Savage Republic interviewed

Έχει κυλήσει πολύ νερό στο μύλο του χρόνου από εκείνες τις πρώτες θρυλικές εμφανίσεις των Savage Republic στη χώρα μας… Εμφανίσεις που είχαν αναγκάσει τον εκδότη μας να «ουρλιάζει σαν πιτσιρίκος για περισσότερο μόλις τελείωσε το κανονικό σετ», να αποφαίνεται ότι «συναυλία που δεν σε κάνει να νιώθεις παιδί δεν αξίζει φράγκο» και τον Λάμπρο Σκουζ να μένει εκστατικός από μία μπάντα που «ξεθεώνεται για το κοινό της και δίνει όλο της το είναι στη σκηνή»… (πηγή: Rollin Under No 13). Αν το λέει ακόμη η καρδούλα τους θα το διαπιστώσουμε… Κοντός ψαλμός…

Λίγο πριν οι κιθάρες και τα βαρέλια πάρουν φωτιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ο λόγος στους πρωταγωνιστές! Ethan Port και Thom Fuhrmann υπό τη …λάμπα της ανάκρισης:
Savage Republic 11) Είμαι 20 χρονών και δεν ξέρω τι εστί Savage Republic. Γιατί να τους ακούσω εν έτει 2007; Τι έχουν να μου προσφέρουν;

Τ.F.: Πιστεύω ότι έχουμε ακόμη πολλά να προσφέρουμε. Θα ζοριστείτε να βρείτε 20χρονους, πόσο μάλλον 40χρονους, οι οποίοι να βάζουν τόσο κόπο και ένταση σε ό,τι κάνουν. Πιστεύω ότι η μουσική μας είναι διαχρονική και ακόμη και σήμερα στέκει πολύ καλά.
E.P.: Αισθάνομαι ότι οι Savage Republic προσφέρουν ακόμη μια εναλλακτική προσέγγιση στη μουσική. Αυτό ίσχυε για τη σκηνή του Los Angeles στη δεκαετία του ’80, και ισχύει και σήμερα. Προσπαθούμε πολύ σκληρά να διατηρήσουμε την ακεραιότητα στο σχήμα και να δημιουργήσουμε κάτι το οποίο να έχει αξία τόσο για μας όσο και για τους ανθρώπους για τους οποίους παίζουμε. Οι τωρινές μας συναυλίες είναι εξίσου δυναμικές και επικεντρωμένες όπως και στα 80s, εξαιρώντας φυσικά το γεγονός ότι έχουμε μάθει κάποια παραπάνω κόλπα! Μερικοί από μας δεν μπορούν ακόμη να παίξουν κανένα ακόρντο στην κιθάρα, αλλά τελικά καταφέρνουμε να τα εφευρίσκουμε!
Όσο τρελό και περίεργο μείγμα κι αν είναι οι SR, καταφέρνουμε να έχουμε μια πολύ συγκεκριμένη και πιστεύω μοναδική προσέγγιση στη σκηνική μας παρουσία. Έχουμε ασφαλώς βαθιές ρίζες στα 80s, αλλά προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε τη μουσική και τις τάσεις των καιρών μας μέσω αυτής της σκοπιάς. Μέχρι τώρα λαμβάνουμε θετική ανταπόκριση τόσο από νεότερα όσο και μεγαλύτερα σε ηλικία ακροατήρια. Όταν οι «μηχανές» των SR λειτουργούν σε πλήρη ισχύ, οι εμφανίσεις μας γίνονται πολύ ενστικτώδεις και «αληθινές», και όπως μας έχουν πει, μπορεί να έχουν ισχυρή συναισθηματική επίδραση.

2) Είμαι 40 χρονών, άκουγα τους Savage Republic στα 80s και είμαι καχύποπτος απέναντι στις πολύ μοδάτες στις εποχές μας επανασυνδέσεις. Πώς θα με πείθατε για το αγνό των προθέσεών σας; Θα έχει συνέχεια το νέο σχήμα;

Τ.F.: Δεν ξέρω πόσο μέλλον έχει το συγκρότημα καθώς η ζωή μας γίνεται όλο και πιο πολυάσχολη, αλλά προσωπικά σχεδιάζω να κάνω τουλάχιστον έναν ακόμη δίσκο. Αυτή δεν είναι μια περιοδεία επανασύνδεσης. Η περιοδεία γίνεται για υποστήριξη του νέου μας δίσκου «1938».
E.P.: Δεν αισθάνομαι ότι η παρούσα εκδοχή των SR είναι μια μπάντα επανασύνδεσης. Οι SR έχουν περάσει από πολλά κύματα και σκαμπανεβάσματα όλα αυτά τα χρόνια. Πιστεύω ότι η παρούσα μορφή είναι πιο σταθερή και εγγύτερα σε αυτό που ο Greg, o Thom κι εγώ θα θέλαμε να ήταν η μπάντα από τότε που προσχωρήσαμε το 1983. Νιώθω ότι συνεχίζουμε πιάνοντας το νήμα από εκεί που το είχαμε αφήσει το 1989. Και είμαστε όλοι ακόμη πολύ παθιασμένοι με τη μουσική.
Αρχικά είχαμε σκοπό να παίξουμε σε μια επανασύνδεση της μίας βραδιάς το 2002, αφού επιβίωσα από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στις 11/9. Στην πραγματικότητα, δε σχεδιάζαμε καν να επανασυνδεθούμε, έως ότου η Neurot μάς ενθάρρυνε να παίξουμε στο «Beyond the Pale» φεστιβάλ. Μετά από την εμφάνιση αυτή, οι τρεις μας συνειδητοποιήσαμε ότι μας είχε λείψει να παίζουμε μαζί.
Η πρόθεσή μου για τους SR σήμερα είναι ακριβώς η ίδια όπως ήταν στα 80s: μ’ αρέσει να φτιάχνω μουσική και να παίζω με τα παιδιά στο συγκρότημα. Είμαστε πια σε μια ηλικία τέτοια ώστε να μην κυνηγάμε σαν όνειρο το να υπογράψουμε σε μια μεγάλη εταιρεία ή να γίνουμε πλούσιοι από τη μουσική μας. Απλώς ευχαριστιόμαστε να παίζουμε μαζί και να παίζουμε για τους οπαδούς μας, και επίσης απολαμβάνουμε να μυούμε νέους ανθρώπους στους ήχους και την προσέγγισή μας.
Η παρούσα δε, μπάντα είναι πιο επιθετική και πιο πολιτική απ’ ό,τι στο παρελθόν. Είμαστε επίσης πολύ πιο οργανωμένοι απ’ ό,τι στο παρελθόν, ειδικότερα χάρις στην υποστήριξη του Thom και του Alan. Έχουμε δουλέψει πολύ σκληρά για να προσθέσουμε δυναμική, βάθος και πειραματισμό στις συνθέσεις μας, ακόμη και στα παλιότερα κομμάτια. Ο ντράμερ μας, ο Alan Waddington, είναι ένας θαυμάσιος μουσικός και μέντορας και μας έχει πραγματικά ενθαρρύνει να προσθέσουμε αυτοσχεδιαστικά μέρη σε πολλά από τα παλιότερά μας κομμάτια, όπως το «Jamahiriya» και το «Tabula Rasa», έτσι ώστε να ηχούν κάθε φορά και διαφορετικά. Όσον αφορά για το μέλλον του συγκροτήματος, το αντιμετωπίζουμε μέρα με τη μέρα. Εφόσον διατηρούμε το ενδιαφέρον μας να παίζουμε μαζί αμείωτο, θα συνεχίζουμε.

3) Στο νέο σας δίσκο επιστρέφετε στην instrumental φόρμα του «Ceremonial». Είναι αυτή μια φόρμα με περισσότερες δυνατότητες και ελευθερίες για ένα μουσικό ή υπάρχει κάποια άλλη φιλοσοφία;

Τ.F.: Δεν είχαμε ποτέ και τις καλύτερες φωνές και απλώς τα καταφέρνουμε καλύτερα στην οργανική μουσική. Θα υπάρχουν πάντως περισσότερα φωνητικά στον επόμενο δίσκο.
E.P.: Η οργανική μουσική όντως μας παρέχει έναν πιο αφηρημένο τρόπο για να εκφραστούμε. Οι στίχοι μπορεί να περιορίσουν ένα τραγούδι σε μια πιο κυριολεκτική κατεύθυνση. Για παράδειγμα, οι στίχοι στο «1938» παρέχουν μια πολύ «άμεση» και επιθετική («in your face») προσέγγιση. Ως συγκρότημα, συχνά προτιμάμε πιο «ανοιχτά» κομμάτια όπου ο καθένας από μας μπορεί να συνεισφέρει μια διαφορετική και μερικές φορές αντικρουόμενη ενέργεια. Αυτό το στοιχείο προσθέτει μια σκοτεινή ένταση στις εμφανίσεις μας. Η ένταση αυτή μπορεί να αμβλυνθεί από τους στίχους. Δεν είμαστε αντίθετοι στη μουσική με στίχους, αλλά πραγματικά θέλουμε οι στίχοι να έχουν νόημα σε συνάρτηση με τα όργανα και δε θέλουμε να το θυσιάσουμε αυτό μόνο και μόνο για να έχουμε φωνητικά στα κομμάτια. Επίσης, συχνά προσπαθούμε να δημιουργήσουμε ένα λιτό και ξερό αίσθημα στα τραγούδια μας, και γι’ αυτό μας κατατάσσουν συχνά ως «desert rock». Ιδιαίτερα στο νέο υλικό μας, έχουμε προσπαθήσει να υιοθετήσουμε μια πιο αφαιρετική προσέγγιση.
Savage Republic 19384) To πιο ενδιαφέρον κομμάτι του «1938» είναι κατά την άποψή μου το «Peking» (η εισαγωγή μου θύμισε ακόμη και Popol Vuh). Σηματοδοτεί μήπως κάποια νέα κατεύθυνση στις μουσικές σας αναζητήσεις;

Τ.F.: To «Peking» βασίζεται σε μία ιδέα η οποία προέκυψε σε έναν περίπατο στην Απαγορευμένη Πόλη στο Πεκίνο πριν από τρία χρόνια. Το σόλο album το οποίο δουλεύω τον τελευταίο καιρό θα ηχεί σε μεγάλο βαθμό έτσι. Αναμένω να υπάρχουν περισσότερα τέτοια «ανοιχτά» κομμάτια στον επόμενο SR δίσκο.
E.P.: O Thom έγραψε το «Peking». Είναι μια νέα κατεύθυνση και ένα καινούργιο πείραμα στο οποίο συμφωνήσαμε όλοι. Ο Thom επίσης έγραψε το «Siam». Και στα δύο αυτά τραγούδια προσπαθούμε να πειραματιστούμε με μια διαφορετική γεωγραφική αντίληψη από αυτήν που είχαμε καλύψει στο παρελθόν. Παλιότερα επικεντρωνόμασταν πιο πολύ σε μια αφηρημένη ιδέα μουσικής από τη Μέση Ανατολή ή την Αφρική πιο πολύ παρά από την Άπω Ανατολή. Από την αρχή, οι SR δανείζονταν ιδέες από soundtrack ταινιών όπως του Ennio Morricone και του Μίκη Θεοδωράκη και δοκίμαζαν νέες ιδέες και προσεγγίσεις σε κάθε δίσκο. Σίγουρα θέλουμε να συνεχίσουμε να πειραματιζόμαστε με νέους ήχους, αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι μια νέα κατεύθυνση, είναι μόνο ο τρόπος με τον οποίο λειτουργούσαμε πάντοτε.

5) Τι σας τράβηξε σε μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα όπως ο Tito ώστε να βαφτίσετε ένα κομμάτι σας προς τιμήν του;

Τ.F.: Αυτό ήταν μια ιδέα του Greg, αλλά κι εμείς πάντοτε συζητάμε για ιστορία και πολιτική.
E.P.: O Greg Grunke κι εγώ γράψαμε το «Marshall Tito» το 1993 ως ένα μέρος του μετα-SR project «Wonder». Ο Greg ονόμασε το κομμάτι έτσι εξαιτίας της ηρωικής, μιλιταριστικής αίσθησής του. Ο τίτλος του δεν είναι προς τιμήν του (Τίτο), αλλά περισσότερο μια προειδοποίηση για τους κινδύνους της τυφλής υπακοής σε μια αυστηρή εθνικιστική γραμμή. Όπως σε πολλά από τα τραγούδια μας, υπάρχει κάποιος σαρκασμός και μια ειρωνεία πίσω από την ονομασία.

6) Γιατί «1938»; Ζούμε όντως σε αντίστοιχες εποχής παρακμής, λίγο πριν τη «μεγάλη καταστροφή»;

Τ.F.: Πραγματικά το πιστεύω. Οι Αμερικανοί μισούνται σε όλον τον κόσμο και τα πράγματα φαίνεται ότι οδεύουν προς την έκρηξη.
E.P.: Οι οιωνοί αυτό δείχνουν. Βρισκόμουν στους Δίδυμους Πύργους στις 11/9. Θέτουμε την ερώτηση: θα μπορούσε να ήταν αυτή η «πυρκαγιά στο Reichstag» για τη νέα χιλιετηρίδα;

7) Σας έχουν αποκαλέσει «προπάτορες του post-rock»… Τον αποδέχεστε το χαρακτηρισμό αυτό; Σημαίνει κάτι αυτό για σας; Υπάρχει κάποια σημερινή μπάντα που να θεωρείτε …εγγόνι σας;

Τ.F.: Το θεωρώ ένα μεγάλο κομπλιμέντο. Εάν πρέπει να διαλέξω κάποιο εγγόνι, θα ήταν πιθανώς οι Godspeed You Black Emperor.
E.P.: Στα 80s οι SR ήταν ένα απάνθισμα πολλών επιρροών, πολλές εκ των οποίων στρέφονταν γύρω από τη σκηνή που σήμερα καλείται post-punk. Αναφέρω ενδεικτικά τους Joy Division, Wire, Gang of Four, PiL, Throbbing Gristle και Glenn Branca, καθώς επίσης και προγενέστερούς τους, όπως οι Hawkwind και οι Can, αλλά και συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής όπως ο Ennio Morricone και ο Μίκης Θεοδωράκης. Από αυτήν την άποψη, ήμασταν μέρος αυτής της κοινότητας καλλιτεχνών. Εκείνη την εποχή πάντως εμείς προσπαθούσαμε να κάνουμε κάτι το εναλλακτικό, το οποίο να είχε μια σημασία για μας. Πιστεύω ότι όλες αυτές οι επιρροές είναι κοινές και σε πολλές σύγχρονες μπάντες. Υπάρχουν μερικές μπάντες όπως οι Godspeed και οι Mono οι οποίες φαίνεται ότι έχουν μια στάση παρόμοια με αυτήν που ακολουθούσαμε στα 80s. Μερικά μέλη των Godspeed μας έχουν αναφέρει ως επιρροή, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει οποιαδήποτε μπάντα η οποία πραγματικά να είναι «παράγωγό» μας. Με τον ίδιο τρόπο που κι εμείς δανειζόμασταν ελεύθερα από τις επιρροές μας, πιστεύω ότι είναι πολύ δύσκολο να διακρίνεις τη μία επιρροή από την άλλη. Από την άλλη, η δισκογραφική μας εταιρεία και οι διανομείς της εξαφανίστηκαν στην αρχή της δεκαετίας του ’90, κι έτσι κυριολεκτικά εξαφανιστήκαμε από τη μουσική σκηνή, γεγονός που πιστεύω περιόρισε την απήχησή μας στη νεότερη γενιά.
Savage Republic live 18) «Είναι όλα τους παιδιά μου» είναι η συνήθης τυπική απάντηση κάποιου μουσικού… Αλλά θα δοκιμάσω την τύχη μου: ποιο από τα παλιά lp των SR θεωρείτε ότι είναι αυτό που σας εκφράζει και για το οποίο αισθάνεστε υπερήφανοι;

Τ.F.: Είναι όλα διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά θα πρέπει να πω ότι είμαι περήφανος πιο πολύ για το «Customs», λαμβάνοντας υπόψη τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκε και ηχογραφήθηκε μέσα σε 20 ώρες στη Θεσσαλονίκη.
E.P.: Ασφαλώς οποιοσδήποτε μουσικός θα πει ότι ο πιο πρόσφατος δίσκος του τον εκφράζει καλύτερα, επειδή είναι φρέσκος. Υπάρχουν στοιχεία σε κάθε δίσκο για τα οποία είμαι υπερήφανος, και ως μπάντα ενσωματώνουμε τα στοιχεία αυτά στις ζωντανές μας εμφανίσεις. Επίσης, πιστεύω ότι υπάρχουν ελαττώματα σε όλες μας τις ηχογραφήσεις, γεγονός που ήταν ίσως αποτέλεσμα της «Δημοκρατικής» φύσης της μπάντας. Πραγματικά όμως πιστεύω ότι η παρούσα σύνθεση είναι ό,τι πλησιέστερο σε ένα πραγματικό συγκρότημα είχα ποτέ. Το «Tragic Figures» είναι ένα από τα αγαπημένα μου album όλων των εποχών. Δεν έπαιζα σε αυτό, αλλά ήταν ο λόγος για τον οποίο ήθελα να συμμετάσχω στην μπάντα το 1983. Αν και μερικές φορές παίζουμε υλικό από το «Tragic Figures», από το 1983 και μετά έχουμε αναδιαμορφώσει το υλικό αυτό ώστε να προσαρμοστεί στο σημερινό μας στυλ. Πιστεύω ότι η αποτυχημένη μου προσπάθεια με τον Jeff Long απέδειξε ότι ποτέ δεν μπορείς πραγματικά να επιστρέψεις στο παρελθόν, πρέπει πάντα να προχωράς μπροστά.

9) Το γεγονός ότι ποτέ δεν είχατε την εμπορική απήχηση που αξίζατε υπήρξε ποτέ σημαντικό εμπόδιο ή παράγοντας απογοήτευσης;

Τ.F.: Εάν πράγματι θέλαμε μεγαλύτερη εμπορική απήχηση, θα έπρεπε να είχαμε δουλέψει περισσότερο και να ήμασταν πιο παραγωγικοί. Μόνο τους εαυτούς μας μπορούμε να κατηγορήσουμε λοιπόν!
E.P.: Δεν περίμενα ποτέ να έχουμε μια τεράστια εμπορική απήχηση. Η σκηνή του punk και του post-punk μέσα στην οποία ανδρωθήκαμε επικεντρωνόταν πάντα στο να βγαίνουμε μαζί με ομοϊδεάτες καλλιτέχνες και φίλους και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο ώστε να σπάσουμε τα όρια και να πειραματιστούμε με έντονη μουσική. Ποτέ δεν πίστευα ότι η προσέγγισή μας στη μουσική ήταν ιδιαίτερα βιώσιμη εμπορικά, αλλά πάντα ήμουν παθιασμένος με αυτό που κάναμε και ακόμη αισθάνομαι μια πίστη και ένα δέσιμο με αυτήν την κοινότητα.
Στην πραγματικότητα, δε θεωρώ τον εαυτό μου μουσικό, αλλά περισσότερο έναν τεχνίτη ήχων. Ιδιαίτερα τώρα που είμαι μεγαλύτερος και έχω μια ευρύτερη άποψη, είμαι απλά χαρούμενος να παίζω μουσική με τα παιδιά και να έχω την ευκαιρία να ταξιδεύω για να παίζω μουσική για άλλους ανθρώπους οι οποίοι εκτιμούν την προσπάθειά μας. Αυτήν τη στιγμή είμαι συγκεντρωμένος στο να παίζω καλά και να κάνω τους SR να ηχούν όσο το δυνατόν καλύτερα. Και λοιπόν ναι, οι SR ακόμη παραμένουν για μένα ένα «Independent Project» (Σ.σ. «Ανεξάρτητο Σχήμα». Εδώ παραπέμπει στη θρυλική δισκογραφική Independent Records.)

10) Στην Ελλάδα είχατε πάντα ιδιαίτερη απήχηση, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο κόσμο. Έχετε κάποια εξήγηση;

Τ.F.: Προφανώς η διασκευή του «Αντώνη» άνοιξε το δρόμο!
E.P.: Νομίζω η σχέση με την Ελλάδα ξεκίνησε όταν η αρχική σύνθεση επέλεξε να διασκευάσει το τραγούδι του Μίκη «Ο Αντώνης». Δεν ήμουν στην μπάντα τότε, αλλά πήγαινα σχεδόν σε κάθε συναυλία και πάντα μου άρεσε αυτή η εκδοχή του τραγουδιού και η δύναμη και το ηρωικό αίσθημα που μου προκαλούσε. Αλλά πιστεύω ότι η σχέση είναι βαθύτερη. Πιστεύω ότι η ελληνική μουσική και κουλτούρα συντονίζονται πολύ καλά με τους SR και το μουσικό και καλλιτεχνικό μας στυλ.
Μία πιο προσωπική σημείωση: αν και προσχώρησα στην μπάντα μετά τη δημιουργία του «Tragic Figures», ως νέος άκουγα ήδη πολύ «έθνικ» λαϊκή μουσική, όπως και μουσική από τη Μέση Ανατολή και την Ελλάδα. Έχω την αίσθηση ότι πολλά ελληνικά τραγούδια είναι παθιασμένα και ειλικρινή, αλλά και ότι συχνά κρύβουν μια σκοτεινή πλευρά. Είναι ένας πολύπλοκος πολιτισμός με μια μακρά ιστορία και παράδοση, επηρεασμένος τόσο από τη Δύση όσο και από την Ανατολή ο οποίος μιλάει κατευθείαν στην καρδιά μου. Ο Greg Grunke κι εγώ παίζαμε μουσική μαζί ήδη από το 1981 και στους δύο μάς άρεσε ο συνδυασμός του rock, του post-rock, του punk, της έθνικ μουσικής μαζί με θόρυβο. Έτσι η ελληνική μουσική και κουλτούρα υπήρξε ανέκαθεν ένα πάθος τόσο για το αρχικό όσο και το κατοπινό σχήμα. Με τιμάει πραγματικά το ότι οι Έλληνες μπορεί να εκτιμήσουν την αγάπη μας για τη μουσική αυτή, και πιστεύω ότι αυτό δρα ως μια γέφυρα μεταξύ της post-punk σκηνής της Καλιφόρνια όπου μεγαλώσαμε και της μουσικής σκηνής της Ελλάδας.
Savage Republic 211) Αλήθεια πώς και διαλέξατε τον «Αντώνη» του Θεοδωράκη για διασκευή; Ξέρετε σε τι αναφέρεται το πρωτότυπο;

Τ.F.: Ναι, την έχω υπόψη μου, γνωρίζω ότι κάποτε στην Ελλάδα ήταν απαγορευμένο το να τραγουδάς αυτό το τραγούδι. Τα λέω σωστά;
E.P.: Η αρχική μπάντα ήταν που επέλεξε το τραγούδι αυτό, έτσι δεν μπορώ να απαντήσω ποια ήταν τα κίνητρά τους. Προσωπικά, μου άρεσε η ταινία «Ζ» και ήμουν γνώστης της πολιτικής και της ιστορίας πίσω από αυτή. Για μένα, αυτό ενίσχυσε την αγάπη μου για το τραγούδι αυτό. Δεν ξέρω αν η μπάντα έκανε κάποια συγκεκριμένη πολιτική δήλωση ηχογραφώντας τον «Αντώνη», ή εάν απλά τους άρεσε η μουσική του.
Στο σημείο αυτό θέλω να μιλήσω λίγο γενικά για την πολιτική στάση των SR: Θυμηθείτε ότι εκείνη την εποχή στην αρχή της δεκαετίας του ’80, πολλές μπάντες χρησιμοποιούσαν πολιτικές ή ψευδο-πολιτικές ιδέες και εικόνες, τόσο φασιστικές όσο και αριστερές. Αλλά αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι οι μπάντες αυτές καθαυτές ήταν υπέρ του φασισμού ή του κομμουνισμού. Μεγάλο μέρος από την καλλιτεχνική δουλειά του «Tragic Figures» αφορά εικόνες Ιρανών διαδηλωτών. Αυτές οι αφίσες ήταν τοιχοκολλημένες παντού στο UCLA όταν ήμασταν εκεί, εξαιτίας της κρίσης των ομήρων που συνέβαινε τότε (Σ.σ.: αναφέρεται στην κατάληψη της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Τεχεράνη από ισλαμιστές το 1979-81), και επειδή πολλοί Ιρανοί είχαν διαφύγει στις ΗΠΑ και ζούσαν στο L.A. O Bruce Licher, o Phil Drucker και ο Μark Erskine έσκιζαν κυριολεκτικά κομμάτια από τις αφίσες αυτές και τα συνδύαζαν φτιάχνοντας πιο αφηρημένα έργα τέχνης. Εκείνο τον καιρό, πολλοί καλλιτέχνες δεν έπαιρναν θέση, αλλά απλώς αντανακλούσαν και αντιδρούσαν ενστικτωδώς στο πολιτικό περιβάλλον. Θυμηθείτε, ο ψυχρός πόλεμος ήταν σε πλήρη έξαρση στα 80s, και όταν εξελέγη ο Ρέιγκαν, φοβόμασταν ότι ήταν πιθανό να προκαλούσε τους Ρώσους επιδεινώνοντας την κατάσταση. Πολλοί από μας διαισθανόμασταν την πιθανότητα ενός πυρηνικού πολέμου από μέρα σε μέρα και ότι δεν είχαμε κανέναν έλεγχο σε αυτό. Ίσως τα πράγματα να μην είναι και πολύ διαφορετικά σήμερα…
Όταν επανεκδώσαμε τα cd το 2002, ήταν αξιοσημείωτο ότι η πολιτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή ήταν ακόμη πιο οξυμένη απ’ ό,τι στα 80s, τόσο ώστε το «Jamahiriya» να φαίνεται τώρα ότι έχει μία ακόμη πιο δυσοίωνη ιστορία να διηγηθεί. Αλλά πάλι, δεν ηχογραφήσαμε το «Jamahiriya» με κάποια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα, αλλά περισσότερο ως μια αφηρημένη ερμηνεία του κόσμου και του πολιτισμού μέσα στον οποίο ζούμε.

12) Τι γεύση σας έμεινε από τις τελευταίες σας εμφανίσεις στη χώρα μας;

Τ.F.: Στην Αθήνα τα πράγματα ήταν δύσκολα. Ήμασταν πολύ νευρικοί ενώ με τον ντράμερ μας παίζαμε μαζί μόλις για δύο ημέρες. Στη Θεσσαλονίκη ήταν καλύτερα και ήταν ωραία που παίξαμε μαζί με τους Buzzcocks. Μπορώ να υποσχεθώ πάντως ότι θα είμαστε πολύ καλύτεροι τούτη τη φορά.
E.P.: Δεν είχα έρθει ποτέ στην Ελλάδα. Είχα χάσει και τις δύο ευρωπαϊκές περιοδείες επειδή το πρόγραμμα έπεφτε πάντα πάνω στις πτυχιακές εξετάσεις μου. Έτσι για 17 ολόκληρα χρόνια ονειρευόμουν να παίξω στην Ελλάδα. Η μπάντα πάντα μου διηγιόταν πόσο μαγικές ήταν οι εμφανίσεις στην Ελλάδα. Όταν τελικά καταφέραμε να παίξουμε στην Ελλάδα το 2006 ήταν η πραγματοποίηση ενός ονείρου! Είμαι τόσο ενθουσιασμένος και νιώθω μεγάλη τιμή που επιστρέφω στην Ελλάδα το 2008!

13) Με τον Jackson del Rey διατηρείται επαφή; Έχετε άποψη για τις τελευταίες του δουλειές ως 17 Pygmies;

Τ.F.: Δεν μ’ ενδιαφέρει ούτε τι κάνει o τύπος ούτε η μουσική του… E.P.: Ο Phil κι εγώ συνεργαστήκαμε για λίγο σε μία και μόνη συναυλία μαζί με τον Jeff Long, εκτελώντας το υλικό από το «Tragic Figures». Επειδή δεν ήμουν στην αρχική μπάντα, ήμουν πάντα περίεργος για το πώς φτιαχνόταν η μουσική αυτή, και πάντα σεβόμουν τον Jeff ως έναν καλλιτέχνη. Δυστυχώς, δεν πιστεύω ότι εκείνη η συναυλία πήγε πολύ καλά, αλλά παρολ’ αυτά ήταν ωραία που έπαιξα με τον Jeff. Ο Phil πάντως μου στέλνει τα cd του και μ’ αρέσει να τα ακούω, ενώ τον βοήθησα κιόλας να στήσει την ιστοσελίδα των 17 Pygmies.
Savage Republic live 214) Εκπλήξτε μας! Τι ακούνε σήμερα οι SR που να είναι άσχετο με τον ήχο τους;

Τ.F.: Εγώ ακούω πολύ Boards of Canada και άλλες ηλεκτρονικές μπάντες. TV on the Radio επίσης. Σκαλίζω δε, ακόμη τη δισκοθήκη μου ακούγοντας Echo ή υλικό της 4AD και της Factory.
E.P.: Ο καθένας στο συγκρότημα έχει πολύ διαφορετικά μουσικά ενδιαφέροντα. Τον τελευταίο καιρό ακούω πολύ παλιό hardcore punk rock όπως Black Flag, Minor Threat και TSOL. Όλες αυτές οι μπάντες βασίζονται πολύ στους στίχους, γεγονός που είναι πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι κάνουμε ως SR. Επίσης ακούω τον KFJC, ο οποίος είναι ένας ανεξάρτητος «κοινοτικός» ραδιοσταθμός κοντά στο σπίτι μου στην περιοχή του San Francisco. Παίζει κυριολεκτικά κάθε είδος μουσικής. Ακούω πολλά παλιά blues και jazz σε αυτόν το σταθμό, και υπάρχει κι ένας άλλος σταθμός ο οποίος παίζει swing από τα 40s. Στην πραγματικότητα, τα κιθαριστικά μέρη που έγραψα για τραγούδια όπως το «Spice Fields» και το «Lethal Musk» στο Jamahiriya ήταν εμπνευσμένα από παλιές swing μελωδίες.

15) Μιας που είμαστε και σε εποχή …λιστών, ποιος είναι ο πιο συναρπαστικός δίσκος που ακούσατε το 2007;

Τ.F.: Beirut.
E.P.: Αυτήν τη στιγμή στο αυτοκίνητό μου έχω τους νέους δίσκους των Einsturzende Neubauten, The SIXTEENS, Mono, Grinderman, και μιας άσημης μπάντας από το L.A. ονόματι Crooked Cowboy. Εάν έπρεπε να διαλέξω ένα πάντως, θα επέλεγα το νέο cd των Blood Brothers. Απλώς δεν μπορούσα να το βγάλω από τη σκέψη μου για μήνες, και επίσης τραγουδούν για τη φωτιά, ένα θέμα που μου ήταν πάντα προσφιλές.

16) Ρωτώντας τον Ethan Port ως «αφεντικό» δισκογραφικής εταιρείας: ποιο θεωρεί ότι είναι το μέλλον των δισκογραφικών σε έναν κόσμο όπου η μουσική ρέει ελεύθερη στο internet; Οι περισσότεροι φίλοι μου έχουν τους δίσκους των SR σε mp3 στο σκληρό τους δίσκο. Σας ενοχλεί αυτό το γεγονός;

E.P.: Λέω πάντα στην κόρη μου ότι το να κλέβεις mp3 είναι κλοπή. Εάν δεν πληρώνεις για τη μουσική, θα γίνεται όλο και πιο δύσκολο για τους καλλιτέχνες να συνεχίσουν να φτιάχνουν μουσική. Αλλά δεν αξίζει να θυμώνει κανείς με αυτό, επειδή είναι απλώς μια πραγματικότητα του σημερινού κόσμου.
Εγώ εξέδωσα τα cd των SR έτσι ώστε να είναι διαθέσιμα στους οπαδούς μας οπουδήποτε στον κόσμο. Δεν μπορώ να αποτρέψω τον κόσμο να κλέβει μουσική, τη δική μας ή οποιουδήποτε άλλου. Αποφασίσαμε να πληρώσουμε τον Bruce Licher να φτιάξει στο χέρι letter-pressed (είδος τυπογραφικής τεχνικής – ελληνιστί υψιτυπία) εξώφυλλα έτσι ώστε αυτές οι επανεκδόσεις να είναι κάτι το εκλεκτό, και να έχουν μια αξία καλλιτεχνική πέραν της μουσικής αυτής καθαυτής.
Οι επανεκδόσεις των SR ουσιαστικά έβγαλαν τα λεφτά τους, και με τη νέα μορφή της μπάντας οι πωλήσεις μας έχουν αυξηθεί, έτσι τα πράγματα στην πράξη πάνε καλύτερα για μας παρά το ψηφιακό downloading. O λόγος για τον οποίο έχω την Mobilization δεν είναι να γίνω πλούσιος, αλλά να έρθω σε επαφή με λάτρεις της μουσικής από όλον τον κόσμο και να ενθαρρύνω μια αίσθηση «κοινότητας». Προσπαθώ να γράφω σε κάθε έναν που αγοράζει ένα δίσκο από μας για να τον ευχαριστήσω προσωπικά και συμπεριλαμβάνω επίσης πολλά δωρεάν πράγματα όπως συλλογές, dvd, διαφημιστικά αυτοκόλλητα και κονκάρδες, στην προσπάθεια να δώσω στον κόσμο κάτι που να αξίζει και να τους προτείνω και άλλους μουσικούς. Για τον ίδιο ακριβώς λόγο η Mobilization διοργανώνει μουσικά και κινηματογραφικά φεστιβάλ.
Πιστεύω πάντως ότι γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο για μια δισκογραφική εταιρεία να επιβιώσει. Μιλούσα τις προάλλες με τον Michael Gira της Young God Records και μου έλεγε ότι οι πωλήσεις έχουν πέσει δραματικά τη χρονιά αυτή, και δεν είναι σίγουρος για το πόσα χρήματα ακόμη μπορεί να ξοδέψει.
Savage Republic Siam17) Ξέρω ότι δεν έχετε χρησιμοποιήσει ποτέ ηλεκτρονικά μέσα στη μουσική σας. Έχω μεγάλη περιέργεια να μάθω την άποψη σας για την ηλεκτρονική μουσική!

Τ.F.: Μ’ αρέσει! Ακούω πολύ και πάντα παίζω όταν κάνω τον dj.
E.P.:Μου αρέσει η ηλεκτρονική μουσική. Είμαι οπαδός πολλών από τις «synth-punk» μπάντες, καθώς επίσης και πειραματικών noise συγκροτημάτων. Επίσης πραγματικά μ’ αρέσει ο τρόπος με τον οποίο μπάντες όπως οι Neurosis ενσωματώνουν ηλεκτρονικά στοιχεία με ένα πλατύ δυναμικό εύρος σε ένα πιο παραδοσιακό heavy rock στυλ.
Όσον αφορά την πιο ακαδημαϊκή ή πειραματική ηλεκτρονική μουσική, έχω συνεισφέρει στη χρηματοδότηση του 23 Five, ο οποίος είναι ένας μη-κερδοσκοπικός οργανισμός του San Francisco που διοργανώνει συναυλίες για καλλιτέχνες ηλεκτρονικού ήχου και θορύβου από ολόκληρο τον κόσμο, και επίσης εκδίδει cd των καλλιτεχνών αυτών. Διοργανώνουν ένα ετήσιο φεστιβάλ που λέγεται Activating the Medium, μερικές φορές μαζί με το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του San Francisco (SFMOMA), το οποίο προβάλλει μια διαφορετική ομάδα πειραματικών μουσικών κάθε χρόνο.
Από τεχνικής άποψης, έχουμε χρησιμοποιήσει ηλεκτρονικά keyboards στο «Ceremonial», αλλά γενικά προτιμούμε την πιο ακουστική προσέγγιση με πολλαπλές κιθάρες σε διαφορετικά κουρδίσματα. Επίσης μας αρέσει ο οργανικός ήχος ενός ζωντανού ντράμερ. Στο «1938», όταν αποφασίσαμε να εξερευνήσουμε νέα όργανα, αποφασίσαμε να μείνουμε στα πιο οργανικά, αναλογικά όργανα όπως το βιολί, το τσέλο ή το hammer dulcimer (σ.α.: στο «Peking» χρησιμοποιούν το yang qin, το κινέζικο hammered dulcimer που παίζεται με ξυλόσφυρα όπως το σαντούρι).

18) Αυτήν τη στιγμή στις ΗΠΑ διεξάγεται η πιο πολυδάπανη και αμφίρροπη προεκλογική εκστρατεία για τη θέση του Προέδρου. Η εποχή του …»διαβόλου Bush» φαίνεται να τελειώνει. Πιστεύετε ότι κάτι ουσιαστικό αλλάζει ή μπορεί να αλλάξει;

Τ.F.: Μόνο αν εκλεγεί ο Ομπάμα. Αλλιώς, τα ίδια χάλια…
E.P.: Αυτό είναι μόνο η προσωπική μου άποψη: το να είναι κάποιος «punk» συνεπαγόταν πάντα για μένα μια πολύ κυνική άποψη για την πολιτική και μια κριτική στάση για την κυβέρνησή μας, αλλά και μια θετική στάση ως προς την κοινότητα, το να ζεις με προσωπική ακεραιότητα και υπευθυνότητα, και να προσπαθείς να βελτιώσεις τα πράγματα. Αυτό ίσως είναι μια εντελώς ουτοπική και ιδεαλιστική άποψη του κόσμου, πιθανώς πιο πολύ ένα όνειρο παρά ένα ρεαλιστικό σχέδιο δράσης ή λύσης. Υπάρχουν πολλά μεγάλα προβλήματα στον κόσμο, ξεκινώντας από τη συνειδητοποίηση ότι υπάρχουν ήδη υπερβολικά πολλοί άνθρωποι. Υπάρχουν επίσης τεράστιες ανισότητες μεταξύ των χωρών. Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει κάνει πολλά φρικτά πράγματα για να προστατεύσει τα συμφέροντά της στο εξωτερικό. Στην πραγματικότητα, οι περισσότερες κυβερνήσεις σε όλη την ιστορία το έκαναν αυτό. Αυτό ασκεί μια απίστευτη πίεση σε πολλές πτυχές των ζωών μας.
Αν και δεν είμαι οπαδός του GB, είναι επίσης πολύ εύκολο να δείχνεις με το δάκτυλο. Αλλά και μόνο επειδή ζούμε, αυτό μας καθιστά τουλάχιστον κατά ένα μέρος υπεύθυνους για τα προβλήματα του κόσμου σήμερα. Δεν είμαι πολιτικός. Είμαι ένας άνθρωπος της εργατικής τάξης με μια δουλειά και μια οικογένεια και ένα πάθος για τη μουσική, και με πολλούς τρόπους η μουσική μου μπορεί να είναι περισσότερο μια διαφυγή παρά μια συγκεκριμένη λύση ή βοήθεια. Στα 80s ο κόσμος ήταν μπερδεμένος, αντιφατικός και τρομακτικός. Σήμερα, ο κόσμος φαίνεται ακόμη μπερδεμένος, αντιφατικός και τρομακτικός.
Ήμουν στο WTC στις 11/9. Σε ένα πολύ χαμηλό, «ζωικό» επίπεδο μισώ τους μπάσταρδους που προσπάθησαν να με σκοτώσουν! Αλλά αυτό ήταν μόλις ένα γεγονός σε μια μακριά, σύνθετη, αλληλοσυνδεόμενη αλληλουχία γεγονότων με το φταίξιμο να βαρύνει πολλές πλευρές. Τα συναισθήματά μου είναι πολύ μπερδεμένα και πολύπλοκα, και πιθανώς δε θα μπορέσω ποτέ να συμφιλιωθώ με τις συνέπειες του Μετατραυματικού Άγχους. Αλλά αυτό που έμαθα από την εμπειρία αυτή είναι ότι οι άνθρωποι έχουν μια αξιοθαύμαστη ικανότητα να αγαπούν και να δείχνουν συμπόνια και επίσης μια αξιοθαύμαστη ικανότητα για αυτοκαταστροφή και αλληλοεξόντωση. Αυτό ίσως που πρέπει να κάνουμε είναι να έχουμε τις κεραίες μας ανοιχτές. Στο τραγούδι «Procession», ο Jeff Long άγγιξε αυτήν τη χορδή όταν τραγουδούσε «η κρίση στη χώρα μας δεν προκαλείται από εξωτερικές δυνάμεις, ο κίνδυνος υφέρπει μέσα μας». Πιστεύω ότι ο τίτλος του δίσκου μας «1938» είναι μια προειδοποίηση στον καθένα μας, ότι οι ακραίες ιδέες και η τυφλή ιδεολογία είναι επικίνδυνες σε οποιαδήποτε γωνιά του κόσμου, και είναι επίσης κοινές σε κάθε γωνιά του κόσμου.

[live pix: Γιώργος Χαριτίδης]

01/01/2008

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: