Της κηδείας: My funeral, not my trial…



TuxedomoonΌταν προκηρύξαμε μεταξύ μας αυτό το (αν μη τι άλλο πρωτότυπο) αφιέρωμα η πρώτη αυθόρμητη μου αντίδραση ήταν μάλλον αρνητική. Όχι για το «μακάβριο» του θέματος… Απλώς ποτέ δεν με ενδιέφερε στην πραγματικότητα αυτό το «μετά» (εντάξει, δεν λέω, μια περιέργεια την έχω!). Έτσι ποτέ δεν ψώνισα (ακόμη;) από τις κάθε είδους θρησκείες που λες σαν ανταγωνιστικά καταστήματα επιδίδονται σε μεταθανάτιες …προσφορές (πουλώντας μετοχές επί ανύπαρκτων οικόπεδων όπως έλεγε και ο Τσιφόρος). Μακάρια αγγελάκια εσείς, ουρί και πιλάφια εμείς… Διαλέεεεχτε!

Όσο για την περιβόητη υστεροφημία, Κανείς δεν μένει πραγματικά αξέχαστος, τα ίχνη σβήνονται όπως οι πατημασιές στην άμμο. Στην καλύτερη περίπτωση να βρει μια θέση στα βιβλία, αποστεωμένος, απολιθωμένος, χωρίς κανένα ίχνος της αληθινής του ζωής. Τι σκέφτεται, ποιον αγαπά, τι βαριέται, τι απεχθάνεται, αυτά είναι ο άνθρωπος, κι όχι ο ψυχρός απολογισμός των όποιων έργων του…

Τελικά το ζήτημα είναι περισσότερο αν υπάρχει ζωή πριν το θάνατο, παρά μετά, όπως διακήρυσσε κάποτε ένας …φιλοσοφημένος τοίχος στα Εξάρχεια. Και οι άνθρωποι μας χρειάζονται, έστω και μόνο τα λόγια μας, πριν αντικρύσουν τα ραδίκια από την κάτω όψη… Έτσι ποτέ δεν με είχε απασχολήσει το ζήτημα αυτό… Βαριέμαι πάντως τους επικήδειους (άλλωστε οι περισσότεροι ακούγονται τόσο αστεία ανειλικρινείς, που απορείς πως αντέχει να ακούει ανέκφραστος ο νεκρός!). Ούτε έχω να κάνω καμία επιτύμβια δήλωση. Πόσο ναρκισσιστικές δεν φαντάζουν αλήθεια πολλές από αυτές! Σαν το πασίγνωστο και Νο 1 στα Τ-shirt του Καζαντζάκη «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». Όσο ακριβώς και το μάγκικο «εγώ έζησα όπως γούσταρα» «My way» του Sinatra που είναι το Νο 1 τραγούδι στις κηδείες στις ΗΠΑ. Στο Νησί το Νο 1 κατέχει η Bette Midler με το «Wind beneath my wings» σύμφωνα με στοιχεία της Ένωσης των …Νεκροθαφτών (ναι, υπάρχει και τέτοιο συνδικαλιστικό όργανο το οποίο μάλιστα κατεβαίνει και σε απεργίες-όπως μάλιστα είχε γίνει στον περίφημο Χειμώνα της Δυσαρέσκειας πριν από την έκρηξη του punk!), αν και ένα πρόσφατο δημοψήφισμα του BBC ανέδειξε πρώτο το «Angels» του Robbie Williams (μες στην «καλογουστιά» αυτοί οι Άγγλοι!) Στην Ελλάδα άραγε ποιο να είναι το σουξέ; «Δυό πόρτες έχει η ζωή» ή μήπως το «ένα αμάξι με δυό άσπρα άλογα»; (μην τολμήσετε κανένα αστείο, αυτός θα είναι λόγος …βρυκολακιάσματος!).

1. In the name of talent – Tuxedomoon
«The books that he read and the TV set,all wasted time,
He began to think that his future lay in the hands of fate (…)
His religion saved him but there was a price to pay,
His friends could see it in the way he stared that day,
A life on over ride…»

2. Nothing left to lose – Wipers
«There’s nothing else to do…
We’ve got nothing left to lose…»

3. Persephone (the gathering of flowers) – Dead Can Dance
Ίσως ο πιο ωραίος αρχαιοελληνικός μύθος. Γεμάτος νοήματα και συμβολισμούς αλλά και με ωραίο …σενάριο. Ο κύκλος πάντα συνεχίζεται σαν μια αναγέννηση, με το ανθρώπινο σώμα λίπασμα για νέα ζωή. Έχετε αναλογιστεί ποτέ ότι στο σώμα μας υπάρχει τουλάχιστον ένα μόριο ή έστω άτομο από κάθε άνθρωπο που έζησε έως σήμερα;

4. Kein zuruck – Wolfsheim
«…und was wie ewig schien ist schon Vergangenheit» (για τους μη-γερμανομαθείς: «και ότι φαινόταν αιώνιο είναι τώρα πια παρελθόν…». Η ζωή ευτυχώς ή δυστυχώς είναι αυστηρός μονόδρομος και οι …τροχαίες παραβάσεις είναι αδύνατες. Το ξεχνάμε βέβαια εύκολα… Αν και οι «πρόβες» θανάτου είναι ατελείωτες μέσα στη ζωή. Το τέλος είναι εγγεγραμμένο ανεξίτηλα σε κάθε αρχή. Οι αρχαίοι Θράκες το είχαν φιλοσοφήσει το πράγμα: όταν γεννιόταν ένα παιδί αυτοί …θρηνούσαν. Γιατί μαζί με τη ζωή του χαρίστηκε συγχρόνως και ο θάνατος… Τελικά μήπως κατά κάποιον τρόπο ο Θάνατος νοηματοδοτεί τη ζωή μας;

5. Earth covers earth – Current 93
«if I cast my eyes before me, what an infinite space in which I do not exist? and if I look behind me, what a terrible procession of years in which I do not exist, and how little space I occupy in this vast abyss of time…» Αλήθεια πόσο κωμικές, στα όρια του τραγικού, δεν μοιάζουν οι καθημερινές έγνοιες, οι φιλοδοξίες, οι έριδες, οι αναστολές… Στο κάτω-κάτω της γραφής «we are all dust» ή όπως είχε πει και ο Κλεμανσώ (πρωθυπουργός της Γαλλίας στον Α’ Παγκόσμιο πόλεμο «τα νεκροταφεία είναι γεμάτα με …αναντικατάστατους»!

6. My heart’ s on fire – Sad Lovers & Giants
Συνόδεψε και σημάδεψε μερικές από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές, ας συνοδέψει και αυτή…

7. Forever young – Alphaville
……………………………………………..
40 λεπτά πιστεύω πως είναι αρκετά… Και οι κηδείες ανοίγουν την όρεξη! Άλλωστε, the show must go on (άλλο ένα δημοφιλές επιτάφιο τραγούδι!)…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: