Ντουέτα

1+1=?

Δεν είναι παραδοξολογία η ερώτηση του τίτλου… Και ναι, για μουσική μιλάμε και όχι για μαθηματικά, στα οποία δεν θα υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για το αποτέλεσμα της πράξης. Στη μουσική όμως το αποτέλεσμα είναι αβέβαιο… Και ναι, για ντουέτα θα μιλήσουμε… Όπου η αθροιστική αξία των 2 μπορεί να είναι μικρότερη ακόμη και από αυτή του ενός μόνου του, όταν η περιβόητη «χημεία» δεν λειτουργεί, η άτιμη! Ή άλλες φορές μπορεί και να την υπερβαίνουν. Η μαγεία του απροσδόκητου της στιγμής… Της σύμπτωσης…

Ντουέτα λοιπόν… Η μουσική ιστορία έχει καταγράψει όλων των ειδών τους συνδυασμούς, κάθε λογής συναντήσεις! Δίδυμα ταιριαστά, δίδυμα αταίριαστα και απροσδόκητα. Ντουέτα που αποτέλεσαν ποιοτικό άλλοθι (Cave-Kylie), το οποίο όμως οι …ένορκοι δεν αποδέχτηκαν (και έτσι η Kylie επέστρεψε στις γνώριμες pop τσιχλόφουσκες της). Ντουέτα που προσπάθησαν να γεφυρώσουν το χάσμα των γενεών. Εύκολη λύση για έναν νεότερο να εκμεταλλευθεί το «όνομα βαρύ σαν ιστορία» ενός παλιού, αλλά και εξίσου εύκολη λύση για κάποιον παλιό και ξεχασμένο να απευθυνθεί στα νεότερα ακροατήρια και να δρέψει …φρέσκες δάφνες (Gene Pitney & Mark Almond, Pet Shop Boys & Dusty Springfield και πολλά πολλά ακόμη). Ντουέτα …υπερφυσικά, όπου λίγη τεχνολογική …βοήθεια φέρνει κοντά τον νεκρό μπαμπά και την ζωντανή κόρη (Nat King Cole και Natalie Cole)! Ντουέτα εμπορικής συναλλαγής (βλ. Michael-Jackson-Paul McCartney).

Ντουέτα γλυκερά και ερωτιάρικα, μελό και «μελωμένα», καθώς εκ φύσεως παίζουν και πάνω στην αέναη ερωτική σύγκρουση αρσενικού-θηλυκού. Υπάρχουν άπειρα τέτοια, συνήθως μπαλάντες, για να γεμίζουν οι συλλογές τύπου «Love Songs Vol. 132», με εξώφυλλο τριαντάφυλλα, αρκουδάκια, και οτιδήποτε χρώματος ροζ, προορισμένες για πώληση στις 14 Φλεβάρη! Ντουέτα έξυπνες κινήσεις της μουσικής βιομηχανίας, ντουέτα του «σωλήνα». Οι New Order τραγουδούν μαζί με την Εθνική Αγγλίας («World in motion» με τον Barnes να ραπάρει) δίνοντας της την ευκαιρία να απολαύσει μεγαλύτερη επιτυχία στα charts παρά στα γήπεδα!

Καλλιτέχνες από μουσικά είδη τόσο φαινομενικά αταίριαστα και ξένα συνταίριαξαν, όπως η όπερα κοντά στο ροκ (η Montserrat Caballe με τον Freddie Mercury στο «Barcelona» ή ο Bono με τον Luciano Pavarotti -«Miss Sarajevo»). Άλλοι ταίριαξαν τόσο καλά που έφτασαν μέχρι … συνουσίας (η Jane Birkin και ο Serge Gainsbourg στο διάσημο «Je t’ aime… Μoi non plus» (μύθος πιθανότατα, αλλά ωραίος μύθος, τόσο ωραίος που αξίζει να είναι αληθινός!). Ντουέτα που έφεραν έστω και και για λίγο κοντά, πολιτισμούς οι οποίοι υποτίθεται ότι συγκρούονται (Eddie Veder με Nusrat Fateh Ali Khan).

Γενικά τα πιο ενδιαφέροντα ντουέτα φαίνεται ότι προκύπτουν όταν έρχονται αντιμέτωπες διαφορετικές αντιλήψεις, νοοτροπίες, απόψεις, τεχνοτροπίες. Η αντίθεση φέρνει την σύνθεση. Η για να το πω διαφορετικά: το καινούργιο, το απροσδόκητο γεννιέται όπως οι σεισμοί και τα ηφαίστεια, στις περιοχές όπου οι τεκτονικές πλάκες συγκρούονται βίαια!

Από όλη αυτή λοιπόν την πληθώρα τραγουδιών αποστάχθηκαν μέσα από την απολύτως προσωπική μου οπτική τα παρακάτω 11:
Some velvet morning1. Some velvet morning, Summer Wine
Lee Hazelwood & Nancy Sinatra

O αρχαιοελληνικός μύθος του Πυγμαλίωνα και της Γαλάτειας, τον οποίο αναβίωσε ο Μπέρναρ Σω, που έγινε ταινία («My Fair Lady») και ο οποίος μπορώ να πω ότι αποτελεί φαντασίωση του κάθε άντρα, βρίσκει στο πρόσωπο αυτών των δυο μια ιδανική ενσάρκωση. Πόσο τυχερή αλήθεια στάθηκε η κυρία Nancy Sinatra… Υπό άλλες συνθήκες δεν θα έμενε στην μουσική ιστορία παρά μόνο για το επώνυμο της (βέβαια εδώ θα μου πείτε άλλοι γίνονται πρωθυπουργοί και πρόεδροι επειδή έχουν το σωστό όνομα-και παίζουν και με τις τύχες των λαών). Anyway… Bρέθηκα σε «δίλημμα» ποιο τραγούδι του ντουέτου θα βάλω! Και επειδή όπως λέει και ο μύθος με τον γάιδαρο που ψόφησε μένοντας αναποφάσιστος μπροστά σε ένα δεμάτι σανό και έναν κουβά νερό, τα διλήμματα μπορεί να αποβούν μοιραία (!), το ξεπερνώ διαλέγοντας και τα δυο! (αν έβαζα και το «Lady Bird» θα υπερέβαινα πολύ τα όρια;;) Και μιας που στο καλοκαίρι βρισκόμαστε, δεν είναι ο ορισμός της ευτυχίας η παρακάτω εικόνα; Λιόγερμα, μια αγαπημένη αγκαλιά, ένα παγωμένο ποτάκι (κατά προτίμηση μια φρουτώδης σανγκρία), θέα που πνίγει το βλέμμα στη γαλανή απεραντοσύνη της θάλασσας και στα ηχεία το «Summer wine»…

2. Κάνε λιγάκι υπομονή
Σωτηρία Μπέλλου & Τσιτσάνης

Υπάρχουν τραγούδια και μουσικές που έχουν ανάγκη το περίτεχνο, το εκλεπτυσμένο για να εκφράσουν τον βαθύ ερωτικό πόνο και να τον μετουσιώσουν. Υπάρχουν όμως και τραγούδια που απεκδύονται από κάθε περιττό φτασίδωμα… Τραγούδια μιας δωρικής λιτότητας που συγκλονίζει! Χωρίς συμβολισμούς, με ευθεία κοφτερή γλώσσα, τόσο ποιητική όσο και μουσική, ξεγυμνώνουν την ουσία του πόνου, δίνοντας σου όπλα να τον παλέψεις, έτσι ξεγυμνωμένο και πιο αδύναμο. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι και αυτό. Η Νίνου είναι εξίσου συγκλονιστική αλλά διάλεξα Μπέλλου για την αντρίκεια ερμηνεία της…

3. Interlude
Morrissey & Siouxsie Sioux

Δεν είναι μέσα στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες ο Moz. Αυτό το κραυγαλέο «κοιτάξτε πόσο ευαίσθητος και θλιμμένος είμαι», αγγίζει τα όρια ενός image πρόκλησης το οποίο κάλλιστα μπορεί να είναι και ψεύτικο. Ευτύχησε όμως στις συνεργασίες του (ειδικά οι Smiths αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα συνεργασίας η οποία υπερέβη το άθροισμα των επιμέρους προσωπικοτήτων-όπως απέδειξε άλλωστε και το solo «ξεβράκωμα» αμφοτέρων). Άλλη μια ευτυχής συνεργασία, ήταν αυτή με την dark ντίβα Siouxsie, η οποία γέννησε τούτο το αριστούργημα. Προσοχή: υπάρχει ένα «γυμνό καλώδιο» στην καρδιά του τραγουδιού. Το άγγιγμα του μπορεί να σε ξετινάξει…

4. Henry Lee
Nick Cave & PJ Harvey

Από τον τελευταίο μεγάλο δίσκο που έκανε ο «πάλαι ποτέ βασιλιάς Μελάνι». Βαλσάκι που παρόλα τα «la la la» δεν είναι τόσο «αθώο» όσο ακούγεται. Διηγείται με σαρδόνιο μαύρο χιούμορ την ιστορία μιας καταφρονεμένης γυναίκας η οποία μαχαιρώνει τον άντρα που την περιφρονεί. Ιδανική στον ρόλο αυτό η PJ.
Melody Nelson5. Ballade de Melody Nelson
Serge Gainsbourg & Jane Birkin

Σε πολλούς έχει αποδοθεί ο τίτλος του «τρομερού παιδιού», λίγοι όμως τον άξιζαν τόσο πολύ όσο ο Serge Gainsbourg! Η μουσική του Serge, όπως και η ζωή του, ήταν σε άμεση σύνδεση με το …ενδοκρινικό σύστημα. Ποτισμένη ως το κόκκαλο με αλκοόλ, σπέρμα, αίμα και άλλα υγρά. Μια από τις πολλές μούσες (ή και …μουσίτσες;;) που πέρασαν από την ζωή του Serge ήταν και η Αγγλίδα ηθοποιός Jane Birkin. Η Μπαλάντα αυτή προέρχεται από το LP «Melody Nelson» και το οποίο αφηγείται την ιστορία του έρωτα του Serge για ένα …πάρα πολύ μικρό κορίτσι (στα όρια της δικαιοδοσίας του ..Ηθών!) με αυτό το ασυνήθιστο όνομα.

6. Blume
Einsturzende Neubauten & Anita Lane

Αυτό το κομμάτι μας έρχεται από την εποχή που η θύελλα των θορυβωδών βιομηχανικών πειραματισμών των Neubauten έχει καταλαγιάσει οριστικά. Μόνο απαλές «ριπές» πια διαπερνούν τα κομμάτια τους. Μια φωνή άλλωστε σαν αυτή της Anita Lane, τόσο ιδιαίτερη, τύπου λολίτας, είναι καταλαγιαστική και …εξημερωτική! Μια Anita Lane η οποία κατάφερε να γίνει περισσότερο γνωστή για τα ντουέτα που έκανε (ειδικά με τον συμπατριώτη της, τον Cave) παρά με τις προσωπικές δουλειές της. Σημείωση: η γαλλική εκτέλεση του κομματιού είναι εξίσου όμορφη.

7. Ballad of Cable Hogue
Calexico & Marianne Dissard

Γιατί γοητεύει τόσο η μουσική που παραπέμπει στα film western, ακόμη και κάποιον που αντιπαθεί τις ταινίες αυτές; Άβυσσος οι μουσικές προτιμήσεις… Οι Calexico μας ταξιδεύουν για άλλη μια φορά στην Αμερικανική Δύση με όχημα τις γνωστές τεμπέλικες slide κιθάρες και με την αρωγή της Γαλλίδας σκηνοθέτριας (έχει σκηνοθετήσει και ένα ντοκυμανταίρ για τους Giant Sand) και ενίοτε τραγουδίστριας Marianne Dissard. Έτσι για την ιστορία, τo τραγούδι αναφέρεται άμεσα σε ήρωα ταινίας του Σαμ Πέκινπα, ίσως του πιο αντισυμβατικού σκηνοθέτη western.

8. Your ghost
Kristin Hersh & Michael Stipe

Η κυρία Hersh αποδεικνύει ήδη από τον πρώτο solo δίσκο της ποιος (ποια δηλαδή) ήταν το αφεντικό στους Throwing Muses. Τραγούδι υπόκωφης έντασης, την οποία τονίζει το διακριτικό τσέλο, ικανό να στοιχειώσει δωμάτια σε νυκτερικές ακροάσεις! Και μεταξύ μας, ο Stipe δεν προσφέρει και πολλά στο κομμάτι…

9. Α swallow song
Richard & Mimi Farina

Η Mimi Farina ήταν η μικρή και άσημη αδερφή της Joan Baez. Παρέα με τον άντρα της Richard πρόλαβαν και κυκλοφόρησαν δύο όμορφους δίσκους. Λέω πρόλαβαν γιατί λίγο μετά ο Richard χάθηκε άδοξα σε δυστύχημα. Το τρυφερό φυσιολατρικό αυτό κομμάτι, είναι απο το 2ο LP τους «Reflections in a crystal wind». Ήταν μαγική η folk την δεκαετία του 60…

10. Travelling light
Tindersticks & Carla Torgerson

Στο site ετούτο έχουμε γράψει, ξαναγράψει, ξαναματαγράψει για τους Tindersticks! Οπότε τώρα τι να προσθέσω; Πως όταν η μικρή νυχτερινή μουσική των Tindersticks συναντά την γυναικεία ευαισθησία της μούσας των Walkabouts, γεννιούνται τέτοια μουσικά αραβουργήματα;

11. When the rain begins to fall
Jermaine Jackson & Pia Zadora

Δεν πρόκειται για κάποιο «μεγάλο» κομμάτι αυτό το ντουέτο μιας ηθοποιού που έπαιξε σε μερικές από τις …χειρότερες ταινίες των 80s και του πιο ατάλαντου μέλους της φάρας των Jackson. Ένα κομμάτι το οποίο μυρίζει …»80-ίλα» από μακριά! Αλλά μια προσωπική σπονδή σε παιδικές αναμνήσεις είναι επαρκής λόγος για να το φέρει μέσα στην ενδεκάδα!

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: