Carter Tutti – Feral vapours of the silver ether (CTI)

1. So Slow the Knife
2. Lowlands
3. Torn Window
4. Woven Clouds
5. It Was
6. Breathless Endings
7. Forest Floor
8. Acid Tongue
9. The Sun Shone That Day
10. Black Dust
11. Feral

Αν πιστέψουμε το στίχο του Σαββόπουλου, την ιστορία γράφουν οι παρέες… Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν, υπήρξε μια παρέα που είχε βαλθεί να …τρομοκρατήσει τον κόσμο της μουσικής! Κάποια στιγμή, όπως συμβαίνει ακόμη και στις καλύτερες παρέες, οι δρόμοι χώρισαν κι ο καθένας τράβηξε το δικό του… Και έτσι, σαν από …Λερναία Ύδρα, από μία μπάντα ξεπετάχτηκαν τρεις, που η καθεμία τα επόμενα χρόνια δημιούργησε τη δική της μυθολογία, μια μυθολογία που σκάλισε ιστορίες σκοτεινές, εφιαλτικές, αμφιλεγόμενες, θανατερές, αλλά συνάμα βαθιά ανθρώπινες… Σε όσους τα ονόματα Throbbing Gristle, Coil, Psychic TV και Chris & Cosey δε λένε τίποτε, συνιστώ την τολμηρή και δύσκολη αναζήτηση στο δισκογραφικό χάος… Από όλες τις μετα-Gristle μπάντες, αυτή του ζεύγους του Chris Carter και της «έτσι κάνουν όλες-cosi fan tutte» Cosey Fanni Tutti ήταν η λιγότερο προκλητική και ακραία, η εγγύτερη στη λαϊκή έννοια της pop μουσικής… Όσο δικαιούμαστε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο για μουσικούς που έχουν πιστωθεί με το (μάλλον περιοριστικό) χαρακτηρισμό «techno πρωτοπόροι», για δύο πολυδύναμους καλλιτέχνες των οποίων τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα εκτείνονται πολύ πέραν της μουσικής αυτής καθαυτής…

Το ζεύγος θα καταφέρει να αντέξει το φθοροποιό διάβα του χρόνου, και 27 ολόκληρα χρόνια από την πρώτη του εξαιρετική δισκογραφική κατάθεση (συχνά σε στιγμές αναπολήσεων αναζητώ την αιχμηρή και εξώκοσμη ατμόσφαιρα του ομώνυμου «Heartbeat»), δηλώνει δυναμικό παρών, έχοντας αλλάξει στο μεταξύ όνομα ακριβώς πάνω στο γύρισμα της νέας χιλιετηρίδας…

Μετά από τόσα χρόνια εξαντλητικής σε όγκο και ποσότητα δημιουργίας, θα ήταν υπερβολικές οι απαιτήσεις για καινοτομίες και νέες τολμηρές εξερευνήσεις… Έτσι, το «Feral vapours of the silver ether» είναι και ακούγεται σαν Chris & Cos…, συγγνώμη Carter Tutti (η δύναμη της συνήθειας!). Από την πρώτη ακρόαση θα αναγνωρίσουμε τα συστατικά στοιχεία του αναγνωρίσιμου στυλ τους. Τη χρήση κάθε είδους και προέλευσης ηχητικών δειγμάτων. Το πάντρεμα «φυσικών» και ηλεκτρονικών οργάνων. Τη χαρακτηριστική κορνέτα, η οποία δεν …ουρλιάζει αλλά χρωματίζει υπαινικτικά το «So slow the knife», όπου το κλίμα παραπέμπει σε Tuxedomoon της εποχής του «Ghost sonata» (και δώθε!). Και φυσικά και προφανέστατα, τη φωνή της Φάνης! Ειδική μνεία παρακαλώ! Για μια γυναίκα που υπήρξε του …σκοινιού και του παλουκιού, και τώρα πια στα πατημένα πενήντα, κουβαλά τον αισθησιασμό γυναίκας που έχει ζήσει τη ζωή της στα άκρα… Η δε, φωνή της… Ας μην τσιγκουνευτώ επίθετα! Εξομολογητική, πλανευτική, μαυλιστική, ερωτική, λάγνα, καυλωτική… Το «Lowlands» αψευδής μάρτυρας… Το δε, «Woven clouds» θα μπορούσε να έχει τη στάμπα της 4AD, να είναι μια από τις (όχι πολλές!) πολύ καλές στιγμές των This Mortal Coil…

Το ζεύγος όμως, δε μένει στη ασφάλεια της δοκιμασμένης συνταγής. Και έχοντας κατακτήσει την ωριμότητα της αφαίρεσης και της λιτότητας, καταφέρνει να αποφύγει την παγίδα της υπερβολής στην οποία πέφτουν πολλοί νεότεροι συνάδελφοί τους, οι οποίοι παρασυρμένοι από τη νεανική ορμή παστώνουν και στουμπώνουν τα κομμάτια τους με πολλά όργανα, ήχους, samples και κάθε λογής φτιασίδια από ατελείωτα διαθέσιμα gigabytes… H ωριμότητα όμως, επέρχεται κυρίως όταν κάποιος μαθαίνει να αφαιρεί και να επιλέγει…

Το «Feral vapours» θυμίζει fractal σχήμα! Φαινομενικά απλό στην πρώτη ματιά, που αν το εξετάσεις όμως με προσοχή θα δεις δομές και υφές να αποκαλύπτονται… Αδιόρατες υποψίες κομψών μελωδιών και σπαράγματα μικρών ήχων κεντημένα πάνω σε έναν καμβά σιωπής… Ρευστά περιγράμματα… Υπόκωφα beat… Ο χρόνος μοιάζει μετέωρος, οι νότες σταλάζουν, μελωδίες εμφανίζονται και χάνονται, τα πάντα είναι υγρά, τυλιγμένα σε μια νοτισμένη ομίχλη… Και βυθίζεσαι σε ένα ονειρικό και ονειροπόλο …trance (για να θυμηθώ έναν ακόμη παλιό τους δίσκο!).

Μόνον όμως ένα απρόσεκτο και βιαστικό αυτί θα μιλήσει για new age και lounge! Και μόνον κάποιος γαντζωμένος στο παρελθόν και στις μουσικοκριτικές ταμπέλες θα το κατατάξει στο dark ambient… Και μπορεί πράγματι ο δίσκος με την ευρεία έννοια να είναι …ambient, περιβαλλοντικός δηλαδή, με τη φύση πρωταγωνίστρια ήδη από το εξώφυλλο, αλλά δεν είναι διόλου dark… Αντιθέτως… Εκπέμπει μια γήινη θέρμη και μια αμνιακή θαλπωρή…

Κοντολογίς… Ένας δίσκος που ζητά, αν δεν απαιτεί κιόλας, μοναχικές σιωπηλές ακροάσεις… Ας δώσουμε λοιπόν, επιτέλους στη μουσική το χρόνο και το περιβάλλον που της αξίζει…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: