Rokkurro – Thad kolnar i kvold (12 Tonar)
 |
|
||||||||||||||||||||
|
Ποιες μέρες αισθάνεσαι να σε αγκριφώνει πιο πολύ η μελαγχολία; Τις μέρες που κατεβαίνει στην πόλη η …γριά βροχή; Μήπως τις μέρες μιας μοναχικής καλοκαιρινής λαύρας; Η διάθεσή σου κυμαίνεται ανάλογα με το δελτίο της ΕΜΥ; Είναι τα συναισθήματα μια συνέχεια των φυσικών φαινομένων ή μήπως ο καιρός είναι μια ποιητική μεταφορά του εσωτερικού μας κόσμου; Μην είναι ο καιρός χαοτικός σαν την ανθρώπινη ψυχή; Πόσες φορές έχεις περπατήσει χαρούμενος στη βροχή; Γνωστά τοις πάσιν είναι νομίζω τα μετεωρολογικά κλισέ και ο ποιητικός νατουραλισμός στη μουσική. Μόνο που από κάθε κοινοτυπία περί ηλιόλουστης pop ξεπετάγονται δεκάδες μελανόηχοι κλειστοφοβικοί δίσκοι από τη χώρα που έχει ηλιοφάνεια 300 μέρες το χρόνο! Και αντιστρόφως! Πόσες χαρούμενες μπάντες ζεστής φωτεινής pop, πόσα ζεστά ακούσματα σπιτικής θαλπωρής δεν γνωρίζετε από τις βόρειες ψυχρές και ανήλιαγες χώρες; Rokkurro λοιπόν! Λίγες συστάσεις για αρχή, μιας που ακόμη είναι τόσο άγνωστοι που δεν έχουν αξιωθεί ούτε καν…λήμμα στη Wikipedia! Τρία ισλανδόπουλα και δύο (μελαχρινές, όχι δεν μαντέψατε σωστά!) ισλανδοπούλες… Πρώτη εμφάνιση στο φεστιβάλ μουσικής των Ισλανδικών Αερογραμμών το 2007 (πώς λέμε Ολυμπιακή; ε, καμία σχέση!)… Έχουν ένα ακόμη ΕΡ, το οποίο όμως δεν κατάφερε να “διασχίσει” τον αφρισμένο ωκεανό που περιβάλλει το χαμένο σε βορινά πλάτη νησί τους… Έχουν καταφέρει κάτι μοναδικό οι Ισλανδοί… Να επιβάλλουν τη γλώσσα τους σε ένα …αγγλόπληκτο κατά τα λοιπά ακροατήριο αλλά και να καθιερώσουν συγχρόνως ένα μουσικό ύφος το οποίο θα μπορούσαμε τολμηρά να χαρακτηρίσουμε ως “ισλανδικό” (και σε αυτό δεν μπορεί κανείς να μην αναγνωρίσει το ρόλο της αμφιλεγόμενης μορφής που λέγεται Bjork, η οποία λειτούργησε σαν …οδοστρωτήρας, ανοίγοντας εμπορικές διαβάσεις για τις “ορδές” των Βίκινγκς μουσικών). Ισλανδικότητα λοιπόν; Κάθε -ικότητα ανά τον κόσμο λειτουργεί σαν ένα είδος αυτοεκπληρούμενης προφητείας, ισοπεδωτική όχι μόνο για εμάς τους έξωθεν “τουρίστες”, αλλά και για τους ίδιους, σαν μια αυτοπαγίδευση σε ένα καθιερωμένο αποδεκτό ύφος… Ας μην το ανοίξουμε όμως το θέμα αυτό τώρα, θα πνιγούμε κυριολεκτικά στα πλοκάμια του! Έτσι λοιπόν οι Rokkuro μας θυμίζουν πολλά… Αν προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε εκλεκτικές συγγένειες θα θυμηθούμε την κοριτσίστικη αύρα των Amiina, τις …παλιμπαιδίζουσες φωνούλες που γνωρίσαμε από τους Mum, τα κιθαριστικά ταξίδια των καλών Piano Magic, την ουσιαστική απλότητα των γειτόνων (αν και τους χωρίζουν μπόλικα μίλια θάλασσας) Ai Phoenix, τον εκλεπτυσμένο εστετισμό (ο οποίος όμως τελευταία αρχίζει να ρέπει επικίνδυνα προς τον ακαδημαϊσμό) των (και παλαιών κατακτητών!) Δανών Efterklang ενώ κάποιες στιγμές πλησιάζουν τα σύνορα με το post-rock αλλά δεν τα διαβαίνουν σοφά ποιούντες… Και τη γλώσσα φυσικά τούς την έδωσαν …ισλανδική (που λέει και ο ποιητής)! Έχει καμία σημασία που δεν καταλαβαίνεις γρυ; Αρκεί η δύναμη της παγκόσμιας γλώσσας που λέγεται μουσική! Άλλωστε μήπως στο 80% των αγγλικών στίχων που ακούμε δεν συναντάμε νηπιακές κοινοτοπίες και κανονικότατες ανοησίες; Μέσα σε όλες αυτές τις αναπόφευκτες διαμουσικές αναφορές όμως, δεν θέλω να χαθεί η ουσία. Η οποία είναι ότι το “Thad kolnar i kvold” είναι ένας πολύ ιδιαίτερος δίσκος. Να το οφείλει στις καθάριες κρυστάλλινες μελωδίες (ηχογραφημένες μάλιστα σε μια σοφίτα κάπου στο Ρέικιαβικ); Στο ζεστό αίσθημα οικειότητας που αποπνέουν; Στην εγγενή, ανάλαφρη όμως, μελαγχολία που μεταδίδει το ακορντεόν; (Να την αποδώσω στην παιδική ανάμνηση για εκείνο το ακορντεόν που το σταμάτησε μια γερμανική ριπή;) Ή μήπως σε κάτι το μοναδικό, άπιαστο, φευγαλέο, οιονεί μυστικιστικό; Γιατί η μεγάλη μουσική ξεκινά εκεί όπου τελειώνουν οι περιγραφές και τα λόγια… Σταματώ εδώ λοιπόν… Έξω ξεκίνησε η βροχή… 8.5 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
|
|||||||||||||||||||||
29/01/2005 – 2o Greek Electro festival (Ρόδον)
Σκυμμένος στα ρέλια του εξώστη του ΡΟΔΟΝ, θυμωμένες και ολίγον τι μελαγχολικές σκέψεις με διακατέχουν. Είναι Σάββατο βράδυ και ο πυρετός του Σαββατόβραδου έχει κυριεύσει τη μεγαλούπολη (ή μήπως μεγάλο χωριό;) των 4+ εκατομμυρίων που λέγεται Αθήνα. Στο ΡΟΔΟΝ όμως έχουμε …υποθερμία! Μια φιλότιμη δράκα 200 (με αισιόδοξους υπολογισμούς) ατόμων έχει μαζευτεί για να δει και να ακούσει τους Decode, τους High Level Static και τους Atria (οι Universal Trilogy οι οποίοι ήταν επίσης στο πρόγραμμα, κόλλησαν στα μπλόκα των μηχανοκίνητων ταξιαρχιών των βαμβακοπαραγωγών).
Τρία από τα καλύτερα group μιας από τις πιο ζωντανές εγχώριες μουσικές σκηνές του χώρου που θέλουμε να αποκαλούμε “ανεξάρτητο”, δεν κατάφεραν να συγκεντρώσουν πάνω από 200 νοματαίους! Όταν περισσότερος κόσμος μαζεύεται ακόμη και στα αδιάφορα παιχνίδια του ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος της Α’ Τοπικής Κατηγορίας Αθηνών (για τα ντέρμπυ ούτε λόγος σύγκρισης!). Όταν (οξύμωρον!) μόνο οι δημοσιογράφοι, οι γραφιάδες και οι αρθρογραφούντες περί μουσικής σε περιοδικά, εφημερίδες, φυλλάδες, έντυπα μουσικά, παραμουσικά, lifestyle, δωρεάν και πληρωμένα, είναι πολύ περισσότεροι! (οι “μη-μίζεροι” του νέου ανοιχτού πνεύματος προφανώς θα συνόδευαν τα ταίρια τους στα ρεμπετοσκυλάδικα, τις πίστες ή τα lounge bar της μικροαστικής βαρεμάρας και της λοβοτομημένης μουσικής). Θα μου πείτε παρόμοια φαινόμενα έχουμε διαπιστώσει και σε συναυλίες μεγαλύτερων ξένων ονομάτων (κατά σύμπτωση τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, διαβάζω και τις ανάλογες, αν όχι χειρότερες εμπειρίες του Πατώκου, από τη συναυλία των Lumen-Sigmatropic στο χωρητικότητας …τρόλεϋ ΜΜΘ, συναυλία που έχασα για υπεράνω αντιμετωπίσεως λόγους!). Οπότε προς τι η έκπληξη;
Είναι κάποια πράγματα όμως που δεν χωνεύονται ούτε με …θειικό οξύ! Και για πολλοστή φορά επανέρχεται το ερώτημα: υπάρχει κοινό; Ποιες συναυλίες τελικά μαζεύουν κόσμο στην Ελλάδα; Οι συναυλίες του κάθε hype ονόματος, κάποιοι δεινόσαυροι που έχουν να βγάλουν καλό δίσκο 20 χρόνια και εξαργυρώνουν τις αναμνήσεις που ξυπνάνε, κάποια παραδοσιακά standard ονόματα τύπου Cave και οι συναυλίες …heavy metal.! Και μπορεί η heavy-metal να μου δημιουργεί σα μουσική συμπτώματα αλλεργίας, στους οπαδούς της όμως βγάζω το καπέλο. Γιατί ξέρουν να στηρίζουν τη μουσική που αγαπούν!
Αυτό είναι που λείπει μάλλον. Η αγάπη. Έχω πια καταλήξει στο γενικό συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα δεν αγαπάμε τη μουσική. Γιατί επικρατεί ευρύτατα μια χρηστική έως χρησιμοθηρική άποψη περί μουσικής. Πως διαλέγουν οι μεγαλοκυρίες τους πίνακες ζωγραφικής, έτσι ώστε να ταιριάζουν με την ταπετσαρία και με τα σύγχρονου design έπιπλα; Τον ίδιο ρόλο παίζει και η μουσική στη ζωή μας. Μια ταπετσαρία. Μια διασκέδαση με την εκχυδαϊσμένη έννοια του όρου, η οποία έχει την ίδια αξία με το scotch, το ξύλο στους τοίχους και το design των καναπέδων.
Και τελικά πόσοι είναι οι πραγματικοί μουσικόφιλοι στην Ελλάδα; Πόσοι να είναι αυτοί που σκαλίζουν τακτικά τα ράφια των δισκάδικων, αγοράζουν και διαβάζουν τα περιοδικά, ηλεκτρονικά και μη, του χώρου; Πόσοι θα πάνε σε μια συναυλία ακόμη και άγνωστου ονόματος, έτσι για τη χαρά της ανακάλυψης; Είναι πάνω από 20.000 πανελλαδικώς; Πολύ αμφιβάλλω… Οι πωλήσεις των δίσκων είναι αποκαλυπτικές, σχεδόν ξεγυμνωτικές. Έχουν ξεσκιστεί οι γραφιάδες του χώρου να δοξολογούν π.χ. τους Franz Ferdinand λες και είδαν το μουσικό φως το αληθινό… Θα καταφέρουν όμως έστω και να πλησιάσουν τα νούμερα πωλήσεων ενός χρυσού δίσκου (ούτε λόγος για πλατίνες). Πόσα είναι αυτά; 25.000 κομμάτια!
Μια υπόθεση φίλων, γνωστών και συγγενών είναι η υπόθεση της ανεξάρτητης μουσικής στην Ελλάδα. Έτσι ήταν, έτσι είναι, έτσι φοβάμαι θα είναι. Το τραγελαφικό όμως της υπόθεσης είναι ότι μετά από 20 χρόνια κάποιες από αυτές τις μπάντες θα θεωρούνται cult (όπως π.χ. οι Forward Music Quintet στους οποίους αφιέρωσαν ένα κομμάτι τους οι Atria, οι οποίοι -ειρήσθω εν παρόδω- τότε είχαν θαφτεί από την εγχώρια κριτική). Το έχουμε ξαναδεί το έργο. Ονόματα τα οποία μετά από χρόνια θεωρούνται θρυλικά, πρωτοποριακά κλπ κλπ, στην εποχή τους παίζανε μεταξύ φίλων και συγγενών σε underground μέρη στα οποία δεν καταδέχονταν να πατήσουν οι σημερινοί όψιμοι θαυμαστές τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα τα λόγια του μεγάλου Adrian Borland: “θέλω οι δίσκοι μας να πουλήσουν τώρα που πραγματικά χρειαζόμαστε τη βοήθεια του κοινού μας κι όχι μετά από 5 χρόνια που μπορεί όλα να’ χουν τελειώσει”. Πότε τα έλεγε αυτά; Μετά την κυκλοφορία του “From the lions mouth” το 1981…
Ας περάσουμε όμως στη φωτεινή πλευρά του “φεγγαριού”, στα ίδια τα group και τη μουσική. Σε αυτούς που επιμένουν δηλαδή… Οι Decode ήταν αυτοί που είχαν το δύσκολο και άχαρο ρόλο να ανοίξουν τη βραδιά και να ζεστάνουν το ελαφρώς αμήχανο κοινό. Με ωραία σκηνική παρουσία, εναλλαγή στα φωνητικά μεταξύ του Αλέξανδρου και της Novia (κάποιες καρδιές θα έκαψε σίγουρα αυτό το βράδυ) και ξεκάθαρες αναφορές σε Depeche (και η φωνή σε κάποια γυρίσματα, ίδιος ο David). Και επιτέλους έρχεται ο πρώτος τους δίσκος, ο οποίος αναμένεται εντός ολίγων φεγγαριών από την Klik Records.
Οι High Level Static αντιθέτως έχουν ήδη μια κυκλοφορία στο ενεργητικό τους, και μάλιστα από την γερμανική Trisol. Δεν τους είχα ξαναδεί live και ομολογώ ότι με απογοήτευσαν ελαφρώς. Πολύ προηχογραφημένο υλικό, κάποια κομμάτια ξεχειλωμένα σε διάρκεια και πολλά EBM ολισθήματα (κατ’ εμέ ένα ξεπερασμένο και κάπως γραφικό πλέον είδος). Σε γενικές γραμμές πάντως έχουν καλό υλικό και… αναμένουμε και εδώ το νέο δίσκο, επίσης σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αυτοί όμως που με εντυπωσίασαν ήταν οι Atria. Με γεμάτο πληθωρικό ήχο και μια θεατρική Δάφνη, χωρίς υπερβολές, ούτε στη φωνή ούτε στην κίνηση, ανέβασαν ψηλά το κέφι όσων είχαν παραμείνει στο χώρο (άλλη μια αλγεινή παρατήρηση: είμασταν που είμασταν λίγοι, αρκετοί έφευγαν κιόλας μόλις τελείωνε το live των δικών τους!). Στα δικά τους, αρκετά γνωστά πλέον κομμάτια, πρόσθεσαν και τρεις διασκευές: “Games without frontiers” του Peter Gabriel, το αφιερωμένο στους FMQ “P. Machinery” των Propaganda (με ένα μικρό sample στην αρχή από το “Dr Mabuse”) και τέλος το κλασικό “Photographic” ως έναν έμμεσο φόρο τιμής στη μπάντα η οποία σαν φωτεινό αστέρι είναι ο οδηγός όλης αυτής της σκηνής.
P.S. Αρχικά δεν είχα σκοπό να γράψω review για τη βραδιά, οπότε φωτογραφίες δυστυχώς δεν υπάρχουν. Την επόμενη όμως φορά ας είστε εκεί…
1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
Kiss the Anus of a Black Cat – An interlude to the outermost (((K-RAA-K)3))
 |
|
||||||||||||||||||
|
Από την εποχή που ο όρος neofolk αφορούσε αποκλειστικά και μόνο περιθωριακά και προκλητικά σχήματα όπως οι Death in June και οι Current 93 έχει κυλήσει πολύ νερό στο ποτάμι του χρόνου. Στη σημερινή, λίγο συγχυσμένη εποχή, όπου το παρωχημένο και το παλιό εμφανίζεται ή “πλασάρεται” ως φρέσκο και μοντέρνο, κάτω από τη στέγη της neo-folk έχουν στριμωχτεί “κουτσοί-στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα” ονόματα που πιάνουν από τις …CocoRosie και τον Antony μέχρι την Alison Krauss και τους Animal Collective! H δε folk που στη δεκαετία του ‘60 λεγόταν acid folk και μαζευόταν σε συλλογές του τύπου “Gather in the mushrooms”, σήμερα έχει ανα-βαπτιστεί σε psych-folk, freak-folk ενώ κάπου αλίευσα και το κορυφαίο …doom folk! Βλέπετε η εμπορική πρακτική επιβάλει και νέα ετικέτα στο παλιό προϊόν… Σε αυτό λοιπόν το ρεύμα της “σύγχρονης folk έχει ανέβει με τη μουσική του σχεδία ο Stef Heeren (ή Irritant κατά το ψευδώνυμο), ο οποίος δηλώνει (και θα τον πιστέψουμε!) Βέλγος, μουσικός, νέος και …κατασκευαστής οργάνων. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο τύπος ξέρει να πλασάρει πολύ καλά τον εαυτό στην άγρια ανταγωνιστική αγορά. Τόσο το αμφιλεγόμενης αισθητικής αλλά ευμνημόνευτο όνομα που διάλεξε (“Φίλα τον πρωκτό μιας μαύρης γάτας”), όσο και το εξαιρετικό αφοπλιστικά απλό εξώφυλλο με το γατάκι, σίγουρα θα αναγκάσει να κοντοσταθούν ακόμη και τα πιο βιαστικά δάχτυλα στους πάγκους ενός δισκοπωλείου. Μια κύρια διαφορά της μουσικής του “An interlude to the outermost” από τη στερεότυπη και ολίγον τι φαντασιακή εικόνα της folk δημιουργικής διαδικασίας ως ζωντανά παιγμένης υπό την επήρεια καλών μανιταριών και μέσα σε ένα σύννεφο …μπάφου, είναι ότι αντιθέτως είναι μελετημένη, επεξεργασμένη και επιμελημένη με την τελευταία λέξη της μουσικής τεχνολογίας σε έναν υπολογιστή και με τελειομανή έμφαση στη λεπτομέρεια. Ο Heeren καλούσε διάφορους επισκέπτες μουσικούς, οι οποίοι έπαιζαν μόνοι τους το μέρος που τους αντιστοιχούσε και στη συνέχεια ο ίδιος ενορχήστρωσε το τεχνικά άρτιο τελικό αποτέλεσμα που ακούμε. Μην περιμένετε λοιπόν στο δίσκο αυτό τις συνήθεις …ντεβέντριες ηχητικές (και συνήθως κακόηχες) ατέλειες! Ο Heeren στο παρελθόν υπήρξε επίσης μέλος punk μπάντας (που για να μην τη μνημονεύει ούτε ο ίδιος στην ιστοσελίδα του, δεν θα πρέπει να τη θυμάται με πολύ υπερηφάνεια!). Γιατί το αναφέρω αυτό; Γιατί, κατά το σοφό λαϊκό, “πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι”, η θητεία του σε μπάντα η οποία έχει μάθει να παίζει στην πρίζα και στην τσίτα, είναι εμφανής. Είναι εμφανής στο νευρώδη τρόπο και στην ένταση με την οποία χειρίζεται τις χορδές της κιθάρας, που κάποιες στιγμές μοιάζει να συγκρατεί για να μην ξεσπάσει. Μερικά δε κομμάτια του δίσκου θα ήταν κάλλιστα unplugged εκδοχές ή μπαλάντες που θα μπορούσες να βρεις σε album σχημάτων του …grunge! Από την άλλη, η αναφορά που έκανα στον πρόλογο στους Current 93 δεν ήταν τυχαία. Οι ομοιότητες των Κiss the Anus of a Black Cat με το σχήμα του Tibet πάνε πολύ πιο πέρα από την προφανή εμμονή αμφότερων με τις …γάτες (για θυμηθείτε το εξώφυλλο του “Thunder perfect mind”). Το “A scatterbrain sings of Christians and the Ghoul bares teeth” για παράδειγμα, θα έλαμπε δια της παρουσίας του σε οποιοδήποτε πρόσφατο δημιούργημα των C93 (κι ας προσπαθεί ο Heeren να δώσει στη φωνή του κάπως επιτηδευμένα μια “προφητική” δυσοίωνη χροιά). Η στιγμή πάντως με την οποία “κόλλησα” περισσότερο, ήταν τα τρία τελευταία λεπτά του 9λεπτου “2 τραγούδια στη συσκευασία του ενός” “You will reap a whirlwind”, όπου η κιθάρα πιάνει ένα θέμα και το οδηγεί στα άκρα, με επιμονή και εμμονοληπτικό …σαδισμό! Κατά τα λοιπά, η μουσική πιστεύω θα εκτιμηθεί από όσους έχουν λατρέψει τους Espers και τους Angels of Light, όσους πίνουν νερό στο όνομα του David Eugene Edwards, όσους αγοράζουν δίσκους της Constellation …αδιαφορώντας για το όνομα που έχει πάνω ο δίσκος, ακόμη και από νοσταλγούς του progressive (κάπου υπάρχουν και απόηχοι των Amon Duul II)! Αχίλλειος πτέρνα του έργου είναι η στιχουργική του. Δεν είναι τόσο η κεντρική ιδέα, που περιστρέφεται γύρω από το ότι ο κόσμος οδεύει προς την καταστροφή, “the world is in fear again and it has all been manufactured” και άλλα συναφή …ευοίωνα. Το ζήτημα είναι ο τρόπος, ο οποίος ακροβατεί στο μεταίχμιο μεταξύ σοβαροφάνειας, γραφικότητας και …κοέλειας αμπελοφιλοσοφίας. Αν αγνοήσουμε όμως τους στίχους, και τους αντιμετωπίσουμε απλώς σαν ένα επιπλέον όργανο, θα μείνουμε με έναν συνολικά εξαιρετικό δίσκο, συμπαγή και ουσιαστικό… Κι ας μην έχει μέσα ένα …κόμματο όπως το παλιότερο του “Sevenfold” (κάπου ήθελα να το γράψω αυτό!) 8 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
|
|||||||||||||||||||
The (International) Noise Conspiracy – Armed love (Burning heart)
 |
|
||||||||||||||||||||
|
Υπάρχουν κάποιες λέξεις, έννοιες και χαρακτηρισμοί που ξυπνάνε αρνητικά αισθήματα με το άκουσμα τους και μόνο! Βέβαια αν το καλοψάξουμε το ζήτημα σε όλες του τις πτυχές, θα αντιληφθούμε ότι μάλλον αδικούνται από την απόλυτη αυτή καταδίκη. Να αναφέρω ένα τέτοιο παράδειγμα; Καπιταλισμός! Ναι, αυτός ο μεγάλος κακός, το τρισκέρατο θηρίο, ο υπεύθυνος κάθε δεινού, λοιμού και καταποντισμού. Αλλά συνάμα και ο μεγάλος αδικημένος καθώς δεν του έχουμε αναγνωρίσει το γεγονός ότι έχει υπάρξει προς το παρόν, το καλύτερο οικονομικό σύστημα που γνώρισε ποτέ το θηλαστικό άνθρωπος (ή μήπως προτιμάτε τη δουλεία και τη φεουδαρχία;) Συγχρόνως όμως είναι και αυτός που όλοι αγαπάμε να μισούμε, αλλά όλοι εκμεταλλευόμαστε χωρίς πολλές τύψεις τα αγαθά και τις υπηρεσίες του. Και μέσα στα πλαίσια του λειτουργούμε. Όπως κάνουν και οι (I)NC, και ας τους έκλεψε κάποτε την παρθενιά (βέβαια ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η παρθενιά θεωρείται πολύτιμο …αγαθό!). Έτσι λοιπόν έκαναν και αυτοί τη μεγάλη μεταγραφή και βρέθηκαν στις στοργικές αγκάλες μιας μεγάλης εταιρείας. Να υποθέσω ότι είναι η τακτική της διάβρωσης του συστήματος εκ των έσω, η τακτική του Δούρειου Ίππου μέσα στα τείχη της Τροίας-Συστήματος; Συμβιβασμός; Εμπόριο ιδεών; Ανάγκη; Δεν ξέρω να σας πω, αλλά και στην πράξη δεν μ’ ενδιαφέρει και να μάθω. Εν τέλει θα ήταν λιγότερο “ξεπουλημένοι”, πιο “ασυμβίβαστοι” σε μια μικρή εταιρεία; Είναι ζήτημα μεγέθους το δήθεν ξεπούλημα, αν ο καπιταλιστής εκδότης δηλαδή είναι μεγάλος ή μικρός; Αυτό που προσωπικά μ’ ενδιαφέρει είναι το καλλιτεχνικό προϊόν και όχι η …ψυχανάλυση των δημιουργών. Οι (Ι)NC ανήκουν σε αυτό που θα χαρακτηρίζαμε “στρατευμένη τέχνη” (άλλος ένας χαρακτηρισμός φορτισμένος με αρνητικό ηλεκτρισμό!). Η στρατευμένη τέχνη όμως είναι ένας δρόμος-ναρκοπέδιο. Νάρκη 1η: διολίσθηση σε πολιτική (διάβαζε: κομματική) προπαγάνδα. Νάρκη 2η: γραφικότητα και πολιτικές απόψεις επιπέδου “τα σπάω όλα” και “γαμιέται η κυβέρνηση”. Οι (Ι)ΝC στην πορεία τους έχουν αποφύγει αυτές τις δύο νάρκες. Μια του κλέφτη όμως, δυο του κλέφτη, να που έπεσαν στην 3η νάρκη. Η οποία εστί κοινοτυπία. Αυτήν οι (I)NC την πάτησαν μεγαλοπρεπώς. Τόσο από την άποψη των στίχων όσο και της μουσικής. Το εξώφυλλο με τα αναρχικά χρώματα και τον επιθετικό τίτλο προϊδεάζει για ένα περιεχόμενο του τύπου “εμπρός παιδιά σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους”! Δεν είναι τέτοιο όμως, χωρίς βέβαια αυτό να το αναφέρω σαν αρνητικό. Αρνητική όμως είναι αυτή η απονεύρωση του μηνύματος, του τύπου “βάζουμε τον ακτιβισμό στην άκρη, για να βρούμε γυναίκα και να κάνουμε έρωτα, όχι πόλεμο”. Ναι να σώσουμε μεν τον κόσμο, αλλά ας “σωθούμε” εμείς πρώτα: “υπάρχουν εκατομμύρια πράγματα για τα οποία αξίζει να παλέψεις, όπως το να σε πείσω να μείνεις” (“Let’s make history”)! Γενικά από τους στίχους λείπει αυτή η πρέζα εξυπνάδας, το ξάφνιασμα, που τόσο χρειάζεται η τέχνη αυτού του είδους (να θυμηθώ π.χ. τους Gang of Four;) Όμως έχω γράψει ήδη 454 λέξεις για αυτόν τον δίσκο χωρίς αναφορά στην… ταμπακιέρα. Καλοί οι στίχοι, αλλά καμιά φορά μοιάζουν με …επίθεση αντιπερισπασμού η οποία θα τραβήξει την προσοχή μακριά από το κύριο έργο. Και σε έναν δίσκο το κύριο είναι η μουσική. Και η μουσική μπορεί να δικαιώσει κακούς ή αδιάφορους στίχους. Αλλά και το αντίστροφο! Η μουσική μπορεί να θάψει στίχους (η περίπτωση χρήσης ποιημάτων που μαστίζει την εγχώρια μουσική παραγωγή). Στο “Armed Love” λοιπόν έχουμε το οξύμωρο μια μουσική που θέλει να μεταφέρει επαναστατικά μηνύματα να συνδυάζεται με μια αφόρητα συμβατική, βαρετή, χιλιοπαιγμένη μουσική. Οι κιθάρες βαράνε αλλά αυτό προφανώς δεν φτάνει. Και αναρωτιέμαι, για πόσα χρόνια ακόμη θα αποτελούν κύρια επιρροή μπάντες όπως οι Stooges; Πόση πρωτοτυπία να υπάρξει πια μέσα σε τρία ακόρντα;; Το ποδαρικό στο δίσκο γίνεται με το …αριστερό, καθώς το “Small demand” θυμίζει 70s hard ροκιές και μάλιστα με πολύ glam μέσα (και με ένα σαξόφωνο-τσόντα στο τέλος)! Αυτά τα συμπτώματα υποτροπιάζουν πολλές φορές μέσα στα 39 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος (να έχει βάλει άραγε το χεράκι του σ’ αυτό και ο διάσημος παραγωγός Rick Rubin;). Το “The way I feel about you” είναι ένα γκαραζάκι, σαν αυτά που έχουν παιχτεί καλύτερα από εκατοντάδες μπάντες τα τελευταία 25 χρόνια (ακόμη και από συμπατριώτες τους-Σουηδοί είναι). Στο βασίλειο των τυφλών, ο μονόφθαλμος που “βασιλεύει” είναι το “Communist Moon” με αξιομνημόνευτο ρεφραίν και μελωδία. Ο “έξυπνος” τίτλος πάντως έχει ιστορικά πιστωθεί στον Αμερικανό πρόεδρο Lyndon Johnson, ο οποίος την εποχή του διαστημικού “μπρα ντε φερ” ΗΠΑ-ΕΣΣΔ, είχε δηλώσει ότι “δεν θέλω να πηγαίνω για ύπνο κάτω από κομμουνιστικό φεγγάρι”! Να προσθέσω και το “Like a landslide”, και αυτό ήταν… Πάμε γι’ άλλα… Αν πάντως ακούγομαι κάπως “αυστηρός”, είναι επειδή οι (Ι)NC είχαν δημιουργήσει προσδοκίες με τις μέχρι τώρα δουλειές τους. Και αν αρχίσουν να χάνουν το πάθος και την έμπνευση τους τύποι σαν τους (Ι)ΝC, τότε …”που πάμε” (όπως το έλεγε μοναδικά ο Αυλωνίτης!);; Θα ξεμείνουμε με τους διάφορους Strokes, Bellrays και το υπόλοιπο …κακό συναπάντημα, που περισσότερο νοιάζονται για την κόμμωση τους παρά για τη μουσική; Γι’ αυτό λοιπόν αγαπητοί (Ι)NC, συνεχίστε και εμείς εδώ θα είμαστε! (τώρα αυτή η ψωνάρα που υπογράφει, νομίζει ότι την διαβάζουν κιόλας;;) 6 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
|
|||||||||||||||||||||
