Bouquet of dreams

Γραφεία της δισκογραφικής Polyvinyl… Κάπου στο Illinois. Στρογγυλό τραπέζι, χαλαρές casual γραβάτες (η εταιρεία είναι …ανεξάρτητη!), και ένας δίσκος με πολύχρωμο εξώφυλλο στο κέντρο… Μυρίζεις κυριολεκτικά τον προβληματισμό μαζί με τον καπνό να πυκνώνει στον αέρα…

- Αγκγχμμμ… Λοιπόν συνάδελφοι, μαζευτήκαμε όλοι εδώ σήμερα γιατί επιτέλους αυτός ο weirdo ο Kevin Barnes μας έφερε τελειωμένο το νέο του δίσκο! Πρέπει λοιπόν να κινητοποιηθούμε ταχύτατα για το promotion… Έχουμε αργήσει κιόλας, ο δίσκος έχει ήδη διαρρεύσει στο διαδίκτυο (βλέμματα γεμάτα υποψία διασταυρώνονται)… Θέλω λοιπόν την άποψή σας, με κάθε ειλικρίνεια… Μεταξύ μας είμαστε άλλωστε!
- Μπος, θα μιλήσω έξω από τα δόντια… Ο δίσκος μου θύμισε τα πιάτα που φτιάχνω σε μπουφέδες συνεδρίων σε χλιδάτα ξενοδοχεία όπου στριμώχνω μαζί κρεατικά, θαλασσινά, σαλάτες και αλοιφές σε έναν όχι πολύ ορεκτικό αχταρμά!
- Δηλαδή; Άσε τις μεταφορές και τις παρομοιώσεις και κάντο …σέντσια!
- Ο δίσκος είναι ένα ατελείωτο κολάζ… Έχει πολλές ιδέες και εμπνεύσεις, αλλά οι περισσότερες μένουν ημιτελείς και λειψές. Το κάθε δε τραγούδι θα μπορούσε να είναι η γενεσιουργός αφορμή για άλλα τρία ακόμη!
- Ωχ, δεν μου ακούγονται και πολύ ευοίωνα αυτά που μου λες! Και έχουμε επενδύσει τόσα δολάρια στο δίσκο… Σε εφτά διαφορετικές συσκευασίες θα τον βγάλουμε! Κάτι που να ξεχωρίζει ώστε να το κυκλοφορήσουμε σε single;
- Χλωμό… “The past is a grotesque animal” δεν υπάρχει… Ξέχασέ το! Εγώ θα προτιμούσα το “Gallery piece” το οποίο ξεχωρίζει από το συνονθύλευμα, έχει μια κολλητική μελωδία, άρωμα 70s και τραγουδιέται κιόλας, αλλά ο Barnes το ξέκοψε και επιμένει στο “Id engager”, που είναι μεν πιο hi-nrg, αλλά όχι κάτι το αξιομνημόνευτο…
- Α, εν τω μεταξύ έχουν ήδη εμφανιστεί και οι πρώτες κριτικές!
- Αλήθεια; Και τι γράφουν οι φαρμακομύτηδες κομπλεξικοί;
- Αμφιλεγόμενα πράγματα μέχρι τώρα. Επικρατεί μια αμηχανία, βάσει αυτών που άκουσα διόλου αδικαιολόγητη… Στο MiC μάλιστα στην Ελλάδα του έβαλαν 5!
-Το MiC έβαλε πέντε; Μα αυτό είναι συμφορά! Αυτοί δεν είχαν βάλει 9 στο “Hissing fauna, are you the destroyer?” πέρυσι; Τι συνέβη; Και τι έγραψαν ακριβώς;
- Μια στιγμή, έχω εδώ ένα μεταφρασμένο απόσπασμα… Το υπογράφει κάποιος Αντώνης Ξαγάς (μια έκφραση συγκαλυμμένης με κόπο περιφρόνησης σχηματίζεται στα χείλη)…

“Το “Skeletal lamping”, ο πολυαναμενόμενος (;) διάδοχος του πολυθυμιατισμένου “Hissing fauna….”, αποκαθιστά κατά κάποιο τρόπο την τάξη. Οι Of Montreal υπήρξαν μια μάλλον μέτρια μπάντα, η οποία πελαγοδρομούσε για χρόνια στον χαώδη ωκεανό που λέγεται indie pop, και χρειάστηκε 8 δίσκους για να έρθει η στιγμή να ανέβει στο κύμα του hype με έναν καλοφτιαγμένο αλλά μάλλον συμβατικό δίσκο όπου το γνωστό 11λεπτο “οι Neu! συναντούν τους Sweet” έπος ξεχώρισε …αυτεπαγγέλτως! Η συνέχεια θα ήταν ούτως ή άλλως δύσκολη, και η υπερβολική φιλοδοξία (η οποία δεν περιορίζεται στο να μας καταφέρει να …”χύσουμε 200 φορές την ημέρα” όπως “απειλεί”) ένας κακός σύμβουλος (εδώ την πάτησε κοτζάμ Brian Wilson μετά το “Pet Sounds”, ένας Barnes θα γλίτωνε;).

Στο “Skeletal lamping” λοιπόν βαδίζει αποπροσανατολισμένος μέσα σε ένα δάσος μουσικών ιδεών, αναποφάσιστος για το ποιο μονοπάτι θα διαλέξει… Άλλοτε θυμίζει Beatles, άλλοτε Prince (του οποίου τις τσιρίδες μιμείται με χάρη και ικανότητα …Μητσικώστα), άλλοτε το εμφανώς αγαπημένο του glam (μα τι εμμονή κι αυτή με τον Bowie!) και άλλοτε την mid-tempo disco που είναι τόσο της μόδας σήμερα. Αποτέλεσμα; Το σύνολο να μοιάζει ομοιόμορφο και επίπεδο, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό! Επιπλέον, ο Barnes λες και έφαγε …γλιστρίδα, δεν βάζει γλώσσα μέσα σε όλο τον δίσκο, ακκίζεται μπροστά στο μικρόφωνο, μην αφήνοντας τη μουσική να αναπνεύσει και να αναδειχθεί…

Το funk του πράγματος υπάρχει αλλά το …fun εξαντλείται στους ομολογουμένως ευφυείς, συχνά σουρεαλιστικούς (δεν αγνοώ την αναφορά στον Ελυάρ στο Νο. 5 κομμάτι) και προβοκατόρικους στίχους, τους οποίους η πριαπική φαντασία του Barnes διανθίζει με έναν καταιγισμό σεξουαλικών υπονοούμενων και ευθέως εννοούμενων…”

Μια σιωπή απλώθηκε στην αίθουσα…
(συνεχίζεται…)

5

1^η δημοσίευση: http://www.mic.gr

06/10/2008