Coil – The ape of Naples (Threshold House)

1. Fire of mind
2. The Last Amethyst Deceiver
3. Tattooed Man
4. Triple Sun
5. Its In My Blood
6. I Dont Get It
7. Heavens Blade
8. Cold Cell
9. Teenage Lightning 2005
10. Amber Rain
11. Going Up

Πόσο αποστασιοποιημένα μπορείς να κρίνεις έναν δίσκο; Πόσο αντικειμενικά μπορείς και με πόση ψυχρότητα και ακρίβεια εντομολόγου να αποδώσεις επαίνους ή να ρίξεις τη μαύρη πέτρα; Πολύ εύκολα θα απαντούσα, αρκεί να αγαπάς αυτάρεσκα τα δικά σου γραπτά περισσότερο από τον δίσκο που «κρίνεις»…

Πόσο αποστασιοποιημένα και ουδέτερα όμως μπορείς να κρίνεις την τελευταία μαρτυρία, το τελευταίο απόσταγμα ψυχής ενός αγαπημένου καλλιτέχνη χωρίς το νου σου να σκιάζει η απώλεια του; Για μένα πάντως δύσκολο. Προτιμώ να προσπαθήσω να βιώσω και να νιώσω το έργο παρά να το κρίνω… Κι ας συμβαίνει καμιά φορά τέτοιοι post-mortem δίσκοι να τσιμπάνε κι ένα κομμάτι δόξας και αξίας παραπάνω, χάρις στο σκοτεινό μαγνητισμό που εκπέμπει η παρουσία του θανάτου (κάπως έτσι και το «Closer» έκλεψε για πάντα τη δόξα από το πιο υποδόρια συναισθηματικό και πιο ενδιαφέρον μουσικά «Unknown Pleasures»). Ή να αντιμετωπίζονται και με κάποια επιείκεια του τύπου «ο νεκρός δεδικαίωται»…

Να ομολογήσω όμως και την «αμαρτία» μου. Έβαλα να ακούσω αυτόν τον δίσκο γεμάτος «επαγγελματικά μουσικοκριτικές» επιφυλάξεις (έως και προκαταλήψεις. Αναπόφευκτες θα δικαιολογούσα τον εαυτό μου σε μια τέτοια «ένοχη» εποχή. Επιφύλαξη πρώτη: «το κλασικό μεταθανάτιο LP για να αρπάξουμε ότι προλάβουμε». Επιφύλαξη δεύτερη: «να πρόκειται άραγε για άδειασμα συρταριών και όποιας σαβούρας ο δημιουργός δεν είχε σκοπό ποτέ να βγάλει στον αέρα;». Σκέψη τρίτη και σοβαρότερη: η αποξένωση που μου είχαν δημιουργήσει οι Coil τα τελευταία χρόνια. Κάπου είχαν χάσει και την μούσα της έμπνευσης αλλά ακόμη και την πνευματική ισορροπία τους (φτηνό λογοπαίγνιο, το οποίο θα μπορούσα να κάνω και πιο …μαύρο, θυμίζοντας ότι ο Jhon Balance πέθανε εντελώς άδοξα χάνοντας την …ισορροπία του και πέφτοντας από τις σκάλες του σπιτιού του). Κάπου δε είχαν αποπροσανατολιστεί σε ηλεκτρονικά πειράματα, τα οποία ενίοτε ήταν συγκλονιστικά, αλλά συχνότερα ήταν αδιέξοδοι, στριφνοί πειραματισμοί, είτε τετριμμένες dark ambient αναζητήσεις, ανάξιες για ένα σχήμα που κάποτε μας είχε δώσει ένα ορόσημο σαν το «Horse Rotorvator». Σπεύδω όμως να κάνω τον αντίλογο στον εαυτό μου… Και να υποστηρίξω ότι η μετέπειτα αυτή πορεία τους ίσως ήταν η πιο τίμια (θα προτιμούσα άραγε εκ του ασφαλούς επαναλήψεις;) αλλά και η πιο αναμενόμενη, μετά από μια τέτοιας ψυχικής έντασης εκδήλωση όπως ήταν το Rotorvator. Ας είναι… Η ιστορία όπως πάντα θα είναι ο τελικός κριτής.

Το «Ape of Naples» λοιπόν περιλαμβάνει τα τελευταία κομμάτια που έφτιαξε ο Jhon Balance, αλλά και κομμάτια που είχαν ηχογραφηθεί εδώ και χρόνια στο στούντιο του Trent Reznor στη Νέα Ορλεάνη τα οποία δεν είχαν ποτέ εξέλθει από το σκοτάδι τους, επίσημα τουλάχιστον (οι κυνηγοί ακυκλοφόρητων και bootleg εκδόσεων θα τα γνωρίζουν καθώς τα περισσότερα υπήρχαν στο «Backwards»). Όλα τώρα ακούγονται εδώ φρεσκοεπεξεργασμένα από το χέρι του εναπομείναντος Peter Christopherson.

Ο θάνατος για άλλη μια φορά δίνει το επιβλητικό του παρών. Ίσως κανένα άλλο σχήμα της σύγχρονης μουσικής δεν ασχολήθηκε τόσο πολύ με την αισθητική του θανάτου όσο οι Coil. Και με έναν ιδιόμορφα μοναδικό τρόπο θα συμπλήρωνα, μακριά π.χ. από τις γραφικότητες των διαφόρων death ειδών ή διάφορες gothic καρικατούρες.

Τα πράγματα είναι σαφή από την αρχή, όπου η φωνή του Balance ακούγεται δυσοίωνη («does death come alone, or with eager reinforcements?») συνοδευόμενη από ένα στοιχειωτικό ηλεκτρονικό υπόβαθρο. Η συνέχεια είναι περιπετειώδης… Και άλλοτε ο δίσκος πατά σε σκληρά βιομηχανικά μονοπάτια («It’s in my blood»), άλλοτε γίνεται εφιαλτικός, παίζοντας με τα όρια της τρέλας («Heaven’ s blade») είτε και νοσηρά παιδικός («I don get it»). Πάντα όμως συναισθηματικός. Το δε γνωστό από τις ημέρες του «Moon’s milk» «The last amethyst deceiver» εξακολουθεί να είναι μια μαγευτικά συντριπτική δεκάλεπτη ωδή στη ματαιότητα. Η πιο συγκλονιστική όμως στιγμή είναι το «Tattooed man», όπου ο Balance τραγουδά αφοπλιστικά σε μια καθηλωτική ερμηνεία, ένα «σ’ αγαπώ» τόσο σπαρακτικό, ακούγεται περισσότερο σαν προσφορά παρά σαν κατάκτηση. Και αυτό πάνω σε μια μελωδία που οδηγείται από ένα … hurdy-gurdy!

Αααα, δεν είναι περιττό πια να πω ότι οι όποιες μου αρχικές επιφυλάξεις έχουν πια διαλυθεί σαν ξωτικά της νύχτας κάτω από τις πρώτες πρωινές ακτίνες φωτός;

Οι Coil δεν υπήρξαν ποτέ ένα εύκολο και μαζικό άκουσμα. Οπότε δεν περιμένω αυτό το LP να πάρει ανάλογη εμπορική θέση όπως έγινε με ένα «Closer» για παράδειγμα. Όμως θα μείνει πολύτιμος αμέθυστος στην άνιση δισκογραφία αυτού του εντελώς ιδιόμορφου, σε σημείο μοναδικότητας, μουσικού σχήματος της τελευταίας 30ετίας. Και από τα ελάχιστα που πραγματικά μπορείς να πεις ότι έχουν τη δύναμη να σου αλλάξουν τη ζωή, όπως πάλι εξευτελιστικά εύκολα και αβασάνιστα γράφεται.

Η τελευταία ζωντανή εμφάνιση των Coil, τρεις εβδομάδες πριν το μοιραίο, ήταν στο Δουβλίνο και τελείωσε, όπως και ο δίσκος, με το «Going up». Όπου ο Balance τραγουδά με μια επιμονή μεταφυσική: «are you ready to go now?»… Είναι ποτέ κανείς;…

Βαθμό; Όχι.. Ας ξεχάσουμε και μια φορά τα «αντικειμενικά» μέτρα και σταθμά…

thresholdhouse.com

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: