Coil – TOP 20

Όταν με ρωτάνε συχνά ποιο είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα, τι μουσική ακούς, αυθόρμητα μου έρχονται στο νου οι Coil… Και να που ήδη ανακύπτει το πρώτο ζήτημα! Υπήρξαν οι Coil μια τυπική κοινή μουσική μπάντα; Γιατί όπως έγραφε πριν από κάτι χρόνια ο αρχισυντάκτης μας, έχοντας την απόλυτη συμφωνία μου, η περίπτωση των Coil «έχει ήδη καταγραφεί ως μια από τις περισσότερο ιδιόμορφες, πρωτοπόρες και για αυτό σημαντικές της πρόσφατης πολιτισμικής εξέλιξης (μην την χαρακτηρίσουμε αυστηρά μουσική, διότι περιορίζουμε την μεγαλύτερη εμβέλειά της)». Θα συμπλήρωνα… Αντιφατική… Προκλητική (η τέχνη και η πρόκληση άλλωστε είναι …ομοζυγώτες δίδυμοι!)… Ακραία… Ακόμη και ψυχοπαθολογική! Ίσως όλα αυτά μαζί… Προσωπικά πάντως, τοποθετώ τους Coil δίπλα σε ονόματα όπως ο Μπωντλέρ, ο Λωτρεαμόν, ο Παζολίνι, ο Μπάροουζ, όλους αυτούς που η ιστορία κατέγραψε ως «καταραμένους», τους «καμένους» (καΐδια που λέει και μια φίλη!), όλους αυτούς που έψαξαν τα δύσοσμα άνθη του κακού, την ασχήμια μέσα στην ομορφιά («και η πιο όμορφη γυναίκα του κόσμου έχει έντερο»), την ομορφιά που γεννιέται από την ασχήμια, όπως τα ρόδα από την κοπριά, το κακό που εν δυνάμει κουβαλάμε όλοι μέσα μας… Που τελικά η μόνη «κατάρα» η οποία τους βάραινε ήταν η ευαισθησία και η τόλμη να κοιτάξουν τον κόσμο κατάματα… Γιατί τι άλλο είναι η τέχνη παρά ένας αντικατοπτρισμός, της αθλιότητας και του μεγαλείου μας συγχρόνως. Της μοίρας μας και του πόνου μας… Ένας ύμνος σε αυτή την θνητή σπείρα, αυτή την Mortal Coil, το DNA, εκεί όπου είναι εγγεγραμμένα η ζωή και ο θάνατός μας…

coil 2Ίσως κανένα άλλο σχήμα της σύγχρονης μουσικής δεν ασχολήθηκε τόσο πολύ με την αισθητική του θανάτου όσο οι Coil. Και με έναν απόλυτα ιδιοσυγκρασιακό τρόπο θα συμπλήρωνα, μακριά από τις γραφικότητες των διαφόρων death- ειδών ή τις γελοίες gothic καρικατούρες για εφηβικές ορμονικές ανησυχίες, που στην πραγματικότητα ξορκίζουν το θάνατο από την ευμαρή καταναλωτική κοινωνία μας. Οι Coil σκάβουν πιο βαθιά, χτυπώντας μια ιδιόμορφη θεολογική φλέβα… Μια θεολογία, η οποία υπερβαίνει τα όποια παιχνίδια με το μυστικισμό, το σατανισμό και τον παγανισμό, τα τόσο συνηθισμένα στο παιχνίδι της πρόκλησης στην ευρύτερη underground υποκουλτούρα. Μια θεολογία της οποίας οι πηγές μπορούν να αναζητηθούν σε κάποια κρύα ανήλιαγα δωμάτια φυλακών της Γαλλίας, εκεί όπου ο Μαρκήσιος De Sade συλλάμβανε τα «ανόσια» έργα του, και την εικόνα του Θεού ως του Ύψιστου Σαδιστή…

When you listenΗ ιστορία μας ξεκινά κάπου στα 1982, όταν ο Peter «Sleazy» Christopherson, παλιό μέλος των «μπαμπάδων» της σκηνής Throbbing Gristle, έχοντας μόλις αφήσει τους Psychic TV του εκκεντρικού Genesis P-Orridge αναζητά νέα διέξοδο στις δημιουργικές του ανησυχίες. Θα τη βρει στην αγκαλιά (και κυριολεκτικά!) του John (ή Jhonn) Balance μαζί με τον οποίο για τα επόμενα 22 χρόνια θα ταξιδέψουν μουσικά σε κάθε σκοτεινή γωνιά του ανθρώπινου νου, αφήνοντας πίσω τους μια εμφανώς άνιση πληθωρική και ανοικονόμητη δισκογραφία, ένα χαοτικό πλέγμα κυκλοφοριών δίσκων, EP, single, κασετών, με πολλά ψευδώνυμα και συνεργασίες. Όλα αυτά μέχρι εκείνη τη μοιραία 13η Νοεμβρίου του 2004, όταν ο Balance σε κατάσταση βαριάς μέθης έπεσε από τη σκάλα του σπιτιού του χάνοντας την …ισορροπία και τη ζωή του ταυτόχρονα (το μαύρο χιούμορ φρονώ ότι επιβάλλεται σε ένα κείμενο που αφορά μια τέτοια μπάντα!). Αυτό θα ήταν και το τέλος… Ο Christopherson τιμώντας τη μνήμη του φίλου του θα βάλει οριστική ταφόπλακα στο όνομα των Coil (επί του πιεστηρίου βέβαια φρόντισε να με διαψεύσει με την φρέσκια κυκλοφορία παλιού …κατιμά υπό τον τίτλο «The new backwards»!)…

Τα υπόλοιπα ιστορικά θα διαφανούν, στην ακόλουθη, ελπίζω όχι αγιογραφική αλλά σίγουρα προσωπικά αυθαίρετη επιλογή 20 στιγμών, όσο το δυνατόν πιο αντιπροσωπευτικών αυτού του αχανούς έργου… Καλώς ήρθατε λοιπόν στον μυστηριακό κόσμο των Coil… Στον κόσμο μας…

1. Rape
«Transparent» (1983)

Από την αρχή οι Coil (εδώ σε προσωρινή συνεργασία με τον John Gosling ως Zos Kia) δείχνουν σαφώς ότι θέλουν να κόψουν τον ομφάλιο λώρο με το αστικό industrial των Throbbing Gristle και να ακολουθήσουν το δικό τους δρόμο. Ανατριχιαστικό κομμάτι βασισμένο σε αλλεπάλληλες υποβλητικές ριπές μιας μονότονης ωμής μελωδίας με ακατάληπτα γυναικεία μουρμουρητά… Και αν αναρωτιέστε για τον τίτλο, η γυναικεία κραυγή «ααααααααααααααα» η οποία παγώνει πραγματικά το αίμα στα 5’26», δίνει την απάντηση! Για το καλό το δικό σας λοιπόν και των γειτόνων σας, αποφύγετε τη δυνατή ακρόαση…

2. How to destroy angels
«How to destroy angels» (1984)

16 λεπτά «τελετουργικής μουσικής για τη συγκέντρωση της αντρικής σεξουαλικής ενέργειας» όπως υποστηρίζουν οι ίδιοι… Σε μένα κάτι μάλλον πρέπει να πήγε στραβά και η …συνταγή δεν λειτούργησε, παρολ’ αυτά η μουσική του δωδεκάιντσου αυτού θα αποτελέσει έναν ιδανικό σύντροφο για άπρακτα ξενύχτια εσωτερικών μελαγχολικών αναζητήσεων… Κλαγγές σπαθιών, φευγαλέοι σαν κομήτες ήχοι από gong, και αργόσυρτοι βόμβοι τεμαχίζουν σαν νυστέρι το σκοτάδι, σε ένα πρώιμο drone ambient που ο Eno ούτε στους χειρότερούς του εφιάλτες δεν θα φανταζόταν…

Scatology3. Tenderness of wolves
«Scatology» (1984)

Η ταινία του εξπρεσιονιστή γερμανού προστατευόμενου του Φασμπίντερ, Ulli Lommel «Η τρυφερότητα των λύκων» είναι σίγουρα μία από τις πιο ενοχλητικές, ψυχολογικά ανυπόφορες και υποδόρια βίαιες ταινίες που έχουν γυριστεί ποτέ… Το περιβάλλον είναι η ερειπωμένη ηθικά και οικονομικά μεταπολεμική Γερμανία, όπου ο Fritz Haarman, ο διαβόητος «Χασάπης του Αννόβερου» (στην ταινία τον υποδύεται ο ανατριχιαστικός Kurt Raab), παιδόφιλος, κανίβαλος, νεκρόφιλος και ομοφυλόφιλος (το μόνο …φυσιολογικό!), αναλαμβάνει δράση με θύματα νεαρά αγόρια… Οι Coil στον ταιριαστά τιτλοδοτημένο δίσκο τους «Scatology» (με το εκπληκτικό …κωλο-εξώφυλλο εμπνευσμένο από δημιουργία του Man Ray), γράφουν έστω και ετεροχρονισμένα το ιδανικό ηχητικό ένδυμα για τους εφιάλτες του Lommel… Πάνω σε έναν σκιαχτικό συνθετικό βηματισμό διανθισμένο με παιδικές οιμωγές, ο Gavin Friday (των Virgin Prunes) τραγουδάει σπαρακτικά, ειρωνικά, σαρκαστικά, μοχθηρά, εμετικά, κανιβαλικά, ανυπόφορα…

4. His body was a playground for the nazi elite
«Unnatural history I» (1985)

«Το σώμα του ήταν μια παιδική χαρά για την ελίτ των ναζί»… Οι Sickness of Snakes, οι Coil δηλαδή σε συνεργασία με τον άλλο γνωστό …μισάνθρωπο μουσικό και λάτρη των …μαρτίνι Boyd Rice (aka NON), σε μια επίδειξη νοσηρής φαντασίας… Συνειρμικά μου έρχονται στο νου εικόνες από το «Σαλό (120 ημέρες στα Σόδομα)» του Παζολίνι… Εκεί όπου μια δράκα φιλήδονων φασιστών θα υλοποιήσει στην πράξη τις πιο ανόσιες διαστροφές της με θύματα (πάλι!) νεαρά παρθένα αγόρια και κορίτσια… Ταινία ακραία, ένα ωμό σχόλιο όχι μόνο για την πολιτική βία αλλά και για την ερωτική βία, η οποία είναι ίσως το σπερματικό κύτταρο της κάθε μορφής βίας… Κομμάτι ακραίο, ανυπόφορα κυνικό, με το μιλιτέρ τύμπανο να δίνει τον τόνο και το …πριονοειδές θορυβώδες μοτίβο να βγάζει μια τέτοια οργισμένη απωθητική απόγνωση, την οποία δεν καταφέρνουν να πλησιάσουν ούτε καν οι Neubauten του «Kollaps»… Λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της ταινίας, ο Παζολίνι θα βγει για νυχτερινή αναζήτηση ηδονής στα κακόφημα μέρη της Όστια. Εκεί θα τη συναντήσει στο πρόσωπο του θανάτου και του Giuseppe Pelosi… Και μετά…

Horse rotorvator5. Ostia (The death of Pasolini)
«Horse Rotorvator» (1987)

Και μετά… «Μπορείς να ακούσεις τα οστά να θρυμματίζονται… Το αυτοκίνητο επιστρέφει… Το σώμα κυλά ανάποδα, συνθλιμμένο από τον ώμο…» O μαρτυρικός θάνατος του Παζολίνι «στην αιματοβαμμένη ακτή της Όστια» δίνει την άρρωστη έμπνευση για ίσως το πιο δημοφιλές, το πιο εμβληματικό τραγούδι των Coil. Τα τζιτζίκια από έναν ναό των Αζτέκων στο Μεξικό τερετίζουν στην εισαγωγή, για να ακολουθήσει ένα …αρπίχορδο όργιο, νευρικά βιολιά με την αποστασιοποιημένη, σχεδόν συναισθηματικά αδιάφορη και άνυδρη ερμηνεία του Balance σε ένα μεγαλειώδες σύνολο… Δεν συνεχίσω την παράθεση επιθέτων, φοβάμαι τη διολίσθηση στην ξύλινη οπαδική γλώσσα… Μεταξύ μας πάντως, ποτέ δεν κατάλαβα τι σχέση είχε η Ostia με τα λευκά βράχια του Dover, τον «κατά Balance» καλύτερο τόπο για αυτοκτονία…

6. Ravenous
«Horse Rotorvator» (1987)

Πιστεύω πως αν (εφόσον δεχτούμε την έννοια του «αν» στην ιστορία!) οι Coil είχαν κυκλοφορήσει μόνο το «Horse Rotorvator», δεν θα είχε αλλάξει σημαντικά η θέση που θα καταλάμβαναν στην μουσική ιστορία… Δίσκος-μνημείο, του οποίου απόηχους θα ακούσουμε σε πολλά κατοπινά δημιουργήματα. Ας μην μακρηγορώ όμως, για το Rotorvator έχω γράψει αναλυτικά και μάλλον …παραληρηματικά παλιότερα. Ένα σχόλιο μόνο για το «Ravenous». Το επέλεξα γιατί πιστεύω είναι ίσως το πιο ενδεικτικό του μουσικού τους οράματος την εποχή εκείνη… Με τη βοήθεια του μάστορα Foetus, ο οποίος βάζει σε σημαντικό βαθμό το χέρι του, το κομμάτι χτίζεται αρθρωτά από διάσπαρτους ζοφερούς ήχους, πολυάριθμα samples που συμπλέκονται σε ένα αποτέλεσμα το οποίο υποβάλει μια αίσθηση απειλητικής ερημιάς καλοκαιρινού μεσημεριού (την ίδια που υποβάλει και το εξώφυλλο του δίσκου, εικόνα μιας τοποθεσίας όπου είχε πραγματοποιηθεί επίθεση του IRA!).

Gold is the metal7. The first five minutes after violent death
«Gold is the metal with the broadest shoulders» (1987)

Τα παιδιά αν μη τι άλλο έχουν χιούμορ, κι ας είναι η αίσθησή τους λίγο άρρωστη (για να θυμηθώ και τους Depeche!)… Το «Gold is the metal» είναι ουσιαστικά ένας δίσκος με απομεινάρια, θραύσματα, ερείπια, ξέφτια μελωδιών, ιδέες ατάκτως ερριμένες, λείψανα από το Rotorvator… To κομμάτι αυτό είναι μια επαναπροσέγγιση του «The first five minutes after death», από μια πιο αιχμηρή, βρώμικη και ασφαλώς …βίαιη άποψη!

8. The Hellraiser theme
«The unreleased themes for Hellraiser» (1987)

Το γεγονός ότι το μουσικό αυτό θέμα, το οποίο προοριζόταν για την ταινία «Hellraiser», απορρίφθηκε από τον ίδιο τον «τρομοκράτορα» Clive Barker με τον χαρακτηρισμό «μου ανακατεύει το στομάχι», δίνει μια ιδέα του ακούσματος… Οι Coil ηχητικά βρίσκονται ακόμη υπό την σκιά του Rotorvator, αλλά αυτό δεν θα κρατήσει για πολύ, σύντομα θα αποτινάξουν το βαρίδι και η συνέχεια θα τους βρει σε άλλους δρόμους… Αλήθεια όμως, ποιος μπορεί να τους αδικήσει, μετά από μια τέτοια πρόσωπο-με-πρόσωπο αντάμωση με τον Χάροντα, μετά από μια τέτοια βουτιά στο έρεβος και τα σκότη της ψυχής; Κάποια πράγματα απλώς δεν (πρέπει) να επαναλαμβάνονται…

Loves secret domain9. Lorca not orca
«Love’s secret domain» (1991)

Το «Love’s secret domain» ήταν για τους Coil ότι και το … «Lucy in the sky with diamonds» για τους Beatles (προσέξτε τα αρχικά!)… Είμαστε 1991, η εποχή της Χημείας έχει ανατείλει πλέον και στη μουσική, και υπό την επήρεια του λυσεργικού οξέος (aka LSD) και της έκρηξης της acid house οι Coil κυκλοφορούν αυτόν τον δίσκο, ο οποίος δίχασε έντονα τους οπαδούς του (ξέρω αρκετούς που μετά από το «LSD» εγκατέλειψαν). Από τους πιο προσιτούς (τηρουμένων των αναλογιών!) δίσκους των Coil, αλλά μην παρασυρθείτε… Δεν υπάρχει τίποτε εδώ μέσα που να χορεύεται (αν κάποιος τα καταφέρει, τότε μάλλον χρήζει άμεσης …ψυχιατρικής φροντίδας)! Το κομμάτι που διαλέγω είναι μια εκδοχή του «Teenage lightning», με τις …σπανιόλικες κιθάρες να δίνουν έναν πιο ανάλαφρο τόνο, εμφανή ήδη από τον …λογοπαιγνιώδη τίτλο!

10. Theme from Blue-I
«Themes for Derek Jarman’s Blue» (1993)

Όλα ήταν μπλε… Μπλε… Ο σκηνοθέτης Derek Jarman, είχε ούτως ή άλλως το δημιουργικό ακαταλόγιστο! Πόσο μάλλον τώρα, εδώ, με το φάσμα του θανάτου από AIDS να προβάλει ξεκάθαρα… Όντας ήδη μισότυφλος από επιπλοκές θα «γυρίσει» την τελευταία του ταινία, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από μια …μπλε οθόνη ως υπόβαθρο για τις αυτοβιογραφικές αφηγήσεις του ιδίου και των φίλων του. Η εκλεκτή μουσική παρέα είναι ο Simon Turner (γνωστός ως ο …βασιλιάς του Λουξεμβούργου), ο Momus, (νοερά φαντάζομαι) ο Eric Satie, και φυσικά οι Coil οι οποίοι συνεισφέρουν μεταξύ άλλων αυτή την απλοϊκή αλλά εθιστική ηλεκτρονική βινιέτα…

Airborne bells11. Is suicide a solution?
«Airborne bells» (1993)

Ρητορικά ερωτήματα… Τι είναι η ζωή; Μια εκ των προτέρων χαμένη μάχη; Μήπως ένα …αυτοάνοσο νόσημα; Ποια είναι η θεραπεία; Ο χρόνος; Είναι ο χρόνος ο καλύτερος γιατρός; Ή μήπως ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός όπως τραγούδησαν κάποτε οι Τρύπες; Ή είναι η ίδια η νόσος αυτή καθαυτή; Είναι η αυτοκτονία μία κάποια λύσις; Και αλήθεια, υπάρχει άνθρωπος ο οποίος δεν έχει ποτέ αναλογιστεί την αυτοκτονία, έστω και σαν όνειρο, σαν μια φασματική επιλογή, σαν έναν …αυτοκτονικό ιδεασμό; Από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια, υποβλητικό, με τον Balance να ψιθυρίζει χαμηλόφωνα και με εγκατάλειψη μέσα από τηλεφωνικές γραμμές… Τεχνολογική μοναξιά…

12. Baby food
«Chaos in expansion» (1994)

Αν.. Αν.. Η ζωή μας μια ατελείωτη αλληλουχία από Αν… Αν πιστεύω σε κάποιον θεό ο οποίος κυβερνά τις τύχες μας, αυτός είναι η Πιθανότητα… Το Χάος… Το 1994 η βελγική εταιρεία Sub Rosa, γνωστή στο χώρο της …εξωμελωδικής θορυβολαγνείας για τις επιμελημένες της εκδόσεις, κυκλοφορεί έναν δίσκο αφιερωμένο στη θεωρία του Χάους, όπου δίπλα στους Coil, θα είναι ο μεγάλος Ούγγρος Ligeti και ο γκουρού της Θεωρίας Ilya Prigogine.

The angelic conversation13. Montecute
«The angelic conversation» (1994)

Aν έχετε φτάσει ως εδώ την ανάγνωση, πιστεύω είναι αδύνατο να σας έχει διαφύγει η σαφής, κάποιες φορές και ενοχλητικά κραυγαλέα ομοφυλοφιλική διάσταση των Coil… Μια διάσταση πάντως η οποία απείχε παρασάγγες από τη γνωστή επιβεβλημένη χαζοχαρούμενη κιτς gay αισθητική… Στο δικό τους δρόμο, τα φεγγάρια του έρωτα ήταν κατάμαυρα, και το σεξ ζευγάρωνε πολλές φορές με το θάνατο, σε αυτό το προαιώνιο δίπολο… Δεν είναι λοιπόν τυχαίο ότι συνέδεσαν την κινηματογραφική τους μοίρα με έναν gay ακτιβιστή σκηνοθέτη όπως ο Derek Jarman. Το κομμάτι είναι από το soundtrack για το φωτογραφικό δράμα του Jarman «The angelic conversation». Ο δίσκος είναι από τους μετριότερους της πορείας τους, διασώζεται δε από την πλήρη αδιαφορία χάρις σε αυτή τη χαμηλότονη δραματική μελωδία με τη χαρακτηριστική απαγγελία της Judi Dench…

14. Lost rivers of London
«Unnatural History III» (1997)

Οι τρεις συλλογές της «Αφύσικης Ιστορίας» είναι ένας πολύτιμος οδηγός ο οποίος απανθίζει πολλές από τις μουσικές που οι Coil έσπερναν δεξιά κι αριστερά μέσα στον δημιουργικό τους οργασμό… Και μέσα στο αναπόφευκτο λόγω υπερπαραγωγής έρμα, αν έχεις επιμονή χρυσοθήρα, μπορεί και να ανταμειφθείς ανακαλύπτοντας κάποια εξαιρετικά μελωδικά ψήγματα «χρυσού»! Το «Lost rivers of London», αναφορά στο μυστήριο και εν πολλοίς αχαρτογράφητο υπόγειο ποτάμιο δίκτυο της πόλης, υπήρχε σε μια συλλογή λιγοστών αντίτυπων του γνωστού «ψυχεδελικού» περιοδικού Ptolemaic Terrascope, και διαθέτει μια κατασκοπική μελωδία η οποία ρέει πραγματικά υποδόρια και καταχθόνια…

Autumn Equinox15. Amethyst deceivers
«Autumn Equinox: Amethyst Deceivers» (1998)

1998 πλέον… Είναι η περίοδος όπου κάπου έχουν χάσει τον προσανατολισμό τους, μπλεγμένοι στις χημείες και σε μάλλον συμβατικές έως και ανούσιες ηλεκτρονικές ambient απόπειρες. Είναι η εποχή όπου κυκλοφορούν δίσκους όπως το «Time machines», δίνουν στα κομμάτια τους τίτλους παραισθησιογόνων ναρκωτικών («2,5-Dimethoxy-4-Ethyl-Amphetamine»!!), τα κομμάτια είναι εικοσάλεπτα βασισμένα σε έναν μόνο τόνο, μελετημένο μάλιστα έτσι ώστε να προκαλεί τις επιδράσεις που έχει και η αντίστοιχη ουσία!! Βασικά το αποτέλεσμα αντέχεται μόνο με …στωικότητα βουδιστή μοναχού ή υπομονή …συνταξιούχου στην ουρά του ΙΚΑ (όπως κι εκείνο το πείραμα λίγα χρόνια αργότερα με το περίφημο ANS, το ρώσικο φωτοηλεκτρικό synthesizer). Υπάρχουν όμως και κάποιες ιδιοφυείς σποραδικές εκλάμψεις… Όπως το «Amethyst deceivers» (παραπομπή σε γνωστό μανιτάρι, προφανώς όχι από αυτά που αγοράζεις στο supermarket!), μια από τις πιο όμορφες (με την κανονική έννοια!) συνθέσεις τους, από μια τετραλογία δίσκων με θέμα τις εποχές, τα ηλιοστάσια και τις ισημερίες του ηλιακού έτους… Εδώ είναι φθινόπωρο και κυριαρχούν οι γλυκές άρπες και οι αέρινες κιθάρες! «Pay your respects to the vultures, ’cause they are your future…»

16. Red birds will fly out of the East and destroy Paris in a night
«Musick to play in the dark-Vol. 1» (1999)

Έχει κι άλλα διαμάντια αυτός ο δίσκος, ο οποίος από αρκετούς θεωρείται από τους καλύτερους του ντουέτου (και ιδιαίτερα κατάλληλος για όσους δεν έχουν λάβει ακόμη το βάπτισμα του πυρός!)… Διαλέγω το συγκεκριμένο κομμάτι όχι μόνο για τον προβοκατόρικο τίτλο του, αλλά και ως ενδεικτικό του πολύμορφου φάσματος των μουσικών τους αναζητήσεων, καθώς εδώ ακούγονται σαν πρώιμοι Tangerine Dream. Αυτός θα ήταν ο ήχος του διαστρικού σκότους, αν υπήρχε ήχος στο διάστημα… Πραγματική μουσική για τα «όνειρα που κάνω όταν είμαι ξύπνιος στο σκοτάδι»… Are you shivering?… Insomnia…

Astral disaster17. I don’t want to be the one
«Astral disaster» (2000)

Δεν θέλω να είμαι ο ένας, ο μοναδικός, ο κάποιος… Η ανάδελφη μοναδικότητα, το σπάνιο είδος, το ξεχωριστό… Μια μουσική που προσπαθεί να εκφράσει τα άρρητα… Τι είναι χειρότερο, η μοναξιά ή ο φόβος της; Τα έγχορδα, τα synth, τα ουρλιαχτά, παρέα για ώρες προσωπικής σκοτεινιάς… Και αλήθεια, τελικά στη μουσική έννοιες όπως «σημαντικός» μουσικός, επιδραστικός και άλλα τέτοια αφελή με αφήνουν παγερά αδιάφορο… Αυτά τα αφήνω για τους ακαδημαϊκούς πάσης φύσεως και σποράς, για εκείνους που μέσα από τη μουσική αναζητούν την αυτοεπιβεβαίωση και αυτοδικαίωση του Εγώ… Και καμία άποψη όσο «βαριά» κι αν είναι, απ’ όποια πλειοψηφία και αν υποστηρίζεται, δεν μπορεί να ισοσταθμίσει και να σβήσει τη δική μου συγκίνηση…

18. Wraiths and strays (from Montreal)
«Black antlers» (2004)

Υπάρχει μια σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ λύπης και θλίψης… Είναι αυτό το θήτα του θανάτου που τις χωρίζει, το βαρύ δασύπνοο θήτα του πένΘους, σε αντίθεση με το λάμδα της χαράς που απαλύνει κάπως το λυπητερό αίσθημα… Εδώ οι Coil ακούγονται θλιμμένοι… Η εκτέλεση του «Wraiths and strays» είναι από μια ζωντανή εμφάνισή τους στο Μόντρεαλ (υπάρχει και μία πιο εμπλουτισμένη, από το Παρίσι). Δεν έκαναν πολλές ζωντανές εμφανίσεις οι Coil… Για 16 χρόνια μάλιστα δεν είχαν κάνει ούτε μία… Μόνο τα τελευταία χρόνια βγήκαν στο δρόμο, το 2002 έκαναν κι ένα πέρασμα από τη Θεσσαλονίκη, σε ένα live που προκάλεσε περισσότερο αμηχανία (στο youtube υπάρχουν εικόνες από εκείνη την παράξενη βραδιά.

Black antlers19. Sex with Sun Ra (Part I – Saturnalia)
«Black antlers» (2004)

Το «Black Antlers» είναι ένα εξαιρετικό δισκάκι, με έξι τραγούδια επιλεγμένα ένα κι ένα (μεταξύ αυτών και μία ακόμη διασκευή στο γνωστό νανούρισμα «All the pretty little horses»). To «Sex with Sun Ra» έγινε αρκετά γνωστό καθώς υπήρχε στη συλλογή της Rough Trade «Counter Culture» και είναι προφανώς αφιερωμένο στον επίσης αλαφροΐσκιωτο (θεωρούσε π.χ. ότι καταγόταν από τον Άρη!) αλλά και πρωτοπόρο μουσικό της free jazz, Sun Ra…

20. Tattooed man
«The ape of Naples» (2005)

Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η τελευταία φορά… Για οτιδήποτε σ’ αυτή τη ζωή… Στο «Tattooed man», όσο κι αν ακούγεται μεταφυσικό, ο Balance τραγουδά σαν να ψυχανεμίζεται κάτι… Να είναι αυτή η εγγενής θλίψη που κουβαλά το ακορντεόν; Να είναι αυτή η συγκλονιστικά καθηλωτική ερμηνεία, αυτό το «σ’ αγαπώ», τόσο αφοπλιστικό που ακούγεται περισσότερο σαν προσφορά παρά σαν κατάκτηση… Η κατάθεση μιας ήρεμης αγάπης, που δεν λαμπαδιάζει πλέον, ούτε φλέγεται στο πύρωμα του έρωτα, αλλά έχει καταλαγιάσει σε μια χωνεμένη με τα χρόνια αρμονία… Λίγο πριν το τέλος…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Τα επιλεγμένα τραγούδια μπορείτε να τα βρείτε εδώ:

http://rapidshare.com/files/155609914/Best.rar.html

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: