Heretology – Volume 6

:: Γενικά δεν μ’ αρέσει να ασχολούμαι πολύ με την επικαιρότητα. Γιατί πιστεύω ότι τα πραγματικά μεγάλα ζητήματα της ανθρώπινης ζωής μένουν συνήθως στο ημίφως και όταν έρχονται στην επικαιρότητα ευτελίζονται από αυτούς που την χειρίζονται και τη χειραγωγούν. Ήταν όμως τέτοιος ο καταιγισμός των ημερών που οι αντιστάσεις μου έπεσαν…

:: Εμφανίστηκαν λοιπόν αυτές τις ημέρες σαν κήνσορες, άνθρωποι που έχουν τόση σχέση με τον αθλητισμό όση έχω εγώ με την …ερπετολογία, που μέχρι χθες θεωρούσαν τον αθλητισμό σαν κάτι ποταπό, «λαϊκό», «θέαμα για τα χαμηλά στρώματα», και που τώρα ανακάλυψαν το ντόπινγκ! Επιπλέον μου είναι τουλάχιστον αντιαισθητικό το θέαμα ανθρώπων που στο παρελθόν δοξολογούσαν τώρα να ρίχνουν το ανάθεμα. Ή ανθρώπων που η παρουσία τους «ρυπαίνει» τη ζωή μας, να έχουν γίνει «αρχάγγελοι της κάθαρσης». Ο όποιος Κέντερης, ακόμη κι αν είναι τίγκα στη ντόπα, είναι πολύ πιο καθαρός από τον … (ας μην αναφερθώ σε ονόματα) πολιτικό ή δημοσιογράφο. Ο Κεντέρης στο κάτω-κάτω, αν έβλαψε κάποιον είναι ο ίδιος του ο εαυτός! Άλλοι είναι πιο βλαβεροί…
Rings on fire:: Βγήκαν λοιπόν σαν τα σαλιγκάρια μετά τη βροχή, όλοι οι «αδιάφθοροι» των ΜΜΕ και της πολιτικής να καταγγείλουν και να κατασπαράξουν. Πρώτα φυσικά όλοι …έπεσαν από τα σύννεφα όπως πριν από δύο καλοκαίρια έπεφταν οι γείτονες των Ξηρών. Και μόλις συνήλθαν από την …πτώση, άρχισε το γνωστό πανηγύρι στα παραθύρια. Μέχρι που το θέμα να ξεφουσκώσει και …πάμε παρακάτω. Ημιμαθείς αλλά με άποψη για τα πάντα (να θυμηθώ τον Clint τώρα;). Αναζητούν όλοι υπεύθυνους, οι κρεμάλες στήθηκαν, ο αποδιοπομπαίος τράγος υπάρχει, τι θα γίνει στο τέλος; Το μαχαίρι ούτε την επιδερμίδα δεν θα ξεπεράσει και όλα θα πνιγούν στη λήθη του επόμενου θέματος. Αλλά είναι τουλάχιστον εξοργιστικό οι ίδιοι δημοσιογράφοι που επέβαλαν τόσα χρόνια την «ομερτά» για τα μετάλλια μας, τώρα να το παίζουν μωρές παρθένες, όντας όμως περπατημένες ιερόδουλοι! (μια ομερτά που ακόμη καλύπτει έναν προπονητή μιας μη-μπασκετικής Dream Team). Το ζήτημα Τζέκου σέρνεται από το …1998 (βλ. Κατάρ, τιμωρία από την IAAF, ΑΕΚ κλπ)! Αλλά τότε τα πάντα σκίαζε το υπέρ πάντων «εθνικό συμφέρον». Και όσοι αναφερόντουσαν στο ντόπινγκ ήταν ανθέλληνες (άλλωστε ως γνωστόν ο κόσμος είναι χωρισμένος σε δύο φυλές: στους φιλέλληνες και τους ανθέλληνες).

:: Το πραγματικό πρόβλημα του ντόπινγκ για μένα βρίσκεται αλλού, και όχι στον πρωταθλητισμό. Αλλά αυτό δεν πουλάει, γιατί είναι ζήτημα που θίγει πολύ λαό και όχι τους λίγους πρωταθλητές. Μιλάω για τη χρήση επικίνδυνων φαρμακευτικών ουσιών σε γυμναστήρια και σχολεία. Οι γιαπο-δημοσιογράφοι όμως στα γιαπο-γυμναστήρια όπου συχνάζουν δεν έχουν μυριστεί τίποτε; Δεν βλέπουν ότι τα «συμπληρώματα διατροφής», οι «βιταμίνες», τα θαυματουργά λιποδιαλυτικά διακινούνται και καταναλώνονται σαν καραμέλες από όλους(ες) αυτούς που θέλουν να φτιάξουν σώματα φουσκωτά για να …πέφτουν οι γκόμενες; (το τραγελαφικό της ιστορίας είναι ότι μία από της κύριες παρενέργειες των περισσότερων αναβολικών είναι η …ανικανότητα!) Δεν έχουν πάρει χαμπάρι ότι η ντόπα (και μάλιστα η άγρια, καθώς δεν υπάρχει κανένας έλεγχος) οργιάζει στα κάθε είδους στα σχολικά πρωταθλήματα, καθώς το κράτος «επιδοτεί» τους νικητές με θέσεις σε πανεπιστήμια; Εκεί ας κυνηγήσουν τα φάρμακα. Και ας αφήσουν τον πρωταθλητισμό ήσυχο. Να τελειώσει και αυτή η φαρσοκωμωδία με τους διορισμούς στο δημόσιο, τα βενζινάδικα, τις επιχορηγήσεις, τις παράτες, τις φιέστες. Και ας δώσουν τα λεφτά στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Στην Αθήνα γέμισε ο τόπος στάδια, αλλά αν θέλει κάποιος να γυμναστεί ή θα πρέπει να τρέχει στην Κατεχάκη μαζί με τα αυτοκίνητα ή να καταφύγει στα γυμναστήρια, τα άντρα της διακίνησης των ουσιών.
El Guerrouj:: Όσο για το ντόπινγκ στον πρωταθλητισμό (ο οποίος μικρή σχέση έχει με τον αθλητισμό), ας το αφήσουν ελεύθερο επιτέλους! «Legalize it» που τραγουδούσε και ο Peter Tosh. Μα θα μου πείτε ότι βλάπτει την υγεία. Και το τσιγάρο όμως βλάπτει, και το αλκοόλ, και τα …τηγανητά επίσης! Αυτόν τον κρατικό πατερναλισμό τον υποπτεύομαι και τον φοβάμαι… Ο πρωταθλητής είναι ένας επαγγελματίας. Έχει την προσωπική ευθύνη των πράξεων του και των επιλογών του. Δεν είναι «παιδί» όπως λένε διάφοροι, που θέλουν να τα φορτώσουν όλα στον προπονητή, και όλοι οι υπόλοιποι αθλητές και παράγοντες να βγουν λευκές περιστέρες!

Για μένα η περίπτωση του ντόπινγκ έχει πολλές ομοιότητες με αυτή των ναρκωτικών (στα αγγλικά και για τα δύο, χρησιμοποιείται η ίδια λέξη: drugs). Και στις δύο περιπτώσεις ένα ολόκληρο σύστημα ζει και τρέφεται γύρω από τις ουσίες και την καταστολή της χρήσης τους. Με πολλές σκοτεινές διαπλοκές, πολλά οικονομικά συμφέροντα και με θύματα τους φτωχούς χρήστες. Ο διαχωρισμός αυτός μου θυμίζει αυτόν των χρηστών ναρκωτικών: οι φτωχοί πεθαίνουν στην Ομόνοια από νοθευμένη ηρωΐνη, οι πλούσιοι σνιφάρουν την καθαρή κρυσταλλική κοκαΐνη με πολύ καλύτερη επιβίωση. Και φυσικά ποτέ δεν πιάνονται από καμία «σκούπα» της ασφάλειας. Και ο αθλητής ένας είναι χρήστης. Ας νομιμοποιηθεί λοιπόν το ντόπινγκ ώστε οι ουσίες να χορηγούνται υπό την εποπτεία γιατρών και να προστατεύεται έτσι η υγεία των αθλητών. Για να μην είναι αναγκασμένοι να παίρνουν το οποιοδήποτε άγνωστο και ύποπτο σκεύασμα. Ειδικά οι αθλητές χωρών με μικρή τεχνολογική και γνωστική υποδομή. Έτσι θα γίνονται και οι αγώνες με ίσους (ή σχεδόν ίσους) όρους και θα χάσει και η ΔΟΕ το δυνητικό αυτό όπλο ελέγχου, που της επιτρέπει όποτε επιθυμεί να βάζει το ..άτακτο χεράκι της στα αποτελέσματα.

:: Αναρωτιέμαι πάντως ειλικρινά, γιατί έχουν σοκαριστεί τόσο πολύ όλοι; Για το ντόπινγκ αυτό καθαυτό ή για την «ατιμία» που αυτό συνιστά; Για το δεύτερο τι σχόλιο να κάνω. Όλοι ζούμε σε μια κοινωνία όπου ειδικά στους εργασιακούς χώρους, καλό είναι να πηγαίνεις …τοίχο-τοίχο για να αποφύγεις τα «μαχαίρια» που φεύγουνε δεξιά κι αριστερά. Άλλωστε ρεκόρ δεν κυνηγάμε όλοι; Μεγαλύτερους βαθμούς, περισσότερες γκόμενες, πιο πολλά λεφτά, πιο ψηλές θέσεις; Citius, altius, fortius! Με κάθε τίμημα, με κάθε μέσο, ευθύ ή πλάγιο. Τα «πλάγια μέσα» είναι έμφυτα στην ανθρώπινη φύση, μοιραία συνέπεια της ανθρώπινης φιλοδοξίας. Παρακολουθήστε παιδάκια να παίζουν (ή θυμηθείτε τα δικά σας χρόνια) και θα δείτε τις «ζαβολιές» να είναι μέσα στο παιχνίδι. Εδώ λοιπόν ταιριάζουν απόλυτα τα λεγόμενα του Χέγκελ: «Δεν ξέρω αν είναι σωστό, είναι όμως λογικό και φυσικό. Και ως λογικό και φυσικό είναι απολύτως εξηγήσιμο. Και άρα σωστό!»
ΤσουμελέκαΌσο για το «ντοπάρισμα» αυτό καθαυτό; Ένας από τους μεγαλύτερους μύθους είναι το αγνό, ιερό και απαραβίαστο σώμα. Who’s talking, λοιπόν; Όλοι ντοπαρισμένοι είμαστε με φάρμακα, συμπληρώματα και ουσίες. Με έπαθλο; Μα την ίδια την παράταση της ζωής, με τον μέσο όρο να έχει φτάσει στα 80 χρόνια, ενώ σε παλιές «αγνές», χωρίς ντόπινγκ εποχές ήταν γύρω στα 40! Ακόμη όμως και στους αρχαίους αγώνες είχαν τα δικά τους μαντζούνια (δημοφιλή ήταν τα …αμελέτητα κόκκορα ο οποίος είχε κερδίσει σε κοκκορομαχία!). Βγαίνει λοιπόν ως κατήγορος μια κοινωνία όπου για να διασκεδάσεις και να νιώσεις καλά πρέπει «να φτιαχτείς» ή «να την ακούσεις», μια κοινωνία όπου τα μπλε χαπάκια κάνουν θραύση, το Prozac σε κάνει να βλέπεις τη ζωή πιο όμορφη ενώ τα υπερκινητικά παιδιά θεωρούνται άρρωστα και μπουκώνονται με Ritolin! Διάβάζω για «κατασκευασμένους αθλητές» και από πάνω βλέπω μια φωτογραφία γυναίκας «θαμμένης» κάτω από στρώματα μακιγιάζ. Δεν έχει γεμίσει ο τόπος με «ντοπαρισμένες» γυναίκες από κρέμες, καλλυντικά, ενέσεις Botox, πλαστικές, με έπαθλο το κυνήγι του αρσενικού; Και στον μουσικό χώρο με τον οποίο ασχολούμαστε, πολλοί ροκ καλλιτέχνες δεν «ντοπάρονται», δεν χαπακώνονται, δεν «εμπνέονται» από ουσίες; Αυτό όμως ελάχιστους ενοχλεί, και κάποιοι ολιγόνοες το θεωρούν μάλιστα και απαραίτητο ή και μαγκιά στα πλαίσια του «sex, drugs and rock’n’roll»! Γιατί λοιπόν ενοχλεί τόσο το ντόπινγκ; Είμαστε όλοι τόσο αθώοι; Ή μήπως είναι η αντίδραση μιας κοινωνίας που βλέπει στον καθρέφτη τον εαυτό της; Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω…

:: Δύο τεχνικές πληροφορίες χωρίς σχολιασμό και ο νοών νοείτο: 1η. Παρενέργειες αναβολικών (ιδιαίτερα των στεροειδών): μεταξύ άλλων, βραχνή φωνή, έντονη ακμή στο πρόσωπο, γενικά «αρρενοποίηση του θήλεος». 2η Η χρήση αναβολικών μειώνει δραματικά την τεστοστερόνη του οργανισμού. Η οποία όμως με κάποιο τρόπο πρέπει να επανέλθει στα φυσιολογικά της επίπεδα, γιατί ειδάλλως θα κινήσει υποψίες. Α ναι, και η τεστοστερόνη δεν πίνεται, ούτε μπαίνει σε πορτοκαλάδες!

:: Η πιο εμετική δικαιολογία που έχω ακούσει για το θέμα αυτό είναι «αφού το κάνουν όλοι, γιατί όχι και εμείς»! (μικρό διάλειμμα για τον εμετό). Ας αντιπαρέλθω τον μηδενιστικό και αφοριστικό χαρακτήρα της και την καταπάτηση του περίφημου τεκμηρίου αθωότητας (το οποίο άλλωστε έχει ξεσκιστεί κυριολεκτικά, βλ. π.χ. στη δίκη του ΕΛΑ η οποία γίνεται κυριολεκτικά στα μουλωχτά). Αυτή όμως η επωδός «έτσι κάνουν όλοι» κρύβει στον πυρήνα της την αιτία της αθλιότητας τούτης εδώ της χώρας.
On yo faceΕίναι το άλλοθι του κάθε αθλίου ο οποίος νιώθει ότι έτσι δίνει στον εαυτό του ένα άτυπο συγχωροχάρτι, για να καταπνίξει ίσως και τις δικές του ενοχές (αν υπάρχουν!). Παραδείγματα ατελείωτα: Φοροδιαφεύγεις; «Μα έτσι κάνουν όλοι»! Πετάς τα σκουπίδια παντού; «Μα έτσι κάνουν όλοι, εγώ θα το αλλάξω;» Οδηγείς σαν μανιασμένος, με τσαμπουκά, κι όποιον πάρει ο χάρος (δυστυχώς όχι μόνο εσένα); «μα ο άλλος πιο μάγκας από μένα είναι;». Αυτοί οι «έτσι κάνουν όλοι» είναι δίπλα μας, είναι η καθημερινότητα μας. Είναι αυτοί που βάζουν μέσο και γλείφουν το βολευτή για την θέση, γιατί έτσι κάνουν όλοι (φυσικά οι ίδιοι είναι κατά του ρουσφετιού ε;!). Είναι αυτοί που καταπατούν το δάσος για να φτιάξουν το εξοχικό τους, «αφού το έκανε και ο γείτονας, κορόιδο είμαι εγώ»; Σε μια χώρα της ρεμούλας και της αρπαχτής, όπου όποιος κλέβει και δεν πιάνεται είναι μάγκας, αποθεώνεται, γίνεται πρότυπο στα lifestyle περιοδικά. Ίσως έτσι να εξηγείται και ο γενικός θαυμασμός προς την Αρχαία Σπάρτη, τη στρατοκρατική, ολοκληρωτική αυτή κοινωνία, η οποία δεν έβγαλε ούτε έναν φιλόσοφο, αλλά στην οποία η κλοπή και η ρουφιανιά ήταν αρετή. Αρκεί βέβαια να μην πιαστείς.

:: Θα μου πείτε υπάρχει και η σιωπηλή πλειοψηφία, ότι όλοι αυτοί είναι μειοψηφία (αν και έχω αρχίσει πια να αμφιβάλλω για αυτό). Ε λοιπόν αυτή η σιωπηλή, παθητική, αμέτοχη, αποχαυνωμένη πλειοψηφία μου είναι εξίσου απεχθής και συνένοχη με την θορυβώδη και φανερή μειοψηφία.

:: Μέσα στο γενικό χαμό δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι αναπόφευκτες συνωμοσιολογίες. Παράγκες, σκοτεινά κυκλώματα, ξένα κέντρα, συνωμοσίες. [πάντα αναρωτιόμουν βέβαια πόσο αδαείς και ερασιτέχνες να είναι αυτοί οι συνωμότες, που και ο τελευταίος ταξιτζής και ο τελευταίος μεταμεσονύκτιος παρουσιαστής-βιβλιέμπορος στο Telecity να αντιλαμβάνεται και να αποκαλύπτει τα ζοφερά σχέδια τους!] Και φυσικά ποιοί εκπροσωπούν το απόλυτο κακό, τον Βελζεβούλ, τον Αντίχριστο: οι Αμερικανοί ασφαλώς (δηλ. οι σιωνιστές που «κρύβονται» πίσω τους) οι οποίοι επιβουλεύονται το μεγαλείο του ελληνισμού. Δεν θα ασχοληθώ εδώ με αυτές τις απόψεις, αυτές είναι κατάλληλες μόνο για κακογραμμένη επιθεώρηση σαν αυτές που ανεβαίνουν τα καλοκαίρια στο Δελφινάριο. Απλώς θα σημειώσω επί του ζητήματος, ότι οι Αμερικανοί δεν κουκούλωσαν το σκάνδαλο της BALCO, στα πλαίσια κάποιου νεφελώδους εθνικού συμφέροντος, μόνοι τους τα έβγαλαν στη φόρα και οι ίδιοι από μόνοι τους απέκλεισαν αθλητές.
JudoΑυτό όμως που με απασχολεί περισσότερο είναι η ραγδαία ανάπτυξη ενός ιδιότυπου ρατσιστικού αντιαμερικανισμού. Σε μια ενδιαφέρουσα, λίαν αγαστή μάλιστα σύμπνοια αριστερών και δεξιών, οι οποίοι σαν τα σκυλιά του Pavlov μόλις ακούσουν «αμερικανός» αρχίζουν να «γαβγίζουν». Ο δεξιός ρατσισμός μπορεί να μου είναι ακατανόητος (καθώς η Αμερική στήριξε το καθεστώς από τον εμφύλιο και μετά), ο αριστερός όμως προσωπικά μου είναι πολύ πιο απεχθής. Γιατί ενέχει υποκρισία και υστεροβουλία. Γιατί αυτοί οι ίδιοι που υπερασπίζονται τον οποιονδήποτε τριτοκοσμικό αναξιοπαθούντα μετανάστη (εκ του ασφαλούς και εκ του μακρόθεν βέβαια, από το σπιτάκι τους στα Βόρεια Προάστια, σπιτάκι φτιαγμένο συνήθως από …μετανάστες με 15 Ευρώ μεροκάματο!), αυτοί οι ίδιοι φέρονται εξίσου ρατσιστικά απέναντι σε ένα άμοιρο Αμερικανάκι που είχε την ατυχία να γεννηθεί στην ίδια χώρα με τον Bush! Ο ορισμός του ρατσισμού δηλαδή! Ιστορικά βέβαια το φαινόμενο δεν είναι διόλου περίεργο: τον Μουσολίνι τον γέννησε, τον τάισε και τον ανέθρεψε το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ο δε Αδόλφος; Εθνικοσοσιαλιστικό λεγόταν το κόμμα του! Το ζήτημα αυτό όμως θα το ξαναπιάσουμε γιατί έχει πολύ ζουμί…

:: Ποιος φταίει τελικά, αυτός που δίνει ή αυτός που παίρνει; Φταίει αυτός που δωροδοκεί ή αυτός που τα παίρνει; Φταίει η εταιρεία που βγάζει τον Ρουβά ή αυτός που τον αγοράζει; Φταίει η όποια ΔΟΕ για το θέαμα που παρέχει ή ο λαός που το ζητά; Είναι σαφές ότι σ’ αυτά τα διλήμματα δεν υπάρχει αθώος. Πάντως εάν κάποιος ευθύνεται πιο πολύ για το ντόπινγκ, αυτός είναι η μάζα. Η μάζα που ζητάει επιδόσεις, ανταγωνισμό, «άρτον και θεάματα». Δεν θέλει 10» στα 100. Θέλει 9.80. Και πιο κάτω! Θέλει ήρωες και είδωλα (ποιος να τολμήσει βέβαια να πεί στον λαό ότι δεν είναι και τόσο ηρωικό να παίρνεις ένα μετάλλιο σε ένα παιχνίδι). Θέλει να φτιάξει είδωλα για να ηδονίζεται μετά όταν τα γκρεμίζει. Να νιώσει αυτή την κρυφή ηδονή της αποκαθήλωσης που θα δώσει και 40% τηλεθέαση στις Τατιάνες. Τα ωραία είδωλα, ωραία καίγονται…
Maki TsukadaΑλλά τα είδωλα είναι αναγκαία! Για τη μάζα η οποία απαιτεί αθλητικές επιτυχίες για να αισθανθεί «εθνικά υπερήφανη», μπας και ξεχάσει τη μιζέρια της. Μετάλλια και γκολ και ρωμαϊκές φιέστες ως θεραπεία δια πάσαν νόσο και πάσα μαλακίαν. Γι’ αυτό άλλωστε επιδοτούνται τα «είδωλα» πλουσιοπάροχα από το Κράτος. Η Ελλάδα λέει, δίνει το οκταπλάσιο πριμ από τις ΗΠΑ στους πρωταθλητές, πενταπλάσιο από τη Βρετανία, ενώ μόνο το Μπαχρέιν και η Βιρμανία δίνουν περισσότερα!

Και όλα αυτά βέβαια στα πλαίσια ενός τόσο μα τόσο ανούσιου ανταγωνισμού. Γιατί όσο ξέρουμε και εντυπωσιαζόμαστε εμείς από τα μετάλλια της Σουηδίας ας πούμε, τόσο ξέρουν και εντυπωσιάζονται και αυτοί από τα δικά μας. Μόνο τα εθνικά μας κόμπλεξ μειονεξίας ποτίζουμε (βέβαια καλύτερα να τα ποτίζουμε στους στίβους παρά στα πεδία των μαχών!). Καλά το είπε (εν αγνοία του και κατά λάθος βέβαια) εκείνος ο ρεπόρτερ της ΝΕΤ «η χώρα βυθίστηκε σε ηθική αυτοϊκανοποίηση»!! Ας θυμηθούμε: μια φορά κι έναν καιρό η Ανατολική Γερμανία είχε έρθει δεύτερη σε μετάλλια στους Ολυμπιακούς. Η Βουλγαρία τρίτη. Και τι απέγινε; Χόρτασαν οι λαοί αυτοί …ψωμί κι ελευθερία; Δεν πειράζει όμως, χόρτασαν από «αθλητικό μεγαλείο» και νίκες.

:: Η μεταλλιολαγνεία έχει όμως και τις φαιδρές της συνέπειες. Σας λέει κάτι το όνομα Zviadauri Gargil; Ποιός είναι αυτός;; Μα ο δικός μας είναι, ο Ηλιάδης ντε, ο ολυμπιονίκης, ο μέλλων ανθυπολοχαγός του στρατού μας! Αυτός που σήκωσε τη σημαία ψηλά, ενώ ξέρει λιγότερα ελληνικά και από τον τουρίστα της Πλάκας! Και αλήθεια, που να είναι τώρα όλοι αυτοί «που φυλάττουν Θερμοπύλες»; Που είναι ο νομάρχης του 50% (για να μην ξεχνιόμαστε); Που είναι οι πατριώτες της Νέας Μηχανιώνας, ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, η Εκκλησία, οι «πνευματικοί» ταγοί για να δώσουν τη μάχη στα χαρακώματα των δελτίων των 8.00;; Άκρα του …John Cage σιωπή!
Hanna Karasiova:: Προς αποφυγή παρεξηγήσεων: δεν εξετάζω το αν καλώς ή κακώς βαπτίστηκε Έλληνας ο Gargil. Δεν εκδίδω πιστοποιητικά ελληνικότητας. Άλλωστε πόσοι μπορούν να αποδείξουν την «πραγματική» ελληνική καταγωγή τους; Και ειδικά εδώ στα Βαλκάνια όπου όλες οι εθνότητες έχουν μπερδευτεί αξεδιάλυτα ανά τους αιώνες… Αυτό που με δαιμονίζει στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αυτή η αθλητική μαστρωπεία. Η οποία καμία διαφορά δεν έχει στην ουσία της από το εμπόριο δυστυχισμένων πλασμάτων από τις Ανατολικές Χώρες προορισμένων για τα κρεβάτια των κακογαμημένων ή αγάμητων Ελλήνων (λέτε να δούμε και έξω από γυμναστήρια ταμπέλες «προσεχώς Γεωργιανοί»;). Μια αποικιοκρατικού ρωμαϊκού τύπου συμπεριφορά, σαν τότε που οι Ρωμαίοι πλούσιοι αγόραζαν φτωχά και γερά παιδιά και τα έφερναν να αγωνιστούν για λογαριασμό τους στην αρένα. Οι δε γελοιότητες τύπου «τον υιοθέτησα» και οι τραγικές σκηνές με τον αληθινό πατέρα να κλαίει κρυφά στις κερκίδες για να μην χαλάσει τη φιέστα και το εθνικό παραμύθι(α), μη μπορώντας να χαρεί φανερά το μετάλλιο του γιού του, δεν αντισταθμίζονται ούτε με δέκα χρυσά.

:: Τελικά τι απ΄τα δυο ισχύει: εθνικό είναι το αληθινό, ή αληθινό είναι το εθνικό;

:: Προσωπικά δεν αισθάνθηκα ποτέ «εθνικά υπερήφανoς» για οποιαδήποτε αθλητική επιτυχία. Ούτε ασφαλώς νιώθω τώρα «εθνικά ξεφτιλισμένος» από τα καμώματα των Τζέκων. Αυτά τα συλλογικά γενικά δεν τα ανέχομαι. Ας τα πει όμως κάποιος πολύ καλύτερα από εμένα, σε ένα κείμενο με το οποίo συμφωνώ και το προσυπογράφω μέχρι τελευταίας τελείας. Γράφει λοιπόν ο μεγάλος Έλληνας Νίκος Δήμου: «Από την αρχή του φετινού καλοκαιριού ακούω τη φράση «μας έκανε εθνικά υπερήφανους» Πότε αφορούσε στην Εθνική Ποδοσφαίρου και πότε στο χρυσό κάποιου Έλληνα (ή ελληνοποιημένου) αθλητή. Πρέπει να εξομολογηθώ την αμαρτία μου: δεν νιώθω προσωπικά υπερήφανος επειδή κάποιος άγνωστος μου πέτυχε μια διάκριση. Αν ήταν φίλος ή συγγενής μου, ίσως να αισθανόμουν κάτι παραπάνω από χαρά-αλλά και πάλι, για λογαριασμό του. Δεν νιώθω όμως ότι με «ανεβάζει» εμένα, με καταξιώνει ή με επιβεβαιώνει, η επίδοση του. (…) Με την ίδια λογική που δεν με ανεβάζει μια νίκη, δεν με ντροπιάζει και ένα ντοπάρισμα. Δεν με αφορά αν ο τάδε εξαπατούσε ως προς τις επιδόσεις του (ίσως αφορά μόνο τους «εθνικά υπερήφανους»). Βέβαια οι Ολυμπιακοί Αγώνες έχουν έντονα εθνικιστικά στοιχεία. Όμως από κανένα ξένο δημοσιογράφο ή σχολιαστή δεν έτυχε να ακούσω ότι «η νίκη του τάδε έκανε τους Ιταλούς (ή τους Σουηδούς) εθνικά υπερήφανους» Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να χαίρεσαι επειδή νίκησε ένας συμπατριώτης σου και στο να νιώθεις ότι η νίκη αυτή καταξιώνει τη δική σου ύπαρξη. Η ανθρωπότητα θα ήταν πολύ υγιέστερη αν οι πολίτες της σκέπτονταν περισσότερο και ζητωκραύγαζαν λιγότερο…».
Χαλκιά:: Διαβάζω σχόλια και επιστολές στις εφημερίδες του τύπου «τους κάναμε να παραμιλάνε με την τελετή έναρξης» και άλλα τέτοια συγκινητικά. Ποιοί άραγε «τους κάναμε»; Πολύ μ’ αρέσει αυτός ο 1ος πληθυντικός! Και θα ρωτήσω πάλι αφελώς: ποιος ασχολιόταν με αυτά που έκανε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου με την Ομάδα Εδάφους; (να μη ρωτήσω για το ποιος τον ήξερε καν!) Ένας γραφικός «κουλτουριάρης» ήταν για αυτούς! Οι Χατζηνικολάου και οι Ευαγγελάτοι και οι ανώνυμοι τηλεθεατές τους που τώρα κατουριούνται από υπερηφάνεια (άλλοι δυστυχώς δεν ήταν τόσο υπερήφανοι!) πόσες φορές τον έδειξαν στα δελτία τους, πόσες φορές ασχολήθηκαν μαζί του; Την ίδια στιγμή μάλιστα που το νέο videoclip της Βίσση αποτελούσε πρώτη είδηση. Όπως και το άνοιγμα ενός «πολιστιστικού» σκυλάδικου της παραλίας (εκεί άλλωστε γιορτάζουν τα μετάλλια και οι ολυμπιονίκες!)

:: Ερώτηση 1η: Αν στις 12 Αυγούστου κατουρούσε κανονικά ο Κεντέρης, θα βγαίνανε στη φόρα όλες οι παρανομίες, οι καταδίκες του Τζέκου, και θα γινόταν όλο αυτό το νταβαντούρι; Ερώτηση 2η: Πότε θα μάθω να μην κάνω αφελείς ερωτήσεις;

:: «Ελληνικό» ήθος (προσοχή στα εισαγωγικά!): βγήκε στα κανάλια το κοριτσάκι που κέρδισε τα 400 εμπ. και μίλησε για DNA, κύτταρα, προγόνους, ότι «οι Έλληνες είμαστε γεννημένοι για πρώτοι, τα υπόλοιπα είναι για τους δεύτερους» και άλλες μεγαλοπρεπείς σαπουνόφουσκες (προφανώς οι εκατοντάδες άλλες νίκες των ξένων οφείλονται σε κάποιο γενετικό λάθος!). Και πέσανε κάποιοι πάνω της να την κατακρίνουν. Μα τι φταίει το καημένο! Που να διδαχτεί τι σημαίνει ήθος, τι σημαίνει ελληνισμός (να μην πω για το DNA!) Δίπλα στον …γίγαντα της δημοσιογραφίας Τριανταφυλλόπουλο; Κουβαλώντας τις κρυφές του κάμερες; Ή μήπως στη δημοσιογραφική σχολή του ΑΝΤ1; Τέτοια στάνη τέτοια μυζήθρα βγάζει…

:: Εν τω μεταξύ οι περισσότερες δηλώσεις των ολυμπιονικών εμφορούνταν από το πνεύμα «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια». Μαυρίζει η χώρα μου σιγά-σιγά! Στην οποία νιώθω όλο και πιο μόνος…
Nicolas Massu:: «Ελληνικού» ήθους συνέχεια: Ο Ουρουγουανός που του ‘λαχε το χάλκινο μετάλλιο του Σαμπάνη, δήλωσε ότι λυπήθηκε πολύ. Παρόμοια αντίδραση και από τον Βρεττανό Κάμπελ, ο οποίος ήταν 2ος στο Σίδνεϋ πίσω από τον εθνικό μας «ήρωα». Το δικό μας όμως «καμάρι» του τριπλούν, η Δεβετζή, μόλις έμα8ε την αρβύλα που κυκλοφόρησε ότι η 1η η Καμερουνέζα βρέθηκε ντοπέ, …απασφάλισε: «με βοήθησε ο Θεός, θα ζητήσω να ξαναγίνει η απονομή». Σώμα υγιές (πιθανότατα), νους όμως…

:: Και με την ευκαιρία, μια παρένθεση: η διαβόητη αυτή καραμέλα φασίζουσας νοοτροπίας («νους υγιής εν σώματι υγιές»), δεν έχει καμία σχέση με Αρχαία Ελλάδα. Το ότι ακούγεται αρχαιοπρεπής δεν σημαίνει ότι είναι κιόλας! Γιατί πουθενά δεν υπάρχει γραπτή αναφορά στην αρχαιοελληνική γραμματεία σε μια τέτοια ρήση. Στην πραγματικότητα ανήκει σε έναν Ρωμαίο ποιητή, τον Δέκιμο Ιουβενάλη, και η κανονική της …version είναι «Mens sana in corpore sano». Και εδώ που τα λέμε πρόκειται για μια ρήση ξένη εντελώς προς τα αρχαιοελληνικά ιδεώδη, για ένα ιδεολόγημα που υπονοεί ότι αρκεί να φτιάξεις ένα ωραίο, μυώδες, άρειο κορμί, για να φτιαχτεί και το πνεύμα. Μια ρήση την οποία λάτρεψαν κυριολεκτικά τα φασιστικά καθεστώτα ως μια «ιδεολογική» βάση για την Τελική Λύση, για την εξόντωση των κατώτερων σωματικά (άρα και πνευματικά) ανθρώπων)..

:: «Ελληνικού» ήθους συνέχεια (και δυστυχώς όχι τέλος): Μπουκάλια στην πυγμαχία. Αποδοκιμασίες στη γυμναστική, στην πάλη, στο τένις. Την ώρα που η λέαινα Λένα έδινε τον ωραίο αγώνα της, οι κάφροι της κερκίδας έδειχναν το άλλο πρόσωπο της Ελλάδας (ίσως και να νόμιζαν ότι βρίσκονταν στην Τούμπα ή στο Καραϊσκάκη!). Είναι οι ίδιοι που γιουχάισαν τους αθλητές στα 200μ, που επιβράβευσαν έτσι τα καραγκιοζιλίκια και την κουτοπονηριά, επιβραβεύοντας εμμέσως τον ίδιο τους τον εαυτό! Και για πρώτη φορά σε Ολυμπιακούς ακούστηκε από τα μεγάφωνα η προτροπή: «σεβαστείτε τους αθλητές». Να σεβαστούν τι όμως και ποιοί; Αυτοί που συντηρούν 10 (!) αθλητικές φυλλάδες και άλλα κίτρινα έντυπα που μπροστά τους τα λύμματα της Ψυττάλειας είναι πιο …εύοσμα (και μάλιστα πριν από την επεξεργασία!); Αυτοί που ποτέ δεν κατάφεραν να κρατήσουν ενός λεπτού σιγή σε ελληνικό γήπεδο; Από ποιους λοιπόν να απαιτήσει κανείς σεβασμό; Μπορείς να ζητήσεις από έναν πίθηκο να γράψει μυθιστόρημα, να συνθέσει μια άρια;
Damien Touya:: Είμαι πια πεπεισμένος ότι όταν οι πολιτικοί απευθύνονται στο λαό, είναι σίγουροι ότι απευθύνονται σε … κοπάδι αρνιών. Διαβάζω την ανακοίνωση του αυτοαποκαλούμενου κόμματος του λαού, η οποία είναι γεμάτη από τις γνωστές κλισεδούρες περί «εμπορευματοποίησης», «ιδιωτικών συμφερόντων» και όλο το γνωστό τροπάρι. Τότε όμως που ο αθλητισμός ήταν το πεδίο όπου συγκρούονταν τα δύο συστήματα, για το ποιο απ’ τα δύο είναι «καλύτερο», ο κομμουνισμός ή ο καπιταλισμός (τι δίλημμα κι αυτό, σαν να σε ρωτάνε «ποιο πόδι θέλεις να σου κόψουμε»!)… Τότε που η «φυσούνα» θέριζε στο Ανατολικό μπλοκ, εκεί όπου ούτε επάρατα «ιδιωτικά συμφέροντα» υπήρχαν ούτε «εμπορευματοποίηση», παρά μόνο η δόξα του κράτους (του κόμματος δηλαδή, το ίδιο ήταν άλλωστε)…. Τότε που οι αντρογυναίκες της DDR και των άλλων χωρών (θυμάστε την Κρατοσβίλοβα;) έκαναν ρεκόρ που ακόμη κρατάνε; Εκεί όπου στη συνέχεια πολλά βουβά δράματα διαδραματίστηκαν. Οι πιο πολλοί αθλητές τώρα πάσχουν από βαρύτατες ασθένειες αλλά δεν τολμούν να εμφανιστούν να ζητήσουν αποζημιώσεις.. Λίγες ιστορίες βγαίνουν στο φως όπως αυτή της σφαιροβόλου Heidi Krieger η οποία η καημένη αναγκάστηκε στο τέλος να γίνει …Andreas Krieger γιατί όλοι πια γελούσαν εις βάρος της! Και τι λοιπόν έλεγαν τότε για όλα αυτά οι κόκκινοι, οι πολύ κόκκινοι, οι «και γαμώ το κόκκινο», οι ροζ και οι ροζ-πουά αριστεροί; ………………. Ακριβώς αυτό! Τίποτα! Τελικά σ’ αυτή την χώρα τη μεγαλύτερη πολιτική σοφία την είχε πει ο …Μητσοτάκης: «σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται τίποτε» (μεταξύ μας, και πολλά έβαλε).

:: Τι θα κρατήσω όμως από αθλητικής άποψης στο σεντούκι της μνήμης από αυτούς τους αγώνες; Στιγμές… Θα μου μείνουν οι αθλητές από χώρες βασανισμένες όπως το Ιράκ και η Παλαιστίνη, οι οποίοι ήρθαν απλώς για τερματίσουν, χωρίς να κυνηγάνε τα πριμ και τις θέσεις στο στρατό, στους οποίους δεν έστερξε η κάμερα να στραφεί ούτε για ένα δευτερόλεπτο. Αλλά στην κοινωνία του Nitro και του Κωστόπουλου όπου ο πρώτος είναι πρώτος, και οι υπόλοιποι μηδενικά, αυτά είναι αδιανόητα. Ο Γάλλος ξιφομάχος, ο Νταμιέν Τουγιά, που συνέχισε να αγωνίζεται ακόμη και όταν το ξίφος του αντιπάλου διαπέρασε το χέρι του (πόσα οκτάστηλα θα έπιανε αυτό το θέμα αν ήταν έλληνας;). Ο Χιλιανός τενίστας Μανσού που έπαιξε σε δύο μέρες 10 ώρες τένις και κέρδισε στο τέλος. Η εικόνα των δεκαθλητών σωριασμένων στο έδαφος μετά το τελευταίο αγώνισμα. Η εικόνα της Λένας να σπαράζει από τους πόνους και να συνεχίζει. Και η εικόνα του Φρέντερικς του μέγιστου αυτού αθλητή (ο οποίος έχει δώσει στην χώρα του, τη φτωχή Ναμίμπια, δεν έχει πάρει από αυτή) να παρακαλάει τους κάφρους να σιωπήσουν.

:: Ευχάριστες νότες τουλάχιστον αποτέλεσαν οι περιγραφές των αγώνων. Ειδικά η εμφάνιση των all time classic φιγούρων Γερακάρη και Σεφτελή ήταν όλα τα λεφτά! Με τον πρώτο να κρατά το ρεκόρ των περισσότερων μαργαριταριών σε μία μόνο πρόταση και τον δεύτερο να πετυχαίνει τα ονόματα των παικτών με ποσοστό μικρότερο από την ευστοχία που θα είχα εγώ σε αγώνα τοξοβολίας! Να’ ναι καλά οι άνθρωποι.

:: Τα φάρμακα θα είναι ο συνδετικός κρίκος, το μαντίλι που θα αρπάξει το επόμενο heretology για να συνεχίσει το «χορό» των πνευματικών δικαιωμάτων. Γιατί εν τέλει σε αυτόν τον κόσμο υπάρχουν και σοβαρότερα θέματα από τα sports και τα games

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: