Bang Gang – Ghosts from the past (Discograph)

Ο Ισλανδός Bardi Johannsson (πως λέμε εδώ Παπαδόπουλος;) είναι η ψυχή, το πνεύμα και τα περισσότερα ζωτικά όργανα του σχήματος που λέγεται Bang Gang (κι ας παραπέμπει το όνομα σε συλλογικές διαδικασίες όπως μια …παρτούζα – νομίζω ότι το κειμενάκι ήδη κέρδισε κάποια επιπρόσθετα hits!). Εκκεντρικός για τα δικά μας δεδομένα (όχι για τα ισλανδικά υποθέτω), εγωπαθής (μας μοστράρει τη φάτσα του στο εξώφυλλο όπως διάφοροι άλλοι ερωτευμένοι με τον εαυτό τους όπως ο Morrissey ή το 90% των ελλήνων τραγουδιστών, εντέχνων τε και ατέχνων), ταλαντούχος κιθαρωδός και μελωδός όμως, πολυσχιδής και πολυάσχολος, παρόλο που άφησε να κυλήσει μια ολόκληρη πενταετία από εκείνο το θαυμάσιο «Something wrong». Στο ενδιάμεσο κυκλοφόρησε δίσκους με άλλες περσόνες (Lady and Bird), ονόματα και μπάντες (Minus) και απέτυχε να προκριθεί στη …Eurovision…

Το «Ghosts from the past» είναι ισλανδική pop με το ουσιαστικό να είναι πιο …ουσιαστικό και βαρύτερης σημασίας από το επίθετο (αποφεύγουμε έτσι και τα κοινότυπα επίθετα τύπου «αιθέρια», «ξωτικά», τα οποία απαντώνται σε κείμενα για Ισλανδούς μουσικούς με τη συχνότητα που το ….μαχαίρι συναντά το κόκαλο σε λόγους ελλήνων πολιτικών!) Επίσης είναι και βρετανική pop. Όχι όμως από εκείνη με τα κραυγαλέα επιδειξιομανή φωνητικά και τις κιθαριστικές λαϊκίστικες φανφάρες, γραμμένη λες ειδικά για τους συντάκτες του ΝΜΕ και τους ανά τον κόσμο μεταφραστές τους.

Στον κόσμο των Bang Gang, η ένταση είναι εσωτερική και υπόκωφη, η αγάπη ήσυχη, τα χρώματα σε αποχρώσεις του γκρίζου απαλές και όχι καταθλιπτικές, τα φαντάσματα από το παρελθόν μελαγχολικά αλλά όχι τρομακτικά, τα …metrosexual φωνητικά του Βάρδι ευγενικά και αργόσυρτα (η γυναίκα της μπάντας έχει αποτραβηχτεί σε ρόλο δεύτερο), οι μελωδίες ιδιοσυγκρασιακές και αναγνωρίσιμες, με τον Bardi να έχει καταφέρει να αφήσει το δικό του δακτυλικό αποτύπωμα στα τάστα της κιθάρας.

Παρηγορητική μουσική… Πως λένε για τις σούπες ότι είναι comfort food; Κάπως έτσι, comfort music… Σαν ένα κύμα ζεστασιάς, μια θερμή πνοή θαλπωρής να βγαίνει από τα ηχεία… Ακούω και ξανακούω το ομώνυμο τραγούδι. Το «Don’t feel ashamed» μου θυμίζει Piano Magic και με συγκινεί. Ένα ζευγάρι μάτια σαν να με κοιτά μέσα από την αχλή του χρόνου. Τι χρώμα να έχουν; Έχω πια ξεχάσει…

Το 2008 δεν ήταν ένα καλό έτος για το βόρειο νησί. Οι μέρες της αφθονίας δεν είναι απλώς μετρημένες αλλά τελείωσαν και η χρεοκοπία ήρθε σαν κακό όνειρο. Το Ισλανδικό μουσικό θαύμα υψηλής παραγωγικότητας και ποιότητας το οποίο συντελέστηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια στηρίχτηκε κατά έναν μεγάλο βαθμό σε μια πρωτοφανή κοινωνική και οικονομική ευμάρεια. Τώρα το μέλλον είναι άδηλο και αβέβαιο… Λένε ότι κάθε κρίση είναι και μια ευκαιρία. Ότι η τέχνη ανθεί σε δύσκολους καιρούς. Ότι είναι αναγκαιότητα και όχι πολυτέλεια.

Η Ισλανδία τα επόμενα χρόνια (και αιώνες!) σίγουρα θα παραμείνει το πιο ενεργό από γεωλογικής άποψης μέρος στον κόσμο. Αν θα τα καταφέρει να διατηρήσει και στη μουσική αυτή την εκρηκτική πολυμορφία της είναι ένα ερώτημα που αναμένει την πρακτική απάντησή του…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: