2011 – Τα καλύτερα

2011 – The year before.. Θυμάμαι -δεν πάνε δα και τόσα χρόνια- που ήταν της μόδας σε κάθε είδους δημόσια γραφή, μια ιδιότυπη γκρίνια για τους καιρούς μας, η οποία αιωρούνταν μεταξύ ανακούφισης (“Δόξα τω Θεό εδώ έχουμε ειρήνη” -που έλεγαν και οι Panx Romana-, η χώρα ευημερεί, όπου να’ ναι θα διοργανώσει και Ολυμπιακούς, [...]

(Δεν) Νιώθω ενοχές…

Ξεκίνησα τούτο το αφιέρωμα με ορμητική χαρά και ιοβόλο διάθεση (μιας που ήμουν κι από τους ηθικούς αυτουργούς των όσων “σημείων και τεράτων” θα διαβάσετε) αλλά ξάφνου το χέρι έμεινε μετέωρο πάνω από το πληκτρολόγιο. Μια δεύτερη σκέψη (όπως και μια δεύτερη ματιά!) είναι πάντοτε απαραίτητη. Μην πω και μια τρίτη… Ανακύψαν Ζήτημα 1ο: τι [...]

2010: Τα καλύτερα

2010 – “Βλέπω καλύτερες μέρες” -”Ηλίθιε, κοιτάς προς τα πίσω” Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου μια γελοιογραφία από το παλιό καλό Ποντίκι του 1992, απ’ όπου κλέβω τον τίτλο αυτής της μίνι εν θερμώ ανασκόπησης. Ξεφυλλίζω και ένα οικονομικό περιοδικό του 1985. Πόσο άλλαξαν τα πράγματα. Τότε στην κυβέρνηση βρισκόταν ένας Παπανδρέου, η λιτότητα ήταν [...]

Ένα παραμύθι με όνομα – 11 τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι

Ένα παραμύθι με όνομα Ένα καλάθι γεμάτο από τσαλακωμένα έγγραφα, σε καιρούς παλιότερους, θα ήταν μάρτυρας της δυσκολίας και του δισταγμού μου να γράψω αυτό το κείμενο. Στην εποχή την ψηφιακή όμως δεν υπάρχουν μάρτυρες των εμποδίων αυτών! Πέρα απο τον επίμονο εκνευριστικό χτύπο του backspace πλήκτρου… Η δυσκολία του να γράψεις για έναν άνθρωπο [...]

Tom Waits : I dont wanna grow up

Όχι αγαπητοί αναγνώστες… Μην αρχίσετε τις απεγνωσμένες αναζητήσεις στα Google και στα μουσικά περιοδικά! Όχι, ο Tom Waits δεν …πέθανε! Και όχι μόνο ζει, αλλά είναι και alive & kickin’, έχοντας μόλις κυκλοφορήσει έναν ακόμη νέο δίσκο (“Real gone”), τον εικοστό μάλιστα μιας διαδρομής που συνεχίζεται για πάνω από 30 χρόνια! Υπάρχει νομίζετε καλύτερη αφορμή [...]

Τo Lux-όφως Eνός Cramp

“Το punk ήταν για μένα πάντα μια λαϊκή, ακόμη και συντηρητική μουσική! Από στενά μουσική άποψη άλλωστε το punk ήταν τα 50s ξαναζεσταμένα. Το στοιχείο που διέκρινε (να που μπήκε ο αόριστος χρόνος πλέον!) τους Cramps από τον συρφετό της συμφοράς δεν ήταν τόσο η έξτρα δόση rockabilly (ή voodobilly όπως ευφυώς ονομάστηκε το ιδίωμα [...]

Stop before you’re dropped

Where should it end? ΤΕΛΟΣ. Μια λέξη που κατά βάθος φοβίζει. Έχει μέσα της άλλωστε σπερματικά τον φόβο του οριστικού, αναπότρεπτου φυσικού τέλους. Οπότε το να τελειώσεις κάτι ιδία βούληση ενέχει και κάτι το ηρωικό. Ίσως απελπισμένο κάποιες φορές! Είτε είναι μια προσωπική σχέση, είτε μια δουλειά, είτε μια καριέρα… Και αλήθεια πότε βάζεις την [...]