19/05/2007 The Astronauts (An Club)

Mark sings protest songs

The Astronauts
(An Club, Αθήνα – 19/05/2007) Astronauts 4Η βροχή έπεφτε (στον τόπο τον καταραμένο βρέχει Μάη μήνα που λέει και η λαϊκή ρήση!) όταν πήραμε το δρόμο για την υπόγα του Αν. Την εξαρχειωτική υπόγα όπου θα βλέπαμε ζωντανά τον Mark και τους Αστροναύτες του. Τους Astronauts; Ή μήπως τους Otters; Με μια καχυποψία στην καρδιά πήγαινα. Όχι τόσο λόγω της προαναφερθείσας παραφιλολογίας που είχε αναπτυχθεί τις τελευταίες ημέρες, αλλά κυρίως επειδή πάντα είμαι κάπως «κουμπωμένος με τους παλιούς «καλτ» (μια έκφραση που πραγματικά μισώ!) θρύλους. Φοβόμουν μια βραδιά γραφικότητας και παρακμής… Μια ακόμη επανασύνδεση για αρπαχτή, έναν ακόμη έμπορο αναμνήσεων… Επανασύνδεση είπα; Λάθος! Γιατί οι Astronauts ήταν πάντα ο Mark και μόνο αυτός. Αυτός και κάποιοι συνοδοί μουσικοί. Όσοι ήταν πρόθυμοι να τον ακολουθήσουν και να αντέξουν τον τρόπο και τη στάση ζωής του. Τη ζωή ενός ανθρώπου που αγνοεί λέξεις και έννοιες όπως οικονομική άνεση (ακόμη τρέφεται από το ταμείο ανεργίας), επιτυχία, καριέρα, κέρδος, image. Θα έλεγα, ανθρώπου ασυμβίβαστου, αν η λέξη δεν είχε τόσο φθαρεί από τη χρήση. Πόσο ανόητοι αποδείχτηκαν οι φόβοι μου τελικά…

Astronauts 1Όσο περνάνε τα χρόνια και η μουσική μεταβάλλεται όλο και πιο αποκλειστικά σε προϊόν, η συναυλία γίνεται ένα δρώμενο προώθησης του δίσκου και του ονόματος-trademark, και σήμερα στις εποχές της ελεύθερης κυκλοφορίας της μουσικής («πειρατεία» το λένε κάποιοι) και ένα μέσο να βγάλεις και τα αναγκαία φράγκα. Μοιραίο είναι, επίσης, όταν προσπαθεί να βγει στον αφρό της χαώδους σύγχρονης παραγωγής, το κάθε γκρουπάκι να αναζητά τον τρόπο να ξεχωρίσει. Όταν, δε, απουσιάζει το ταλέντο, η επιλογή είναι προφανής. Ποζεριά και «άγιος ο Θεός». Έχουν δει τα μάτια μας από πριόνια, εκκεντρικότητες, γραφικότητες, φιγούρες κόμικ, τα απαραίτητα «σουρσίματα» («πρέπει να βελτιώσεις τη σχέση σου με το πάτωμα» όπως συμβούλευε κάποιος κριτής reality μια επίδοξη νεαρά καλλιτέχνιδα). Μπορεί να σε διασκεδάζουν (κάποιες φορές!) όλα αυτά, να γίνεται το απαραίτητο «τζέρτζελο», αλλά πώς και καταφέρνουν να σου αφήνουν μετά μια ανεκπλήρωτη αίσθηση κενού, σα να έχεις κάνει έρωτα με πληρωμένη επαγγελματία;

Κάποιες απαντήσεις θα δίνονταν εκείνο το βράδυ σε εκείνη την υπόγα που λέγαμε. Για τους λίγους αφοσιωμένους και παθιασμένους που βρέθηκαν εκεί Ήταν δεν ήταν καμιά 150αριά. Οι οποίοι όμως και ήξεραν πού βρίσκονταν και τι είχαν έρθει να δουν. Έλειπαν οι γνωστοί-άγνωστοι κοσμικοί του μουσικού (και μη) Τύπου, αυτοί που θα έγραφαν μετά «χτες πήγαμε και στους Astronauts, είδαμε και τον Τάδε, καλοί ήταν, μετά όμως φύγαμε για να προλάβουμε τους….κ.λπ. κ.λπ.). Έλειπαν προφανώς και οι δικοί μας νέοι μουσικοί. Ίσως μόνο οι συμπαθείς Autodivine που άνοιξαν τη βραδιά να βίωσαν αυτή τη μοναδική εμπειρία. Οι οποίοι Autodivine έχουν πολλά να βελτιώσουν, ώστε το μείγμα post-punk και glam (κατά δήλωσή τους), το οποίο παίζουν, να μην ακούγεται σαν ένα τραγούδι σε πολλές εκδοχές. Την κατάσταση επιδείνωσε και ο παραδοσιακά κακός ήχος του Αν (το αντίθετο θα ήταν έκπληξη μεγατόνων), οπότε ας περιμένουμε μελλοντικές εμφανίσεις για πιο ασφαλή συμπεράσματα.

Astronauts 3Ήταν μόλις περασμένες 11 όταν ο Mark …βρήκε το δρόμο προς τη σκηνή, και εμφανίστηκε απλός και ανεπιτήδευτος με το τζιν και τα αθλητικά του παπούτσια. Και η επόμενη μιάμιση περίπου ώρα θα ήταν ένα μάθημα του τί σημαίνει να ασχολείσαι με την τέχνη σαν εραστής (ερασιτέχνης δηλαδή!), χωρίς ίχνος τυπικού επαγγελματισμού, όχι όμως «Art for art’s sake» (για να θυμηθώ έναν άλλον μοναχικό καβαλάρη, τον Dan Treacy), αλλά γιατί πλαντάζει το είναι σου όπως έγραφε και ο Καζαντζάκης, γιατί ασφυκτιάς να μοιραστείς ιδέες και συναισθήματα, γιατί αυτή είναι η ζωή σου και δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ένα μάθημα του τί σημαίνει κατάθεση ψυχής, χωρίς προσδοκία αυξημένων καταθέσεων ταμιευτηρίου! Αυτός ήταν ο Mark επί σκηνής. Ένα μεγάλο παιδί ηλικίας πενήντα και ετών, που το έλεγε η ψυχή του, χαμένος στο δικό του κόσμο, αφοπλιστικός, γυμνός, ειλικρινής. Πάρτε, «δεύτε λάβετε φάγετε», αυτός είμαι, αυτή είναι η ψυχή μου… ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟΣ. Η φωνή του, βέβαια, είχε βραχνιάσει ακόμη πιο πολύ με το χρόνο. Οι εκτελέσεις των παλιών του τραγουδιών ήταν πιο ωμές, πιο πρωτόγονες, πιο δυναμικές από αυτές που αγαπήσαμε, οι οποίες ήταν πλουσιότερα ενορχηστρωμένες, είχαν πνευστά, βιολιά, πλήκτρα, και πάντρευαν αρμονικά το punk με την ψυχεδέλεια… Οι Otters, 3 πιτσιρίκια μπάσο-κιθάρα-ντραμς, που έμοιαζαν (και ήταν!) 18 χρονών, συνόδευσαν τον «Daddy Mark» με πάθος και επάρκεια. Πολλά θα θυμάμαι από το βράδυ εκείνο… Τη μοναδική εκδοχή του «Seagull mania», αυτός μόνος με το μικρόφωνο και τη συνοδεία του κόσμου. Τη φλογερή ερμηνεία του «Everything stops for baby» και τη συγκίνηση του «Typical English day». Τη στιγμή που τόσοι περίμεναν, το «Protest song». Το «Baby sings folk songs», όπου δάγκωνα τα χείλη για να μην έχουμε …υπερχειλίσεις.

Astronauts 9Δεν έχει πλέον κάτι νέο να κομίσει στη μουσική ο Mark. Λογική, και επιβεβλημένη θα έλεγα, είναι η αναζήτηση του φρέσκου ακούσματος. «Θάνατος στα ραμολιμέντα. Πάμε μπροστά!» που μου έγραφε σε μήνυμα ο Άρης εκείνη την ώρα. Αλλά ας κάνουμε μια στάση και ας σκεφτούμε… Είναι κάθε τι νέο και πρωτότυπο; Ο συντηρητισμός είναι προνόμιο κάποιας ηλικίας; Και ναι, υπάρχει παρελθοντολαγνεία, αλλά μήπως υπάρχει και …νεολαγνεία; Ο καθένας ας δώσει τις απαντήσεις του…

Έγραφε κάποτε ο Λάμπρος Σκουζ σε ένα από τα καλύτερα κείμενα που μπορεί να βρει κανείς στη χωματερή του διαδικτύου. «Οι Αστροναύτες δεν αναφέρονται σε κανένα σάιτ, σε καμία από τις (άχρηστες συνεπώς) διαδικτυακές εγκυκλοπαίδειες. Σα να μην υπήρξαν, σαν να τους άκουσα όνειρο. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπήρξαν; Αλλά εγώ θυμάμαι έξι δίσκους (…) όπου έδιναν τα πολλαπλά της κάτοπτρα, όσα και οι μυριάδες ζωές των ή οι θεάσεις τους. Σε ποια Ιστορία ποιων ανθρώπων θα γραφτούν και σε ποια Ιστορία αναφέρονται εδώ;»

Έξω η βροχή είχε σταματήσει… Ο πυρετός της σαββατοβραδινής στρατευμένες διασκέδασης είχε ανάψει, στην πλατεία γινόταν εκδήλωση υπέρ ενός φυλακισμένου συντρόφου. Και η ζωή συνεχίζεται…

«I live my own life – do what I want – say what I mean
And you’ve got your own hope – strange ambition – different dreams
So who are you to say I’m wrong?
And who am I to say I’m right?
Though we live in separate ways, why do we argue, always fight?»

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: