2003: Τα καλύτερα

Υπάρχουν κάποια «έθιμα» και παραδόσεις τα οποία με τα χρόνια έχουν πια εγγράφει στο DNA μας. Για ένα μουσικό περιοδικό ένα τέτοιο έθιμο είναι, με την ανατολή μιας νέας χρονιάς να καταρτίζει λίστες με τα καλύτερα, τα χειρότερα, τα σπουδαιότερα, τα κάθε λογής -ότερα της χρονιάς που πέρασε. Και εδώ στο Mic τηρούμε το έθιμο αυτό, με την κρυφή ελπίδα ότι ο έρμος ο αναγνώστης δεν έχει ήδη απηυδήσει από τον βομβαρδισμό με λίστες! Χωρίς φιλοδοξίες να καλύψω όλο το μουσικό βάθος και πλάτος, ξεκινάω…

Ο όγκος της μουσικής παραγωγής άλλωστε είναι πια τόσο αχανής και τεράστιος που προκαλεί ίλιγγο για να μην πω και συμπλέγματα ανεπάρκειας. Τέλος πάντων, από τα κάποιες δεκάδες μουσικά έργα που ταλαιπώρησαν (με την καλή και την κακή έννοια) τα αυτάκια μου αυτήν τη χρονιά, επέλεξα μερικά που ξεχώρισαν, που μου έκαναν με κάποιο τρόπο «κλικ»! Χρειάζεται να τονίσω την υποκειμενικότητα της άποψης; Ελπίζω όχι! Όλα αυτά τα έργα άλλωστε δεν έχουν περάσει τα σκληρά και εξουθενωτικά test αντοχής που εφαρμόζει το εργαστήρι του Δόκτορα Χρόνου, ο οποίος είναι και ο τελικός κριτής! Ακόμη δεν τα έχει πασπαλίσει και η «άχνη» της νοσταλγίας. Πιθανότατα σε λίγα χρόνια όσοι επιστρέψουμε σ’ αυτές τις σελίδες να γελάμε με τις επιλογές μας αλλά κυρίως με τις παραλείψεις μας! Αυτή όμως δεν είναι και η χάρη τέτοιων εγχειρημάτων;

Πριν δούμε τις επιλογές, ας κάνουμε μια γενική παρατήρηση: ένα χτυπητό χαρακτηριστικό και αυτής της χρονιάς ήταν οι κάθε είδους αναβιώσεις, αναστάσεις, επαναφορές, επαναπροσεγγίσεις, επιστροφές ή όπως αλλιώς λέγεται αυτή η μόδα. Απ’ όλα είχε ο μπαχτσές: garage από τα 60s, glam από τα 70s, gothic, synth pop και metal από τα 80s… Και δεν βλέπω να αλλάζει αυτή η τάση στο μέλλον (η οποία δεν είναι απαραίτητα κακή στο σύνολο της!). Θα δείξει…

Ιδού λοιπόν τώρα 11 δίσκοι και 11 τραγούδια (χωρίς αξιολογική σειρά):
Tour de France

11 ΔΙΣΚΟΙ

1. Tour de France Soundtracks – KRAFTWERK
Καλά, έβγαλαν δίσκο οι Kraftwerk μετά από 17 χρόνια και δεν θα είναι στην λίστα με τα καλύτερα μου;; Αποκλείεται! Πέστε με κολλημένο, προκατειλημμένο, ότι θέλετε! Είμαι! (και τους συγχωρώ ακόμη και την εμφάνιση τους στα βραβεία του MTV).
2. Director’s cut – RECHENZENTRUM
Σαν τρίποντο στα τελευταία δευτερόλεπτα της χρονιάς (α ρε Πέτζα!!) χτύπησε αυτό το δισκάκι. Παιδιά των Autechre, εγγόνια του Eno, δισέγγονα του Ξενάκη, τρισέγγονα του Satie! Και σίγουρα όλοι οι «πρόγονοι» κάπου θα χαμογελάνε, σ΄ αυτόν ή στον άλλο κόσμο!
3. You are free – CAT POWER
Η κυρία Marshall μπορεί να άργησε λιγάκι (τι είναι πέντε χρονάκια;) αλλά αποζημίωσε όσους (και δεν είναι λίγοι) περίμεναν την επιστροφή της.
4. Elephant – WHITE STRIPES
Δυστυχώς για κάτι Strokes, κάτι … (χμμ, ας μην θίξουμε κι άλλες οικογένειες!) βγαίνουν και τέτοιοι δίσκοι που θυμίζουν ότι και στο garage, άλλο πράγμα είναι οι «βούρτσες» και άλλο … (λογοκρισία, σεμνότης, ηθική!)
5. Draft 7.30 – AUTECHRE
Δύσκολοι, στρυφνοί, ψυχροί, μαθηματικοί, απόμακροι κλπ κλπ αλλά έτσι ακριβώς όπως μας (μου) αρέσουν!
6. Bright yellow bright orange – GO BETWEENS
Άλλοι γερνάνε και άλλοι ωριμάζουν…
7.Streetcore – JOE STRUMMER & THE MESCALEROS
Τιμής ένεκεν και μόνο, για ένα κομμάτι μας που χάθηκε αυτή την χρονιά! Πάντως από όλους τους δίσκους των Mescaleros, αυτός εδώ είναι κατά τραγική ειρωνεία ο καλύτερος.
8.100th window – MASSIVE ATTACK
Το έχει η μοίρα όποτε κάποιος της δυναστείας Bush επιτίθεται στο Ιράκ οι Massive Attack να βγάζουν δίσκο! Παρά την μάλλον χλιαρή υποδοχή του έργου από την κριτική, επιμένω ότι ο δίσκος αξίζει. Απλά ίσως έχουν ανέβει πολύ οι απαιτήσεις.
9. Παράξενες ιστορίες – ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΑΚΗΣ
Έλληνες «έντεχνοι», της ανοργασμικής μελαγχολίας και της διανοουμενίστικης «κατάθλας», για ρίξτε μια «αυτιά» εδώ πέρα!
10. Surface B – ΙΝTERSTELLAR OVERDRIVE
Ο σπόρος που λέγεται post rock φαίνεται ότι βρήκε στη χώρα μας έδαφος πρόσφορο να βλαστήσει και να δώσει καρπούς (βλέπε και 2 By Bukowski και GardenBox). Και αυτό, παρά την καταπιεστική κυριαρχία στην ελληνική σκηνή του «βέλιουρα» και της «μουχρίτσας»!!
11. Sixteen Haikus and Other Stories – SIGMATROPIC
Ένα φιλόδοξο στοίχημα που εξελίσσεται και στη νέα χρονιά. Ποιος αλήθεια φανταζόταν ότι θα ακούσουμε κάποτε τον Robert Wyatt να τραγουδά Σεφέρη;
Draft 7.30

