The Angels of Light – We are him (Young God)

1. Black river song
2. Promise of water
3. Man we left behind
4. My brothers man
5. Not here/Not now
6. Josephs song
7. We are him
8. Sometimes I dream Im hurting you
9. Sunflowers here to stay
10. Goodbye Mary Lou
11. Visitor
12. Star chaser

Δεν είναι εύκολο να ξεφύγεις από το παρελθόν… Όπως είπε και ο Anton Corjbin με αφορμή την ταινία για τον Ian Curtis: «επισκεπτόμαστε το παρελθόν για να καταλάβουμε καλύτερα το παρόν». Έτσι, για να κάνουμε και τη μεταφορά στην προκείμενη περίπτωση, οι Angels of Light, δεν μπορούν να γίνουν κατανοητοί χωρίς τους Swans. Ασφαλώς δεν υπονοώ ότι ο Michael Gira είναι άλλος ένας βετεράνος μουσικός προσκολλημένος σαν πεταλίδα στο παρελθόν του. Τουναντίον! O Gira έχει εξελιχθεί και ωριμάσει με τα χρόνια. Και με το παρελθόν έχει μάλλον …εχθρική σχέση. «Οι δίσκοι ακόμη υπάρχουν, υποθέτω, αλλά είναι τεχνήματα, απομεινάρια, σαν όγκοι (!) που αφαιρέθηκαν χειρουργικά από το σώμα μου, αφέθηκαν να ξεραθούν και να ζαρώσουν στον ήλιο, και στη συνέχεια σκορπίστηκαν στον αέρα»! λέει αφοριστικά κι ο ίδιος. Η δε μουσική των Angels, τουλάχιστον όσον αφορά τα εκφραστικά μέσα και το αισθητικό αποτέλεσμα απέχει παρασάγγας από τον ήχο των Swans.

Όμως στον πυρήνα της, στις συναισθηματικές της καταβολές, κουβαλάει μέσα της το σπέρμα που γονιμοποίησε εκείνον τον απεγνωσμένα σκληρό βιομηχανικό σπαραγμό των Κύκνων. Γύρω από τις εμμονές του γυρίζει σπειροειδώς όλα αυτά τα χρόνια ο Gira, σαν πλανήτης που δεν μπορεί να ξεφύγει από την αδυσώπητη βαρυτική έλξη του κεντρικού άστρου. Θάνατος, υπαρξιακό άλγος, έρωτας, σκοτεινές φλέβες που τροφοδοτούν τους στίχους και τη μουσική του…

Βίος και πολιτεία ο Gira, με μια μυθιστορηματική ζωή πίσω του, γεμάτη ιστορίες πυρωμένες, ιστορίες που τον σημάδεψαν και τον καθόρισαν. Μόνο ο εγκλεισμός του σε τρυφερή ηλικία στις σκληρές ισραηλινές φυλακές και η ζωή του δίπλα σε εκείνο το …ανδροβόρο θηλυκό-αράχνη Jarboe θα αρκούσαν να δικαιολογήσουν αυτήν τη βλοσυρή σκοτεινιά που διαπερνά τις μουσικές του. Αυτό ισχύει και στον καινούργιο, πέμπτο στη σειρά δίσκο του με τους Angels of Light. Κάτι το ακαθόριστα δυσοίωνο πλανάται στην ατμόσφαιρα του δίσκου, μια αίσθηση η οποία ξεκινά ήδη από το εξώφυλλο. Σχεδιασμένο από τον παλιό του γνώριμο ζωγράφο Deryk Thomas («Love of Life»/»White light from the mouth of infinity»), είναι παιδικό, με τον «ανησυχητικό» τρόπο των Current 93 όμως!

Αν επιμένετε να βρούμε μια γενική κατηγοριοποίηση για τη μουσική, θα καταφύγουμε σε αυτό που ονομάζουμε αμερικάνικη neofolk, το είδος που τον έχει κάτι σαν …επίτιμο αρχηγό (είναι άλλωστε ιδρυτής της Young God η οποία έχει αναδείξει φυντάνια σαν τον Devendra). Παρολ’ αυτά κρατάει απόσταση ασφαλείας από τις γραφικότητες του είδους και δεν έχει καμία σχέση με μελαγχολικούς καουμπόηδες και ρομαντικές μουσικές της «ερήμου» (αν και κάποιες …παραδοσιολάγνες παρεκτροπές δεν τις αποφεύγει δυστυχώς!). Και υποστηριζόμενος από μια εξαιρετική συμμορία μουσικών, την Akron …οικογένεια που τον έχει αγκαλιάσει στοργικά από τον προηγούμενο ήδη δίσκο, καθώς επίσης τους Bill Rieflin (Ministry), Julia Kent (Antony & the Johnsons), και Siobhan Duffy (God is my Co-Pilot αλλά και νέα του γυναίκα – μανία κι αυτή να παίρνει τις γυναίκες του στη δουλειά!), φτιάχνει ένα δίσκο συνεκτικό, δουλεμένο με φαντασία και ποικιλία, ομοιογενή αλλά όχι μονοδιάστατο και μονόχνοτο. Υπάρχουν αρκετές ενορχηστρωτικές εκπλήξεις που ανατρέπουν την προβλεπόμενη ροή, όπως το παιχνιδιάρικο οργανάκι στο «Sunflower’s here to stay», που χρωματίζει μια έξοχη ποπ βινιέτα.

Η δε φωνή του, που πάντα ήταν βαθιά και συγκλονιστική, όσο περνάν τα χρόνια ακούγεται όλο και πιο ροζιασμένη, όλο και πιο ρυτιδιασμένη, όλο και πιο θρηνητική, ιδανική για τις δολοφονικές μπαλάντες που ξέρει να σκαρώνει. Το «We are him» έχει πολλά τέτοια τραχιά τραγούδια, τραγούδια με σκληρές γωνίες που αγκιστρώνουν και πληγιάζουν! Αν δεν σταματούσε φέτος την εξαιρετική «10η εντολή» του ο Πάνος Κοκκινόπουλος, θα έβρισκε εδώ μέσα αρκετές μουσικές για να επενδύσει απελπισμένες νυχτερινές περιπλανήσεις, σπαρακτικές ερωτικές εξάρσεις, στοιχειωτικές αναμνήσεις… Όπως το αργόσυρτο ύπουλο «Sometimes I dream I’m hurting you» που θυμίζει τις καλύτερες στιγμές των Black Heart Procession (και αυτό είναι μεγάλο κομπλιμέντο από μόνο του, ασχέτως αν στο τέλος το χαλάει λίγο!) ή το «Promise of water», ένα υπνωτικό κιθαριστικό mantra, που κυλάει σαν σκοτεινός ποταμός και σε παρασέρνει στο διάβα του προς άγνωστες εκβολές.
Είναι πια λίγο αργά για τον Gira να γνωρίσει τη μαζική αποδοχή ενός Cave για παράδειγμα… Θα έχει πάντα πάνω του τη «ρετσινιά» του περιθωριακού, του σκοτεινού, του ιδιόρρυθμου… Θα αφορά πάντα κάποιους λίγους, ίσως όχι εκλεκτούς αλλά σίγουρα ιδιαίτερους. Και ονειρεύομαι μια συναισθηματική βραδιά, με αυτά τα τραγούδια, σε κάποιο καπνισμένο ηλεκτρισμένο υπόγειο μαζί με τους λίγους…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: