Xotox – In den zehn morgen (Pro Noize)

1. Verlust
2. Ewig
3. In den zehn Morgen
4. Winterblut 2: Eiszeit
5. Czarny Las
6. Habitat
7. Grob fahrlaessig
8. Keine Ruhe vor dem Sturm
9. Das Haus an der Thune
10. Winterblut 3: Ewiges Eis
11. Wirbeltier
12. Verlust (Remix by Phil J./Steinkind)

Είναι αγαπημένη συνήθεια.. Ακουστικά στα αυτιά, ένταση, απομόνωση από τον κόσμο… Ένα δικό σου soundtrack… Έξω ο ήχος της πόλης… Της σημερινής πόλης… Κέντρο… Μεταλλικές κρούσεις στον υπόγειο… Στριγκοί ήχοι φρένων… Βόμβοι ηλεκτρικού ρεύματος… Αιχμηρά τρυπάνια… Τα ντεσιμπέλ οργιάζουν … Χημική μόλυνση… Θλιβερά δέντρα στις παρυφές των δρόμων… Επιθετική απόγνωση στα βλέμματα που διασταυρώνονται για δευτερόλεπτα… Με τον απόηχο του «In den zehn Morgen» ακόμη να βουίζει στα αυτιά μου σκέφτηκα: όλα αυτά δεν θα μπορούσαν να είναι μια «ποιητικά» ακριβής περιγραφή του ήχου του Xotox (διάβαζε: Andreas Davids);

Κάθε εποχή είχε τα «φρικτά» της ακούσματα… Η γενιά μας (ας την ορίσουμε στην τελευταία εικοσαετία!) είναι όμως η πρώτη όπου ακούσματα τα οποία υπερβαίνουν την «κοινά αποδεκτή» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) αισθητική, έχουν απήχηση πέρα από τα όρια μιας περίκλειστης κοινότητας και αφορούν πλέον ένα πιο μαζικό κοινό… Για παράδειγμα οι ντανταϊστές του Μεσοπόλεμου δεν υπήρξαν ποτέ τίποτε περισσότερο από μια περιθωριακή ομάδα ιδιόρρυθμων outsiders, οι ηλεκτρονικοί μεταπολεμικοί θορυβοποιοί ποτέ δεν βγήκαν έξω από τα ακαδημαϊκά εκκολαπτήρια… Σήμερα, o ήχος του Xotox είναι σχεδόν mainstream, με κομμάτια του όπως τα «Eisenkiller» και «Nasse Waende» να ανεβαίνουν ακόμη και στα charts και να αποτελούν ύμνους για τα άρρωστα club των ευρωπαϊκών μητροπόλεων…

Είναι παράξενο αλλά όχι δυσεξήγητο το γεγονός ότι η γενιά που γνώρισε την πραγματική φρίκη, το αληθινό αίμα, αναζήτησε μετέπειτα το καταφύγιο σε ελαφρά θέματα, crooner μελιστάλαχτες ακόμη και χαζοχαρούμενες μουσικές… Δεν ήθελε τίποτε που να θυμίζει τον τρόμο που είχε βιώσει στην στυγνή πραγματικότητα…

Η σημερινή αστική γενιά δεν έχει γνωρίσει τον πόλεμο παρά μόνο μέσα από τη στυλιζαρισμένη βία των videogames και των τηλεοπτικών ειδήσεων. Η βία υπάρχει όμως, ασκείται πλέον με ποιοτικά διαφορετικό τρόπο… Μεταλλαγμένο… Είναι η βία του εργοδότη, η βία της πόλης, η βία της καθημερινότητας, η βία των ερωτικών σχέσεων… Και ξεκινά ο φαύλος κύκλος… «Βία στη βία»… Ακόμη και η τέχνη, η μουσική γίνεται ένα virtual πεδίο μάχης… Κι αν το αίμα είναι στην πραγματικότητα ..κέτσαπ και επιδέξιο μακιγιάζ, η βίαιη προκλητικά αντιαισθητική μουσική-σοκ είναι κατά βάθος μια κραυγή επικοινωνίας «προσέξτε με, εδώ είμαι», μια επίκληση «αγαπήστε με, είμαι μόνος»… Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότεροι τέτοιοι δημιουργοί δρουν χωρίς την ανάγκη μπάντας ή έστω συνεργασίας, κλεισμένοι σ’ ένα κλειστό αστικό δωμάτιο… Είναι ένα σύμπτωμα της άγριας ατομοκεντρικής κοινωνίας… Ο Xotox μόνο σήμερα θα μπορούσε να υπάρξει…

Φέτος μάλιστα κλείνει 10 χρόνια στο κουρμπέτι του harsh electro (προτιμώ τον όρο αυτό, είναι και ακουστικά περιγραφικός!) και τα γιορτάζει με την κυκλοφορία μιας συλλογής και ενός νέου δίσκου (μόλις τον τρίτο στην πορεία του, αν και έχει μια πληθώρα σε μορφή CDr). Μη σας ξεγελάσει το εναρκτήριο, μάλλον ήσυχο «Verlust»… H ησυχία είναι δυσοίωνη, θυμίζοντας σκηνές οικογενειακής ευτυχίας από ταινίες τρόμου, λίγο πριν μπουκάρει ο δολοφόνος με το πριόνι! Και πράγματι, ο «δολοφόνος» δεν αργεί… Από το «Ewig» και μετά, τα ποτενσιόμετρα υποφέρουν, η κονσόλα παίρνει φωτιά, οι μελωδίες (μοτίβα καλύτερα) θάβονται κάτω από στρώματα ψηφιακού θορύβου (σαν …λουλούδια που προσπαθούν να ανθίσουν στις ρωγμές του τσιμέντου!), ενώ όλα σαρώνονται από πολεμοχαρείς ορδές μπαρουτοκαπνισμένων beat. Για τα πιο αμάθητα αυτιά θα σύστηνα το «Keine Ruhe vor den Sturm» (με συμμετοχή του Thomas Rainer των L’ Ame Immortelle) κοντά στον ήχο των Wumpscut και το πραγματικά (ξο)τοξικό «Habitat» μαλακωμένο ελαφρώς από τα φωνητικά της Lahannya…

Τελικά… Αν και μισώ την έκφραση-κλισέ, τούτος ο δίσκος είναι για τους οπαδούς! Ή έστω για τους έχοντες νοσηρή περιέργεια…

Ξανάβαλα τα ακουστικά και πάτησα το play… Είναι κάτι στιγμές που δυσκολεύομαι να αποφασίσω ποια είναι πιο άσχημη… Η καθημερινότητα ή η αναπαράστασή της;

6.5

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: