Papercuts – Cant go back (Gnomonsong)

1. Dear Employee
2. John Brown
3. Summer Long
4. Unavailable
5. Take the 227th Exit
6. Outside Looking In
7. Sandy
8. Just Another Thing to Dust
9. Found Bird
10. World I Love

Τις εποχές που η μουσική άλλαζε, πολλές φορές κι από χρόνο σε χρόνο, τα πράγματα ήταν σαφή και ξάστερα… Άκουγες ένα τραγούδι και αμέσως με μεγάλη ευκολία το κατέτασσες στο χρονικό «κουτάκι» του. Δύσκολα μπέρδευες ένα τραγούδι των sixties με ένα τραγούδι των eighties. Τη σήμερον μεταμοντέρνα εποχή, όπου η μουσική (από άποψη μέσων και κινημάτων) έχει κάπως βαλτώσει, και η ματιά των δημιουργών είναι στραμμένη πιο πολύ προς το ασφαλές παρελθόν, δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτε… Και αν η λέξη «μεταμοντέρνα» σαν να έπεσε βαριά και ασήκωτη σαν τούβλο, θυμίζοντας γλώσσα δυσκοίλιων ακαδημαϊκών αρθρογράφων του κυριακάτικου Βήματος, ας τις δώσουμε μεταξύ μας ένα νόημα για να συνεννοηθούμε τουλάχιστον! Μεταμοντερνισμός κατ’ ουσία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η παρουσίαση του παλιού σε συσκευασία νέου… Για τους σκοπούς του άρθρου αυτού, ο (περι)ορισμός αυτός μας αρκεί!

Έτσι λοιπόν αν δεν είχα κοιτάξει την ούγια του δίσκου των Papercuts, θα είχα πιστέψει ότι πρόκειται για κάποιο χαμένο «διαμάντι» από το 1968! Αντ’ αυτού, η χρονολογία κυκλοφορίας είναι 2007, δημιουργός δε είναι ο Jason Quever που μας έρχεται από την ηλιόλουστη Καλιφόρνια και στο βιογραφικό του έχει να υπερηφανευτεί για άλλη μια κυκλοφορία και για κάποιες συνεργασίες με Vetiver (το αφεντικό της εταιρείας που του κυκλοφόρησε τον δίσκο), Cass McCombs και το λοιπό σινάφι (ξέρω αρκετούς που θα διακόψουν την ανάγνωση σε αυτό ακριβώς το σημείο!).

To «Can’t go back» (αυτοσαρκαστικός τίτλος να υποθέσω;) είναι η χαρά του μουσικοκριτικού. Δίσκος απλός, σαφής, χωρίς πολλές επιρροές και μπερδέματα. Με το πρώτο άκουσμα, το πρώτο ακόρντο της κιθάρας, η made in USA προέλευση βγάζει …αυτί (χωρίς πάντως να μυρίζει ούτε …αγελαδίλα ούτε και κατάθλιψη της ερήμου). Χαρακτηριστικό τέτοιο δείγμα είναι το «Take the 22th exit», μια ρυθμική κεφάτη αμερικανιά που θυμίζει το «Creque Alley» των Mamas & The Papas παιγμένο μια ταχύτητα πιο αργά. Το δίσκο διαπερνά μια αύρα κατευθείαν από το «καλοκαίρι της αγάπης» (ακούστε το κιθαριστικό υπνωτικό «Summer long»), ο Ιάσωνας παίζει την κιθάρα του με τεμπέλικη διάθεση, λες και είναι ναρκωμένος από την υγρή ζέστη και το νέφος της Καλιφόρνια, πού και πού εμπλουτίζει τον ήχο με ένα διακριτικό οργανάκι το οποίο παίζει τα στοιχειώδη και επιτείνει τη χουζούρικη ατμόσφαιρα ή κάποιο μπάσο με σπαγγέτι-αρπισμούς (στο πιο «περιπετειώδες κομμάτι του δίσκου, το εξαιρετικό «John Brown»).

Μετά όμως την εντυπωσιακή έναρξη του δίσκου με τις 3 κομματάρες, η πτώση σε ιδέες έρχεται εξίσου εντυπωσιακή και εκθετική… Η τεμπέλικη διάθεση ρέπει επικίνδυνα προς νανουριστική, τα μάτια αρχίζουν να γλαρώνουν, η φωνή του Jason γίνεται ιδιαίτερα εκνευριστική (θυμίζοντας μάλιστα αυτή του Θωμά του …ραδιοκέφαλου!) και η τελική επίγευση που μένει μετά την ακρόαση είναι πολύ μικρής διάρκειας… Πάμε παρακάτω!

Για την εποχή του downloading, μικρό το κακό. Από το δίσκο θα μείνουν 1-2 κομμάτια που στο βαθύ μέλλον, αν υπάρχουν ακόμη δίσκοι όπως τους ξέρουμε, μπορεί να ανακαλύψουμε κάποιο τραγούδι του σε μια «αλά Nuggets, Pebbles, κ.λπ.» συλλογή της μηδενικής δεκαετίας…

7

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: