Tuxedomoon – Vapour trails (Crammed)

1. Muchos colores
2. Still small voice
3. Kubrick
4. Big olive
5. Dark temple
6. Dizzy
7. Epso meth lama
8. Wading into love

Σύμφωνα με χοντρικούς υπολογισμούς τα μέλη των Tuxedomoon ευθύνονται, άμεσα ή έμμεσα, για πάνω από 100 δίσκους! 30 χρόνια στο κουρμπέτι είναι αυτά… Πέρα όμως από τα αυτονόητα εύσημα και τον αυθόρμητο θαυμασμό για αυτήν τη συνεχή …πριαπική δημιουργικότητα και την ασίγαστη διάθεση για αναζήτηση νέων ήχων, τίθεται και το ερώτημα: πόσο αντέχει το «ξόδεμα» ένας μουσικός, όσο ταλαντούχος κι αν είναι; Ένα το κρατούμενο: καμία πηγή δεν είναι αστείρευτη, καμία έμπνευση ανεξάντλητη…

Ας μπούμε στο «ψητό»… Το «Vapour trails» είναι σίγουρα δίσκος Tuxedomoon… Στο άκουσμά του αναγνωρίζεις στοιχεία που υπήρχαν στον ήχο τους από τις πρώτες εκείνες, μακρινές πια στο χρόνο εποχές… Οι φινετσάτες σοφιστικές ενορχηστρώσεις, η κοσμοπολίτικη («μετα-εθνική» θα την χαρακτήριζαν οι ίδιοι) ατμόσφαιρα, η εκλεκτική (κάποιοι θα την έλεγαν ελιτίστικη) στάση, υπήρχαν ήδη από τότε που αποτελούσαν την αίρεση στην punk ορθοδοξία, τότε που ενώ οι συγκαιρινοί τους χειρίζονταν τις κιθάρες τους με την ευαισθησία που χειρίζεται κι ο …Κόναν ο βάρβαρος το τσεκούρι του, αυτοί μπόλιαζαν το punk με jazz, electro και έθνικ καταβολάδες. Και άφηναν πίσω τους το Σαν Φρανσίσκο, για να γίνουν …πολιτισμικοί πρόσφυγες και να βρουν καταφύγιο στο καλλιτεχνικά ζέον εκείνη την εποχή Βέλγιο. Μετά θα σκορπίσουν στις τέσσερις γωνιές του πλανήτη, θα κάνουν ένα διάλειμμα 10 και πλέον χρονών, θα ξανασμίξουν και η ανήσυχη σχέση τους με τη γεωγραφία θα τους φέρει στην Ελλάδα…

Ο ιστορικός του μέλλοντος σίγουρα θα βαφτίσει την περίοδο από το 2004 και μετά «ελληνική περίοδο». Και το «Vapour trails» είναι ο πιο ελληνικός τους δίσκος! Δεν είναι μόνο η …νεφοσκεπής Ακρόπολη που φιγουράρει στο εξώφυλλο, αλλά το γεγονός ότι ηχογραφήθηκε στην Αθήνα (οι ίδιοι σημειώνουν ότι τη μουσική τους επηρέασαν τόσο η αύρα του παρακείμενου στο studio Κεραμεικού και των άλλων αρχαίων όσο και η βοή της σύγχρονης Αθήνας!) με έλληνες συνεργάτες (μεταξύ αυτών και ο συνήθης ύποπτος Coti). Ο Blaine άλλωστε μένει χρόνια εδώ… Πού να φανταζόμουν τότε που λάτρευα το «Desire» και το «Suite en sous sol» ότι κάποτε θα ψωνίζουμε …κολοκυθάκια και σέλινα από την ίδια λαϊκή! Η ζωή έχει μεγάλη πλάκα ώρες-ώρες…

Δυσκολεύτηκα πολύ σε αυτήν την κριτική. Τον άκουσα πάρα πολλές φορές, σε διάφορες ψυχολογικές και …σωματικές καταστάσεις, αναζητώντας κάτι να πιαστώ. Έδωσα ευκαιρίες να αναδειχθούν ακόμη και τα πιθανώς πιο βραδυφλεγή στοιχεία του δίσκου… Ματαίως! Μετά από όλες αυτές τις ακροάσεις, μόνο το «Big olive» μπορώ πλέον να ανακαλέσω από τη μνήμη. Και αυτό, για το λόγο ότι εδώ ο Blaine τραγουδάει για πρώτη φορά στα ελληνικά, με ένα επικίνδυνα ρέπον προς το γκροτέσκο αποτέλεσμα… Αφού όμως όπως ανέφερα οι πρώτες ύλες που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τον ήχο τους υπάρχουν, ποιο είναι τότε το λάθος; Ίσως είναι ότι η τάση για αυτοσχεδιασμό (που όπως θέλει το ρηθέν, τον ευχαριστιέται περισσότερο ο μουσικός παρά ο ακροατής) έχει νικήσει κατά κράτος την έμπνευση και τη φρεσκάδα… Ότι η τεχνική και η πείρα έχουν στομώσει το συναίσθημα… Ότι το βάρος της αναμέτρησης με το «βαρύ» παρελθόν έχει προκαλέσει ένα «άγχος» διαφοροποίησης και υπέρβασής του… Όπως είχε γράψει για το περσινό «Bardo hotel soundtrack» ο εκδότης μας, «δε θα με εξέπληττε αν μάθαινα ότι ιδρυτικά τους μέλη αντικαταστάθηκαν από μέλη των Gong και των Pere Ubu»…

Έτσι, ενώ το γνωστό αυστηρό βαθύτονο μπάσο του Principle είναι όπως πάντα η ραχοκοκαλιά, οι συνθέσεις που χτίζονται πάνω του χάνονται σε ατραπούς χαοτικού άσφαιρου πειραματισμού («Kubrick») ή σε σκοτεινές jazz αναζητήσεις με warp-ικές πινελιές («Dark temple»), ενδιαφέρουσες μεν αλλά συμβατικές και αμήχανες. Δε λέω, το «Muchos colores» αφήνει μια πολύ όμορφη βροχερή αίσθηση και παραπέμπει στις καλές στιγμές του «Cabin in the sky»… Αρκεί όμως;

Από την άλλη, και για να καταπνίξω τις διαμαρτυρίες του οπαδού και λάτρη που κρύβεται μέσα μου, ομολογώ ότι οι Tuxedomoon δεν έχουν πλέον να αποδείξουν τίποτε… Είναι εδώ, ζωντανοί και δημιουργικοί, όπως πάντα… Και ίσως οι νέοι αυτοί δίσκοι και η συζήτηση γύρω από το όνομά τους να οδηγήσει κάποιους να σκαλίσουν το παρελθόν και να ανακαλύψουν ένα από τα σημαντικότερα μουσικά σχήματα της τελευταίας τριακονταετίας…

Υ.Γ. Ο δίσκος κυκλοφορεί και ως μέρος ενός αν μη τι άλλο πλούσιου box set το οποίο περιέχει επιπλέον: το «Lost chords», ένα απάνθισμα με ακυκλοφόρητα από το 1978 έως και το 1997 (που ρίχνουν φως στην ακόμη πιο πειραματική και πρωτοπόρο διάσταση του ήχου τους), μια ηχογράφηση φετινής συναυλίας, και το «κελεπούρι» του κουτιού, ένα dvd διάρκειας σχεδόν δυόμισι ωρών, όπου έχουν συγκεντρωθεί videoclips της μεγάλης εποχής (και μόνο που υπάρχει το «In the name of talent»…), ολόκληρη η «Ghost sonata» και πολλές σκηνές από παρασκήνια, τζαμαρίσματα και ντοκουμέντα που φτάνουν μέχρι τις άγουρες ημέρες του 1977…

6

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: