Porn Sword Tobacco – Explains freedom (City Centre Offices)

1. Eudaimonia
2. Soft airgun & electric
3. Watts tower
4. Talk is Cheap, Swords are Sharp
5. Praying with Benny
6. Dina Upptakter Ritar Kartan
7. Carl Zeiss Driving to Work
8. Thank you!
9. Old Booze, New Friends
10. Naturens Kraft och Klang
11. Ta Med Skogen Hem
12. White Sneakers
13. Detta ar Karleken som Dansar
14. Folkhemmet
15. Najaf Library Card (dub mix)
16. Futuristic Rasta Money
17. If Your Bed Could Cry
18. Saddle Commercial
19. Freedom Commercial

To σπιτικό είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Και υπερτιμημένη επίσης. Κατανοητά βέβαια, καθώς ζώντας μέσα σε μια άκρατα βιομηχανοποιημένη κοινωνία, οι άνθρωποι έχουν την τάση να αναζητούν μια πραγματική ή φαντασιακή χαμένη αγνότητα. Ένα παράδειγμα χαρακτηριστικό: ο μύθος του σπιτικού «χύμα» κρασιού. Όπου όπως ξέρει κάθε οινολόγος, το 90% αυτών των κρασιών είναι σκέτα …ξύδια. Κάτι ανάλογο πάει να συμβεί και στη μουσική, τώρα που η διαθεσιμότητα των μέσων ηχογράφησης έχει δώσει πλέον τη δυνατότητα στον καθένα να εκφραστεί, όπως και όσο θέλει, χωρίς τεχνικούς αλλά και ποιοτικούς περιορισμούς.. Αποτέλεσμα: περισσότερα σκουπίδια, αλλά κατά διαλεκτικό τρόπο, και περισσότερα διαμάντια. Διαλέγετε και παίρνετε (ευτυχώς πάντως στη μουσική το ποσοστό των «ξυδιών» είναι γενικά χαμηλότερο!).

Στην κατηγορία των διαμαντιών ανήκει αυτό το δισκάκι (πρώτο μεγάλου μήκους) του Σουηδού Henrik Jonsson, ο οποίος κρύβεται πίσω από το παράδοξο όνομα Pοrn Sword Tobacco (ο «μύθος λέει ότι εμπνεύστηκε το όνομα από ένα μαγαζάκι της περιοχής, χαρά του …macho άντρα, που πούλαγε πορνό, όπλα και καπνό) και χρησιμοποιεί, ως επί το πλείστον, ταπεινές σπιτικές μεθόδους και υλικά (το παρθενικό του EP είχε μάλιστα ηχογραφηθεί σε ένα στούντιο χαμένο κάπου μέσα σε ένα δάσος).

Δύο είναι οι τρόποι, δύο οι οπτικές γωνίες που μπορείς να αντιμετωπίσεις γενικά ένα έργο μουσικής. Ας το προσπαθήσουμε λοιπόν…

«Μουσικολογικά»: Οι απαραίτητες αναφορές… Brian Eno. O παλιός, όχι ο στεγνός αποκαμωμένος των τελευταίων ετών! Τα μοναχικά πιάνα του Harold Budd. Η ποιητική της σιωπής. Σαν soundtrack σε θεατρικό του Πίντερ. Δίσκοι που μας άρεσαν πολύ πέρσι. Deaf Center. Many Fingers. Max Richter Οι Kraftwerk πριν κινήσουν και πάρουν τους αυτοκινητόδρομους. Ambient. Οικονομία των μέσων. Λιτότητα. H εφεύρεση του Moog. Υποβλητικοί βόμβοι… Σπείρες υπαινικτικών μελωδιών. Σαν σε ταινία του Bergman. Παιδικά μουσικά κουτιά. Musique concrete. Φυσικοί ήχοι μπλέκονται με ψηφιακούς ήχους σε μια αρμονική συνουσία.

Συναισθηματικά (έτσι όπως πρέπει να ακούμε τελικά τη μουσική): Δίσκος που σε γεμίζει εικόνες. Συνειρμούς. Διαθλάσεις ονείρων. Εικόνες από παλιά ασπρόμαυρη ταινία, βουβής εποχής, με χαρούμενα πρόσωπα, ανυποψίαστα για το που οδεύει το βέλος του προσωπικού τους χρόνου. Αισθήσεις… Μοναξιά. Άλλοτε γλυκιά, εφηβική, με προσδοκία Άλλοτε βαριά, της περασμένης ηλικίας, που δεν περιμένει πια τίποτε (ένα ανάλογο τέτοιο αίσθημα έχω ταυτίσει με την «Κοντέσσα Εστρεχάζυ» από το «Χαμόγελο της Τζοκόντα»). Τώρα βρέχει… Η βροχή πυκνώνει και θολώνει τα τζάμια… Καταχνιά. Μυρωδιά χώματος. Τοπίο στην ομίχλη. Μελοποιημένη νοσταλγία (γίνεται νόστος χωρίς άλγος άραγε;). Οι νότες, οι ώρες στάζουν…

Είμαι σίγουρος ότι το δισκάκι αυτό θα χαθεί μέσα στην υπερπληθώρα και το μπούκωμα από το πλαστικό νέων προβεβλημένων κυκλοφοριών. Ίσως όμως αποτελέσει μια αφορμή για αληθινή συγκίνηση, σε εποχές όπου η συγκίνηση μας εκβιάζεται με τρόπο λαϊκιστικό και φτηνό…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: