Εδώ στις παρυφές της αγγλοσαξονικής επικράτειας, όπου γενιές μουσικοκριτικών και γραφόντων για μουσική (αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται απαραιτήτως!) γαλουχήθηκαν μετα/παραφράζοντας το NME και πιθηκίζοντας το πίτσφορκ, δεν είναι περίεργο ότι σχήματα όπως οι Tetes Raides είναι σαν να προέρχονται από την terra incognita. Κι ας είναι ενεργοί από την εποχή του Μιτεράν και του Ανδρέα κι ας έχουν φτάσει πλέον τους 11 δίσκους.
Ανοιχτή ουσιαστικά κολεκτίβα μουσικών, χτισμένη γύρω από τον κύριο συνθέτη και τραγουδιστή Christian Olivier, τοποθετείται ακριβώς πάνω στον νοητό μεσημβρινό o οποίος διατρέχει το γαλλικό τραγούδι όπως το ξέρουμε τα τελευταία 40 χρόνια. Ήτοι: από το πρώτο κομμάτι (“L’ an demain”) ανακαλούν τον συγκινησιακά και έγχορδα φορτισμένο Brel του στερνού του δίσκου για να μετατρέψουν τη φλόγα του σε ηλεκτρισμό στο εξαιρετικό “Fulgurance”, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να είναι έργο ενός από τους …πολλούς εαυτούς του Tiersen. Δεν αποφεύγουν κάποιες κοινοτοπίες και τις γαλλικές …έντεχνες ενορχηστρώσεις (με τα πολλά όργανα και με το αναπόφευκτο ακορντεόν!), αλλά ο δίσκος είναι αρκούντως πολύχρωμος και πολυποίκιλος ώστε να απαλλάσσεται της κατηγορίας της προβλεψιμότητας. Ακόμη (φανταστείτε!) και η συνήθως εκνευριστική φωνή του Martyn Jacques, υπηρετεί (σε δεύτερο ρόλο) λειτουργικά το (κατ’ εξαίρεση) αγγλόφωνο “So free”. Και η συγκινητική βραχνή συμμετοχή της υπερ-ογδοηκονταετούς Jean Morreau στην “Emma” που χορεύει ένα ήσυχο tango, μοιάζει σαν να συνοψίζει (ή ακόμη και να κορυφώνει) τη “γαλλικότητα” του δίσκου αυτού…
7
1η δημοσίευση: http://www.mic.gr