11 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

1. One more time – CLAN OF XYMOX
Οι παλιές αγάπες όταν το σκάνε από τον παράδεισο, μπορεί καλό LP ολόκληρο να μην φτιάχνουν, αλλά ένα όμορφο τραγούδι ακόμη το μπορούν.
2. Heliotrope – MEANWHILE BACK IN COMMUNIST RUSSIA
Η πιο καλή παρέα της χρονιάς για χαμηλότονες στιγμές τύπου «σκοτάδι, κρασί, τσιγάρο»!
3. 1000 windows – ASIAN DUB FOUNDATION feat. SINEAD O’ CONNOR
Από τις συνεργασίες εκείνες που 1+1 δεν κάνει 2 αλλά κάτι παραπάνω. Άψογο!
4. Where I end and you begin – RADIOHEAD
Η πορεία των Radiohead τα τελευταία χρόνια θυμίζει εκείνον τον διαχρονικό «ύμνο» της …Άντζυ: «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά»! Τα ψήγματα της μεγαλοφυΐας όμως υπάρχουν ακόμη.
5. Poky Space – DECADES
Ακόμη μια χρονιά πέρασε και από αυτή την περίφημη electroclash κίνηση δεν βγήκε κάποιο εμβληματικό τραγούδι το οποίο να χαρακτηρίσει και να υποστηρίξει την σκηνή (κάτι σαν ένα «Smells like teen spirit» π.χ. ή έστω ένα «Big in Japan» βρε αδερφέ!). Δύσκολο πράγμα οι αναβιώσεις! Οι δικοί μας πάντως εκπρόσωποι δεν τα πάνε και άσχημα! H δε Kiki, είναι η πιο συναισθηματικά «ηλεκτρονική» εγχώρια γυναικεία φωνή που άκουσα από την εποχή της Μαρίας Μπατιστάτου των Ding An Sich.
6. Remember me – BRITISH SEA POWER
Πέρα από τις γνωστές και αναμενόμενες υπερβολές των μουσικοκριτικών (ακόμη και για Joy Division είδα κάπου), έβγαλαν και 1-2 συμπαθητικά τραγουδάκια. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο!
7. Anti-matter – TRICKY
Φοβάμαι ότι ο Tricky έχει «καεί» πια για την μουσική βιομηχανία! Ο φετινός του δίσκος πέρασε σχεδόν απαρατήρητος παρά τις καλές (και φωτεινές μάλιστα!) στιγμές του. Ελπίζω να διαψευστώ!
8. Ratts of the capital – MOGWAI
Για μεγαλειώδη μακρόσυρτα κιθαριστικά ταξίδια, αυτούς ξέρουμε, αυτούς εμπιστευόμαστε!
9. In a state – UNKLE
Θα έπρεπε να είναι το dance hit της χρονιάς που έρχεται!
10. Elektro Kardiogramm – KRAFTWERK
Σαν να το χει σκάσει από το «Computer world»! Ε, για καλό το είπα!
11. Hours – PHILIP GLASS
Μέτρια η ταινία, αλλά ο Glass «κεντάει» στο soundtrack.

Αρχικά σκεφτόμουνα να φτιάξω και ένα «ξύδι-ΤΟΠ-11» με τις απογοητεύσεις της χρονιάς, αλλά δεν μου έβγαινε! Άλλη μια παρενέργεια της ηλικίας: δεν απογοητεύομαι πια εύκολα. Άλλωστε τι σημαίνει απογοήτευση; Ότι έχεις κάποιες προσδοκίες, οι οποίες δεν εκπληρώνονται. Κατά συνέπεια δεν μπορώ να πω ότι είχα κάποιες προσδοκίες για κάτι καινούργιο (στον μουσικό χώρο τουλάχιστον!) από τύπους σαν τους Strokes ή τους B.R.M.C. Ούτε ανέμενα από ονόματα όπως οι Calexico, οι Belle & Sebastian, οι Tindersticks ή οι Placebo κάτι διαφορετικό από το να κυκλοφορήσουνε τον ίδιο δίσκο με άλλο τίτλο… Ούτε είχα ελπίδες ότι ο Cave θα σταματήσει να ρίχνει …μαύρο μελάνι στην ιστορία του, έχοντας εδώ και καιρό μεταβληθεί σε έναν Σαββόπουλο του διεθνούς indie χώρου!

Ένα «ξινό λεμόνι» όμως ας το δώσουμε! Λοιπόν, απονέμεται (από μισή «κούπα» στον καθένα) στους Gahan και Gore (οχ, οχ, βλέπω κάτι καρυοφύλλια να ξεκρεμιόνται από τον τοίχο!). Και αυτό επειδή πιστεύω ότι αν αυτούς τους δίσκους, τους είχε βγάλει κάποιος άσημος John Smith ή κάποιος άλλος «ανώνυμος», κανείς δεν θα είχε ασχοληθεί!

Αυτά με το γερο-2003! Ας αφήσουμε όμως τώρα τον χρόνο να βάλει σε τάξη τις αναμνήσεις. Και, wave goodbye, say hello!! Άντε «happy new …ear» που έλεγε και ο Cage…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: