Have a Nice Life – Deathconsciousness (Enemies List)

The plow that broke the plains 1. A quick one before the eternal worm devours Connecticut 2. Bloodhail 3. The big gloom 4. Hunter 5. Telephony 6. Who would leave their son out in the sun 7. There is no food

The future 1. Waiting for black metal records to come in the mail 2. Holy fucking shit-40.000 3. Deep, deep 4. The future 5. I don’t love 6. Earthmover

Δεν ξέρω πραγματικά αν αυτό που μας ξεχωρίζει από τα ζώα είναι ότι εμείς έχουμε «ψυχή»… Το ζήτημα μοιάζει ανόητο έως και ανύπαρκτο για κάποιον που είχε έστω μια μικρή επαφή με ένα ζωντανό πλάσμα (να υπενθυμίσω στο σημείο αυτό ότι μέχρι πριν από 500 χρόνια ήταν φιλοσοφικό και θεολογικό ζήτημα αιχμής το εάν η …γυναίκα έχει ψυχή!). Αυτό όμως που σίγουρα (θα μου πείτε πού το ξέρεις; έχεις αναμνήσεις από καμιά προηγούμενη ζωή;) αποτελεί ανθρώπινο «προνόμιο», ευχή και κατάρα συνάμα, είναι η συνείδηση του Τέλους, του Θανάτου… Και είναι ίσως αυτή η επίγνωση του θανάτου, η αίσθηση ότι έχουμε …ημερομηνία λήξεως, η deathconsciousness που μας λένε και οι Have A Nice Life, η οποία αποτελεί την κινητήριο δύναμη της ζωής, εκείνη που μας οδηγεί να ποθούμε αγκαλιές, να δημιουργούμε, να χτίζουμε, να γράφουμε, να σκαλίζουμε, να συνθέτουμε… Τι είναι άλλωστε η τέχνη αν όχι μια μάχη με το χρόνο, ένας ιδιότυπος πόθος για αθανασία μέσω του έργου;

Αν ισχύει η περιβόητη τσαρούχειος ρήση πως «είσαι ό,τι δηλώσεις», τότε έχουμε να κάνουμε με τον «πιο καταθλιπτικό δίσκο της ιστορίας»… Έτσι τουλάχιστον θέλουν να πιστεύουν οι Have a Nice Life, ο Dan και ο Tim δηλαδή από το Connecticut των ΗΠΑ. Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι δεν υπάρχουν καταθλιπτικοί δίσκοι παρά μόνο καταθλιπτικοί άνθρωποι, αλλά η δήλωση αυτή υπήρξε αποτελεσματικό «αγκίστρι» ώστε να αναζητήσω το δημιούργημά τους και να διαπιστώσω τι κρύβεται πίσω από τον ελαφρώς «εντυπωσιοθηρικό» αφορισμό τους…

Το οποίο δημιούργημα κατέφθασε …διπλό, γεμάτο με σχεδόν μιάμιση ώρα μουσικής και μαζί με ένα βιβλιαράκι σεβαστού πάχους (άνω των 80 σελίδων) όπου ένας προφέσορας της Ιστορίας εξηγεί το απαραίτητο για την κατανόηση του δίσκου ιστορικο-θρησκευτικό υπόβαθρο. Αν έχετε διαβάσει «Το Όνομα του Ρόδου» του Έκο και αντέξατε εκείνες τις ατελείωτες στρυφνές σελίδες με τις περιγραφές των αιρέσεων του Μεσαίωνα, τότε είστε στο στοιχείο σας… Αν όχι, πιστεύω ότι και μόνο η μουσική αρκεί για να σας αποζημιώσει…

Το «Deathconsciousness» λοιπόν, απλώνεται γενναιόδωρο και πληθωρικό σε δύο cd, το «The plow that broke the plains» και το «The Future», τα οποία αν και επιφανειακά ακούγονται πολύ διαφορετικά, στην ουσία μοιράζονται έναν κοινό παρονομαστή και μία ηχητική αντίληψη. Μια αντίληψη που θέλει την παραγωγή μουντή, τα φωνητικά θολά σαν να έχουν ηχογραφηθεί σε ..σπηλιά, θαμμένα κάτω από πολυεπίπεδα στρώματα και πλέγματα κιθάρων διεστραμμένων με κάθε είδους εφέ και πετάλια… Εάν όλα αυτά σας παραπέμπουν στο αλήστου μνήμης κίνημα του shoegaze, δεν έχετε διόλου άδικο… Ξέρετε λοιπόν… My Bloody Valentine, Cocteau Twins (το «Bloodhail» δεν θα χρειαζόταν να εξαντλήσει τα 6 λεπτά του για να πείσει τον Ivo να τους υπογράψει, και με τα δύο χέρια μάλιστα, στην 4AD!), Slowdive και ο λοιπός συρφετός των πασχόντων από κιθαριστικό κατατονικό …ιδεασμό!

Οι οδηγίες …χρήσεως του δίσκου προτείνουν ακουστικά και σκοτάδι… Επειδή γενικά όταν δεν ακολουθώ τις οδηγίες, καταλήγω με …περισσευούμενες βίδες και ένα μηχάνημα που δεν δουλεύει, αυτήν τη φορά συμμορφώθηκα… Και πράγματι, η μέθοδος δουλεύει! Ειδικά το «The plow», αν το ακούσεις μάλιστα με ενίσχυση …αιθυλικής αλκοόλης και κατάλληλο ψυχολογικό υπόβαθρο, μπορεί να σε βυθίσει σε ταξίδια ενδοσκοπικών αναζητήσεων. Εδώ η ατμόσφαιρα είναι ψυχοτρόπα και νεφελώδης («Telephony»), το μπάσο βηματίζει πένθιμα, ενώ λανθάνοντες απόηχοι από progressive rock αμαρτίες γεμίζουν τον κενό χώρο και δίνουν μορφή σε στοχαστικά δράματα υψηλού συγκινησιακού δυναμικού («Hunter») και μιας έντασης που σιγοβράζει χωρίς να πλησιάζει το σημείο ζέσεως, πόσο μάλλον το σημείο …ανάφλεξης.

Το «The Future» από την άλλη, είναι σαφώς πιο φωτεινό και δυναμικό, με τους ρυθμούς να ανεβαίνουν ραγδαία και το τοπίο να εμπλουτίζεται από σποραδικά πιάνα που σχίζουν κάπως το βαρύ πέπλο της καταχνιάς. Το δε «Holy fucking shit-40.000″ είναι ένα κομμάτι-αποκάλυψη! Ξεκινά με το βασικό χτύπο του …»Dadada» των Trio, δείχνει κάποια στιγμή να εξελίσσεται προς μια μάλλον προβλέψιμη μπαλάντα, για να ακολουθήσει όμως μια επέλαση από κιθαριστικές ορδές η οποία θα δυναμιτίσει την αρχική νηνεμία. Εξαιρετικό…
Παρά τα …ζωόφιλά μου ένστικτα, θα …καταπνίξω το μοχθηρό κακεντρεχές ζωάκι που κρύβεται μέσα σε κάθε κριτικό και δεν θα μιλήσω για υπερβολική χρονική ανάπτυξη στα λεπτά όρια της φλυαρίας ή για στιγμές όπου ελαφρώς το κουράζουν σε τετριμμένα μονοπάτια. Κατ’ ουσία θα αδικούσα ένα δίσκο από αυτούς που δεν βγαίνουν συχνά, από εκείνους όπου μπορείς να επιστρέφεις ξανά και ξανά… Αξίζει πραγματικά να αναζητήσετε αυτούς τους μουσικούς αυτονομιστές…

8.5

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: