νεκρό παιδί είχε πει κάποτε στη μάνα του ότι “δεν συμπαθεί τους Τούρκους”. Άρα το παιδί ήταν ένα …εθνικώς σκεπτόμενο παιδί, ένα παιδί των Β.Π. που κατά λάθος βρέθηκε να ζει το μύθο του στα Εξάρχεια, αλλά συνήθως έπινε τον καφέ του στα κυριλάδικα! Είναι αστεία η καταδίκη της βίας από ανθρώπους που έχουν ταυτιστεί με το Κράτος της βίας, με τους φόνους που καθαγιάζονται όταν διαπράττονται υπέρ πατρίδος (και …πάρτης φυσικά!), με το Κράτος που στήνει αγάλματα σε μαζικούς σφαγείς, που διδάσκει τη βία στα σχολεία, που αποκρύπτει τη βία των “τιμημένων” ελληνικών όπλων, με το Κράτος που πνίγει ή σκοτώνει μετανάστες στο βωμό της “ανάπτυξης”…
- Και δυστυχώς στην Ιστορία πάντα οι “αθώοι” πληρώνουν τη νύφη. Πόσο διαφέρει η λογική του αποχαλινωμένου εφήβου που θα εκτονώσει την οργή του στη βιτρίνα, από τη λογική π.χ. του Μπους ο οποίος μπούκαρε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους; Όση σχέση είχε ο φουκαράς ο Ιρακινός στο μακρινό 
χωριό του στην έρημο, που έφαγε τις έξυπνες βόμβες στο κεφάλι με την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, τόση σχέση είχε και ο φουκαράς ο μαγαζάτορας που του έπεσε η μολότοφ στο μαγαζί με τον φόνο του παιδιού. Όταν λοιπόν όλος ο κόσμος λειτουργεί προγραμματισμένος στην εντολή “βία στη βία”, “οφθαλμός αντί οφθαλμού”, όταν ολόκληρες κυβερνήσεις και κράτη ακολουθούν την πρωτόγονη αταβιστική φωνή της εκδίκησης, είναι εξοργιστικά υποκριτικό έως και γελοίο να απαιτούμε ωριμότητα και αυτοσυγκράτηση από τον 18χρονο που ένας μπάτσος σκότωσε τον συνομήλικό του, τον συμμαθητή του, τον φίλο του!
- Και φυσικά ποιος θα “καταδικάσει” την καθημερινή βία, τη βία του μπάτσου στο δρόμο, αυτή που δεν υπάρχει η κάμερα να την καταγράψει και να την αναδείξει (με την ευκαιρία, ήταν τυχαίο που αναβλήθηκε τούτες τις μέρες η απόφαση για τους μπάτσους της ζαρντινιέρας;), τη βία του εργοδότη που σου πετάει το ξεροκόμματο των 600 Ευρώ “και αν σ’ αρέσει, υπάρχουν άλλοι δεκάδες που θέλουν τη θέση σου”, τη βία του γιατρού με το φακελάκι, τη βία του σχολείου-φυλακή, τη βία του καταπατούμενου αστικού χώρου;. Και την ίδια στιγμή που εσύ πρέπει να γλείψεις πολλές ποδιές ή να κοιμηθείς με κάποιο παχύδερμο με δρωτσίλα για να βρεις μια θεσούλα στο δημόσιο, διαβάζεις για 21χρονους γιους πολιτικών με φορολογικές δηλώσεις εκατομμυρίων ευρώ, βλέπεις δε τους γονείς σου να ψηφίζουν και πάλι αυτές τις 3 οικογένειες που λυμαίνονται τη χώρα εδώ και μισό αιώνα, να ψηφίζουν ανθρώπους που υπό κανονικές συνθήκες ούτε ταβέρνα δεν θα τους εμπιστευόσουν να διοικήσουν… Και περπατάς στο δρόμο βλέποντας στις βιτρίνες είδη που ούτε να αγγίξεις μπορείς, και συγχρόνως διαβάζεις τις “αλλού για αλλού νυχτωμένες” τσάμπα φυλλάδες της πόλης οι οποίες λες και απευθύνονται σε μια πόλη που δεν κατοικείται παρά μόνο από μουσικούς, γραφίστες, καλλιτέχνες, ηθοποιούς, και όπου το μόνο σου πρόβλημα είναι σε ποια γκαλερί, συναυλία, μπαρ, εστιατόριο “μόνο 50 ευρώ το άτομο” θα πας το βράδυ. Και αν κάνεις κανένα τσιγαριλίκι να ξεχαστείς λιγάκι και να ηρεμήσεις, δεν είναι διόλου δύσκολο να σε μπαγλαρώσουνε και να καταλήξεις στο φροντιστήριο εγκληματικότητας “Ο Κορυδαλλός”…
- Όταν όλος αυτός ο κόσμος που ποδοπατείται καθημερινά, όταν όλη αυτή η πίεση και η ένταση ξεσπάσει, το ξέσπασμα δεν θα είναι comme il faut, με το γάντι, με αστική ευπρέπεια, με ήσυχα συνθήματα σε ήσυχες διαδηλώσεις περιορισμένες στο πεζοδρόμιο για να μην κλείνει και η κυκλοφορία. Το ξέσπασμα όταν θα έρθει (γιατί αυτό που είδαμε και βιώσαμε ήταν απλώς ένα trailer) θα είναι ανεξέλεγκτο. Μηδενιστικό. Άγαρμπο. Και τα σκάγια θα πάρουν δικαίους και αδίκους. Όταν πέσει το σπίρτο στην πυριτιδαποθήκη μετά ας μη θρηνείτε όλοι εσείς που στοιβάζατε τόσα χρόνια μασούρια δυναμίτη… Δικό σας δημιούργημα (θα) είναι… Να το χαιρόσαστε!
- Εν τω μεταξύ, δεν πάνε πολλοί μήνες από τότε που μας τα ζάλισαν με την επέτειο του Μάη του ‘68. Αφιερώματα, εκπομπές, άρθρα, λευκώματα, νοσταλγίες για την αγωνιστική νεότητα, καταφρόνια για την σημερινή αποχαυνωμένη γενιά… Αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι ένα γεγονός εορτάζεται όταν η ουσία του έχει ξεδοντιαστεί και έχει καταστεί ακίνδυνη. Αλήθεια λοιπόν, στον Μάη δεν έπεσαν πέτρες, δεν κάηκε το Παρίσι, δεν έσπασαν βιτρίνες;
-Και κάπου εδώ αναδύεται και η ευθύνη της αριστεράς. Μιας αριστεράς η οποία έχει καταντήσει φύλακας των κεκτημένων, μιας αριστεράς που έχει στρογγυλοκαθίσει πάνω στις δάφνες των αγώνων του παρελθόντος (και της ήττας!), μιας αριστεράς χωρίς νέες ιδέες που να “μην μπάζουν κρύο”, μιας αριστεράς που αδυνατεί να δώσει όραμα και πρόταση ώστε να στρέψει όλη αυτή τη μηδενιστική αρνητική αντίδραση προς μια δημιουργική θετική κατεύθυνση.
- Όσο δε για την κρατούσα τάξη… Δυστυχώς (ή ευτυχώς!) σε μακάρια νιρβάνα. O …γιαουρτωμένος γάτος Αντώναρος, εκπρόσωπος της αθλιότερης κυβέρνησης που θυμάμαι στην 36χρονη ζωή μου, ξάφνιασε δείχνοντας ότι ξέρει και άλλες λέξεις πέρα από τα “δεν απαντώ” και “άλλη ερώτηση” (και μετά λένε για λεξιπενία της νεολαίας!). Οι απόψεις του βέβαια δεν ήταν διόλου πρωτότυπες: “δεν είναι κοινωνικό φαινόμενο, αλλά καταστροφική μανία ορισμένων συντονισμένων ομάδων”. ΟΚ, δεν είναι καρκίνος, είναι πονοκέφαλος! Εύγε, σωστά αρμενίζετε. Συνεχίστε έτσι! Το επόμενο ξύπνημά σας όμως θα είναι ακόμη πιο οδυνηρό… Αλλά όχι πλέον απρόσμενο!
(Συνεχίζεται… Στους δρόμους)
1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
Eine Kleine Nacht Musik – S/T (Modular)
 |
|
||||||||||||||||||||
|
Πόσες και πόσες “σειρούλες” δεν συντρόφεψε (και αναμφίβολα θα συντροφέψει και μελλοντικά!) στη θητεία στο …ένδοξο ελληνικό στράτευμα το περίφημο τυφέκιο G3A3 (ή Α4 αν αποκτηθούν “σαρδέλες”); Θυμάστε πως το ανέφερε το εγχειρίδιο του στρατιώτη; Γερμανικής προέλευσης, ελληνικής κατασκευής! Ας πραγματοποιήσουμε το νοητικό άλμα και ας βρεθούμε στα δικά μας, τα μουσικά… Έτσι έχουμε στα χέρια μας έναν δίσκο, κατ’ αναλογία, γερμανικής προέλευσης, βρετανικής κατασκευής! Γιατί το “Eine kleine Nacht Musik” (“Μικρή Νυχτερινή Μουσική”, προφανής αναφορά στη διάσημη σερενάτα του Μότσαρτ), αν και είναι ένας δίσκος καθ’ όλα γερμανοπρεπής, τόσο στην ουσία όσο και στο φαίνεσθαι, είναι μολοταύτα δημιούργημα ενός καθαρόαιμου αγγλόπουλου από το (πολυβομβαρδισμένο μάλιστα από τους Γερμανούς) Newcastle. Πώς τα φέρνει καμιά φορά ο καιρός και η ιστορία ε; Οι Γερμανοί ξανάρχονται λοιπόν! Και μαζί ξανάρχονται και τα70s (αν και δεν είμαι βέβαιος κατά πόσο είχαν απουσιάσει!). Και ενώ το progressive, που κάποτε είχε ταυτιστεί σχεδόν με ύβρη και καταφρονήθηκε (κατά βάση όχι αδίκως), πήρε την εκδίκηση του, και μάλιστα με εκκωφαντικά πειστικό τρόπο με μπροστάρηδες τους Radiohead, τα τελευταία χρόνια ήρθε η σειρά της γερμανικής πτέρυγας (μεγάλη κουβέντα αυτή!), του kraut δηλαδή να πάρει το αίμα πίσω. Το οποίο πάντως δεν γνώρισε αντίστοιχες δηλητηριώδεις επιθέσεις, πολλοί punk μουσικοί είχαν εκφράσει την εκτίμηση τους για kraut μπάντες, ενώ βρήκε και απροσδόκητους απολογητές και αναλυτές. Χρειάζεται να υπενθυμίσω την διάσημη πλέον ρήση του Brian Eno για τους τρεις ρυθμούς των 70s: το funk του James Brown, το afrobeat του Fela Kuti και το Neu!-beat του Klaus Dinger; Ή το βιβλίο-σταθμό για το θέμα του Julian Cope; Το “Eine kleine Nacht Musik” είναι συνεπώς άλλος ένας δίσκος-επιχείρημα στη φαρέτρα όσων υποστηρίζουν την ύπαρξη ενός μουσικού κόσμου παγκοσμιοποιημένου, όπου ο ήχος δεν έχει πλέον πατρίδα και εντοπιότητα. Ενός κόσμου επίσης όπου οι δεκαετίες μπλέκονται, το καινούργιο με το παλιό μπερδεύεται, οι χρονικές αποστάσεις γεφυρώνονται. Πόσο μεγάλη δεν ήταν (ή ακουγόταν!) κάποτε η διαφορά του 1991 με το 1987, και πόσο μικρή φαίνεται πλέον η απόσταση του 2008 (οσονούπω 9) με το 1975! Και μέσα στο χάος αυτό, οι μουσικοί δημιουργοί, “παραζαλισμένοι” από τις ποσότητες μουσικής που αλλάζουν χέρια κατά χιλιάδες σε κάθε ψηφιακό format, δοκιμάζουν, αναμειγνύουν, πειραματίζονται, ψάχνουν μια ταυτότητα, κάποιες φορές στην …απουσία της! Ο Riton για παράδειγμα (το ληξιαρχείο τον έχει καταχωρημένο ως Henry Smithson) είναι DJ με δύο δίσκους στο βιογραφικό του, στους οποίους και είχε κινηθεί μεταξύ rave, downbeat electro και electro house. Τώρα τσαλαβουτάει στο kraut! Στο μέλλον ποιος ξέρει; Πραγματικός …Quecksilber (υδράργυρος!) Ο δίσκος είναι λοιπόν ένας φόρος τιμής στη Γερμανία των 70s. Με όλους τους ήρωες της εποχής να δίνουν ένα ηχηρό παρόν! Οι Kraftwerk και οι αναζητήσεις τους πριν ανοιχτούν στους αχανείς αυτοκινητοδρόμους… Οι Neu! και η αποθέωση της μουσικής ως μηχανιστική λειτουργία… Οι Cluster και η μονοτονία με θετικό πρόσημο… Ο Holger Czukay και οι απόπειρες του να φέρει κοντά τον ανατολικό και τον δυτικό ήχο… Καλά όλα αυτά θα μου πείτε, αλλά ο ίδιος ο Riton έκανε κάτι πέρα από τις …μετακλήσεις των “πνευμάτων”; Αρκούν κάποιες πιο νεωτερικές ψηφιακές λοξοδρομήσεις (“Feuerprobe”); Ή ένα εξαιρετικό, πραγματικά νυχτερινό “Das Regenecho” στο πιο σύγχρονο στυλ των Mouse on Mars; Τελικά, ποιος ψάχνει πλέον για πρωτοτυπία; Και η νύχτα πέφτει, το σκοτάδι πήζει στην πόλη… “Συχνά μου φαίνεται ότι η νύχτα έχει πολύ πιο ζωηρά και πλούσια χρώματα από τη μέρα” είχε πει ο Βαν Γκογκ… Ας του δώσουμε ένα δίκιο, κάτι ήξερε κι αυτός από χρώματα! Το σίγουρο είναι ότι τη νύχτα όλα είναι πιο όμορφα (ή λιγότερο άσχημα!)… Οι πόλεις, οι γυναίκες, οι μουσικές… 8 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr |
|||||||||||||||||||||
