Ω τι κόσμος μπαμπά!

Λυπάμαι πολύ… Που 1 νεκρός στον Δυτικό καλοζωισμένο χορτασμένο κόσμο (εκεί που ανήκουμε και εμείς) είναι είδηση, 100 νεκροί κάπου στον υπόλοιπο κόσμο είναι απλώς μια στατιστική (εκτός βέβαια αν οι νεκροί έχουν πέσει από όπλο Αμερικανού ή Ισραηλινού!) Λυπάμαι πολύ και θλίβομαι… Που το ιδεώδες της ειρήνης έχει γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, άδειο πουκάμισο, ξεσκισμένη σημαία, στα χέρια ανθρώπων υστερόβουλων, πολιτικά οπορτουνιστών, προσωπικά συμπλεγματικών (ιδεοληπτική εμμονή θα το έλεγαν οι ειδικοί!), επιλεκτικά και κατ’ επάγγελμα ευαίσθητων. Βέβαια αυτή είναι και η μοίρα όλων των ιδανικών του κόσμου τούτου, αλλά είναι πάντα τόσο οδυνηρό να διαπιστώνεις την έκπτωση τους…

Στην Τσετσενία τα 10 τελευταία χρόνια οι Ρώσοι έχουν εξοντώσει 100.000 ανθρώπους, έχουν ρημάξει, έχουν ισοπεδώσει πόλεις και χωριά. Οι Ισραηλινοί για να φτάσουν αυτές τις «επιδόσεις» θα πρέπει να συνεχίσουν με αυτόν τον ρυθμό για καμιά …100στή χρόνια ακόμη. Και όμως, όποτε ένας Παλαιστίνιος αγωνιστής τιναχτεί στον αέρα σε ένα μπαρ ή σε ένα λεωφορείο παίρνοντας μαζί του Ισραηλινόπουλα σαν και σένα και μένα, κάποιοι επιχαίρουν για τα κατορθώματα των «αγωνιστών». Αν όμως ο κακός μιλάει γιάνκικα ή πιστεύει στον Γιαχβέ, τότε τα πανώ και τα λάβαρα είναι ετοιμοπόλεμα, τα μπυρομπούκαλα γεμάτα βενζίνη και οι δημοσιογραφικές γραφίδες στάζουν πόνο και οργή…

Λυπάμαι πολύ… Που όλα αυτά τα 10 χρόνια δεν έγινε ούτε μία φορά μια πορεία προς την πρεσβεία της Ρωσίας. Όχι ότι θα έφερνε κάποιο αποτέλεσμα η «επαναστατική γυμναστική» (ίσως μερικές καμένες θερμίδες μόνο). Αλλά έτσι, για την τιμή των όπλων, για την προσωπική συνέπεια και αξιοπρέπεια. Για το φιλότιμο… Λυπάμαι πολύ… Που ποτέ δεν έγινε μια πορεία για τα θύματα της Μαδρίτης… Για τα θύματα του Σουδάν, της Ρουάντα, της Σομαλίας, της Σιέρρα Λεόνε, της… , της… (αλλά ξέχασα αυτοί είναι αραπάδες, ας τους να τρώγονται μεταξύ τους).

Λυπάμαι που ποτέ δεν έγινε μια πορεία για τους φυλακισμένους του Κάστρο, για την εθνοκάθαρση των Κινέζων στο Θιβέτ, για τα θύματα των Δίδυμων Πύργων, για τις σφαγές των Σέρβων… Λυπάμαι πολύ… Που το αυτονόητο, ότι ο ανθρώπινος πόνος είναι ίδιος, είτε πρόκειται για μια μάνα στη Νέα Υόρκη είτε για μια μάνα στη Νατζάφ, έχει γίνει αντικείμενο διαμάχης ποδοσφαιρικού τύπου…

Ησυχάστε λοιπόν «σύντροφοι»! Οι κακοί τώρα δεν είναι οι καπιταλιστές των πολυεθνικών και οι «φονιάδες των λαών»… Οπότε, καλή αντάμωση «σύντροφοι» στις ταβέρνες των Εξαρχείων. Και άντε, άσπρο πάτο… Και τις σόδες μην ξεχάσετε! Μπορεί να μην χρησιμεύουν για …επαναστατικές μολότωφ, αλλά για την χώνευση μια χαρά είναι…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: