M83 – Saturdays = Youth (Mute)

	1. You Appearing 2. Kim And Jessie 3. Skin Of The Night 4. Graveyard Girl 5. Couleurs 6. Up 7. We Own The Sky 8. Highway Of Endless Dreams 9. Too Late 10. Dark Moves Of Love 11. Midnight Souls Still Remain
Όπως και κάθε εγωπαθές ανθρώπινο ον, όλοι μας θέλουμε να έχουμε την (ψευδ)αίσθηση ότι ζούμε σε καιρούς μεταβατικούς (υπάρχουν και …αμετάβατοι;), σε καιρούς όπου φυσά ο άνεμος της αλλαγής (πάντα φυσά!), όπου το νέο αναδύεται από το παλιό. Δεν νομίζω πάντως να υπήρξε άλλη εποχή όπου να έχουν γεμίσει τόσες και τόσες σελίδες επί σελίδων ψηφιακών και …αναλογικών (διάβαζε χάρτινων) περιοδικών με ερωτήματα και ανησυχίες για το μέλλον της μουσικής, για την κρίση της μουσικής, για τη ζωή και το …θάνατο της μουσικής. Βαριέμαι… Χασμουρητό… Ανακύκλωση… Delete… Ποιο είναι αλήθεια το νόημα; Η μουσική θα συνεχίσει να υπάρχει, ερήμην μας, όπως το έχει κάνει και όλους αυτούς τους αιώνες. Σε ποια μορφή; Είναι τόσο σημαντικό; Θρηνολογούμε για την απώλεια του βινυλίου (το μόνο πλαστικό που έχει αποχτήσει καλή φήμη τελικά!), ενός format που άντεξε ίσαμε μόλις πενήντα χρόνια! Σταγόνα στον ωκεανό του χρόνου… Τελευταία ακούγονται και κάποια αστεία για αναβίωσή του, λέει! Μάλλον μια αναλαμπή πριν από τον οριστικό θάνατο! Εδώ ετοιμαζόμαστε να συνοδέψουμε εν τόπω …χλοερό και εν τόπω …ξεπερασμένης αναψύξεως το CD. Ασφαλώς το παρελθόν πάντα θα αφορά διάφορους ελιτιστές (με την καλή και την κακή έννοια). Ασφαλώς όμως θα προσπεράσω και τα επιχειρήματα περί “ποιότητας του ήχου”. Γιατί μπορεί και το ψωμί που έφτιαχνε κάποτε με τα χεράκια της η αρχέτυπη γιαγιά από αλεύρι που έχει αλεστεί σε πέτρινο μύλο με μόνη κινητήριο δύναμη ένα μουλάρι να είναι πιο γευστικό, αλλά ποτέ δεν θα επιστρέψουμε σε αυτή την εποχή… Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω… Οι πιτσιρικάδες (μια σημαντική μερίδα τουλάχιστον) δεν έχουν τέτοια κολλήματα (μέχρι να μεγαλώσουν και αυτοί!). Στις παρέες τους οι σκληροί δίσκοι αλλάζουν χέρια όπως οι κάρτες με “άσσους του ποδοσφαίρου” στα δικά μας χρόνια και δισκοθήκες που άλλοτε έπιαναν ολόκληρους τοίχους, συμπυκνώνονται τώρα μαγικά σε λίγα εκατοστά. Το γεγονός πάντως είναι ένα: κάθε νέα γενιά από εδώ και πέρα θα έχει όλο και πιο εύκολη (και φτηνή!) πρόσβαση σε κάθε τι ηχογραφημένο στο παρελθόν… Εκεί όπου θα αναζητήσει τις πρώτες ύλες που θα μεταβολίσει για να φτιάξει τον καινούργιο ήχο… Ο Anthony Gonzalez, ο πυρήνας των Μ83 δηλαδή (αφού ο συνέταιρος Nicolas Fromageau εγκατέλειψε το “καράβι” νωρίς), είναι παιδί αυτής της γενιάς. Και αυτό φαίνεται… Ακούγεται μάλλον! Και σε αυτόν, τον πέμπτο του κατά σειρά δίσκο. Πέμπτος στα 26! Στην Ελλάδα ακόμη για νέο ταλέντο και …ελπίδα θα μιλάγαμε… Στο “Saturdays=Youth” ο Gonzalez δεν απομακρύνεται από το δικό του παρελθόν (ίσως βέβαια να …απομακρύνει εκείνους που συναρτούν το πόσο τους αρέσει ένας δίσκος σε αντίστροφη αναλογία με τη δημοτικότητά του!). Εξακολουθεί λοιπόν να παρατηρεί με εμμονή τα …παπούτσια του (Cocteau Twins! -όχι άλλο My Bloody Valentine, ανοίξτε επιτέλους λίγο τα αυτιά σας- ακόμη και η φωνή της Morgan Kibby, με τη βοήθεια της τεχνολογίας ακούγεται σαν Frazer!), να αρμενίζει σε ambient περιβάλλοντα (φευ, σε αυτά οφείλονται οι πιο βαρετές στιγμές του δίσκου, φυσική συνέχεια του “Digital shades volume 1″, έναν δίσκο τον οποίο οι φαρμακοποιοί είχαν καταγγείλει για αθέμιτο ανταγωνισμό του …Υπνοστεντόν), να γοητεύεται από τις μεσοαστρικές απόκοσμες μελωδίες των Tangerine Dream, και να αποτίνει φόρο τιμής στην …αέρινη μπάντα που ξαναέβαλε τη Γαλλία στο χάρτη της σύγχρονης μουσικής (το “Graveyard girl” συνδέεται απευθείας με το “Virgin suicides” – θυμάστε το “Dead bodies”;). Μόνο που τώρα όλα αυτά τα μπολιάζει και με τη νοσταλγία μιας εποχής που δεν έζησε (υπάρχει δυνατότερο συναίσθημα;). Από μια δεκαετία η οποία αφού κατασυκοφαντήθηκε από τους ίδιους της τους “γονείς”, παίρνει πλέον πανηγυρικά το αίμα της πίσω. Και ο Gonzalez σταχυολογεί επιλεκτικά και εκλεκτικά… Εύκολα θα μπορούσα να αναλωθώ σε αναφορές… Οι New Order στο “Kim & Jessie”. Οι This Mortal Coil στο “Too late”. Θα σταθώ στο “Couleurs”, το οποίο διαπερνά εκείνη η αξέχαστη πνοή παγωμένου νυχτερινού αέρα από το “Theme form big cities” των Simple Minds. Αν ήταν πιο οικονομικό σε διάρκεια, χωρίς την “κοιλιά” των τελευταίων 3 λεπτών (ακόμη και οι ίδιοι την αφαιρούν πλέον στα live τους!), θα μίλαγα για το single της χρονιάς (εν γνώσει της υπερβολής!). Το “Saturdays=Youth” είναι ένας δίσκος νεανικός, ένας δίσκος ηδονικός σαν εκείνα τα εφηβικά Σαββατόβραδα όπου όλα έμοιαζαν δυνατά, ένας δίσκος ακομπλεξάριστος, ένας δίσκος που πάει τους Μ83 ένα βήμα παρακάτω… Λαμβάνοντας δε υπόψη και τον φόβο της τυποποίησης που διακατέχει τον Gonzalez, είμαι (όσο και αν ακούγεται “κλισεδούρα” οκνηρού μουσικογραφιά) πραγματικά περίεργος για τη συνέχεια. Μέχρι τότε, έχει κανείς αμφιβολία ότι οι Μ83 εκφράζουν απόλυτα την εποχή τους; Ότι είναι 100% …2008; 8.5 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr