Βγαίνει καλή μουσική σήμερα;

Ύπουλη η ερώτηση… Έχει πολλά αγκίστρια από τα οποία αν πιαστείς δεν ξεμπλέκεις εύκολα. Για παράδειγμα, τι σημαίνει καλή μουσική; Ας βγάλουμε όμως …φλας κι ας το παρακάμψουμε γιατί δεν θα βγάλουμε άκρη! Ας έρθουμε στην ουσία της ερώτησης. Και αλλάζω λίγο τη διατύπωση. Γιατί όταν αυτή η ερώτηση τίθεται προφορικά, η λέξη «σήμερα» προφέρεται με έναν τόνο καταφρόνιας στη φωνή, σχεδόν υποτιμητικά; Υπονοώντας και εμπεριέχοντας έτσι την απάντηση, ότι το Σήμερα είναι κάτι το ευτελές σε σύγκριση με το χρυσό χθες. Άλλωστε όπως είναι γνωστό τοις πάσι «ζούμε εποχές εκφυλισμού, παρακμής και έκπτωσης των αξιών» (αυτά δεν μαθαίνουν οι εκθεσάδες στα παιδιά εδώ και χρόνια;). Και οι εποχές ακμής τοποθετούνται σε ένα μακρινό ακαθόριστο «παλιά». Είτε μιας μη-βιωμένης αρχαίας εποχής είτε στα χρόνια των νιάτων. Το οξύμωρο εδώ είναι ότι αυτό το φαινόμενο συμβαίνει και συνέβαινε σε όλες τις εποχές!

Περιδιαβαίνοντας τα ΜΜΕ, γραπτά και ηλεκτρονικά, σίγουρα θα έχετε πέσει πάνω σε διάφορους …Λευτέρηδες Παπαδόπουλους που αναπολούν τα χρόνια που τα αγγούρια ήταν πιο δροσερά, οι ντομάτες είχαν άρωμα, το τραγούδι ήταν γνήσιο και αγνό σαν αιγοπρόβειο βούτυρο, τα κορίτσια παρθένα και ο έρωτας αυθεντικός και αθώος, οι ποδοσφαιριστές έπαιζαν για τη φανέλα και κάθε ματς ήταν χάρμα ποδοσφαίρου, ο κινηματογράφος ήταν «παλιός και καλός» (τότε ήταν απλώς εμπορικός), οι πρωταγωνιστές του γίγαντες μπροστά στους σημερινούς νάνους κλπ κλπ. Δεν είμαι ψυχολόγος αλλά μπορώ να φανταστώ τι καλλιεργεί και θρέφει μια τέτοια οπτική. Είναι και γιατί πιάνω τον εαυτό μου ώρες-ώρες να αναπολεί ακόμη και άσχημα προσωπικά γεγονότα με μια ροζ τρυφερότητα. Είναι γιατί το παρελθόν το έχουμε σίγουρο, σε αυτό πατάμε, σε τελική ανάλυση «είμαστε το παρελθόν μας». Το παρελθόν εμπεριέχει τα νιάτα, τα «καλύτερα μας χρόνια». Those were the days… Το παρόν; Υπαρκτό, χειροπιαστό, πεζό, με τα μικροπροβλήματα της καθημερινότητας να μην αφήνουν πολλά περιθώρια για ρομαντισμούς. Και εκεί έρχεται η μνήμη σαν κόσκινο που ξεχωρίζει την άμμο από το χρυσάφι. Και η «άμμος» ξεχνιέται… Ή εξωραΐζεται. Πόσα αισθητικά εκτρώματα (μουσικά και μη) του παρελθόντος δεν έχουν αναβαπτιστεί μέσα στην απενοχοποιητική κολυμπήθρα του χρόνου;

Όσο δε για το μέλλον; Αυτό είναι εξ ορισμού αβέβαιο… Μπορεί τα καλύτερα να έπονται αλλά αυτό κανείς μας δεν το ξέρει, κι ας έχει …κληρονομικό χάρισμα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το μέλλον εμπεριέχει και το τέλος. Όλων μας… Και αυτό ακριβώς είναι το κλειδί! Και από δω ξεκινούν και όλες οι μελλοντολογικές καταστροφολογίες. Ενδόμυχα όλοι επιθυμούμε ο κόσμος να τελειώσει μαζί μας…

Πιστεύω να απάντησα, έστω και έμμεσα, στο ερώτημα. Η καλή μουσική δεν είναι ένα μεταφυσικό ζήτημα χαρισματικών γενιών. Μπορεί η καρδιά η δική μου να είναι δοσμένη σε κάποιο είδος αλλά αυτό δεν μπορώ να το αντικειμενοποιήσω ή να το βγάλω σε καταφρόνια για τη σημερινή μουσική. Όταν ξεκίνησα να ακούω συνειδητά μουσική ηγεμόνευε (δυνάστευε θα έλεγα!) η δεκαετία του 60 και η μουσική των 80s ήταν «για τα σκουπίδια». Σήμερα έχει έρθει η ώρα της δεκαετίας του ’80 να φάει από το κρύο πιάτο της εκδίκησης, καθώς ήρθε στα πράγματα η γενιά που μεγάλωσε τα χρόνια εκείνα. Και πάντα η σύγκριση θα είναι εις βάρος της εκάστοτε «σημερινής» μουσικής, της μουσικής των νέων δηλαδή. Και έτσι θα συνεχίσει να γυρίζει αέναα ο τροχός…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: