2005 : Τα καλύτερα



CocoRosieΠάει και το 2005… Ή το 1426 αν πιστεύετε στον Προφήτη… Ή το 5766 αν είστε Ιουδαίος… Ή το 4703 αν είστε σχιστομάτης και πουλάτε μίξερ που ανατινάζονται… Άλλη μια χρονιά λοιπόν στο σεντούκι. Όπως θα έλεγε και ο James Joyce, κάθε νέα χρονιά θάβει την προηγούμενη. Ώρα λοιπόν ανασκοπήσεων και απολογισμών. Τους οποίους, μεταξύ μας βαριέμαι! Όχι μόνο εξαιτίας ενός στρουθοκαμηλισμού απέναντι στη σαρωτική «αλά Ταμερλάνος» επέλαση του χρόνου, που αφήνει πίσω του θύματα αγαπημένα, αλλά και επειδή κάπου δεν βρίσκω και ιδιαίτερο νόημα. Ας είναι όμως!

Ζώντας λοιπόν στην εποχή της ανακύκλωσης (όχι μόνο στην μουσική) θα μπορούσα σαν πρόλογο να βάλω τον ίδιο με πέρυσι! Αλλά ο αρχισυντάκτης δεν μας έχει …άμισθους για να κάνουμε τέτοιες κουτσουκέλες! Πάμε πίσω λοιπόν…

Αυτό είναι και το γενικό σύνθημα της μουσικής βιομηχανίας. Όπισθεν ολοταχώς! Είτε με νέες μπάντες οι οποίες μοιάζουν σαν …tribute bands, είτε με την επαναφορά διάφορων βαλσαμωμένων δεινοσαύρων της πλειστόκαινου εποχής. Ενδεικτικό: το φετινό αστέρι, ο Anthony ακούγεται όπως θα ακουγόταν η Nina Simone 40 (και βάλε) χρόνια πίσω). Βάλτος και οπισθοδρόμηση λοιπόν; Όχι… Γιατί κάτω από την κρούστα του mainstream βράζει το μάγμα του Νέου. Με μια αδάμαστη και γοητευτική ποικιλομορφία. Ερήμην των δισκογραφικών και των διαφημιστών τους. Η διαθεσιμότητα των μέσων παραγωγής έχει επιφέρει μοιραία και την απελευθέρωση της προσωπικής παραγωγής και έκφρασης. Η δημοκρατία στη μουσική, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος! Βέβαια κάπου με αγχώνει αυτή η πλημμυρίδα. Ίσως και κάπου να με φοβίζει, ενθυμούμενος τον Aldus Huxley ο οποίος ανησυχούσε για την χρήσιμη πληροφορία που θα χανόταν μέσα στο χάος της υπερπληροφόρησης. Και εκνευρίζομαι καμιά φορά με τον πολύτιμο χρόνο που τρώω ακούγοντας αηδίες. Τι να κάνουμε όμως;; Ο Τρυφό έλεγε ότι «οι σινεφίλ είναι άρρωστοι άνθρωποι»! Κάτι τέτοιο προφανώς ισχύει και για τους …μουσικοφίλ! Οι όποιοι θα πρέπει να νιώθουν και λίγο …»ήρωες» σε τούτη τη χώρα, η οποία από μουσικής απόψεως ζει μια …μπασταρδοκρατία. Εδώ ο Τσαλίκης πάει παρέα με Madrugada, και όλα είναι καλά, αρκεί να …πηδάμε. Καμιά φορά απογοητεύομαι, το να γράφεις για τέτοιες μουσικές στην …τραπεζάτη Ελλάδα είναι σαν να γράφεις για κρασιά στη Σαουδική Αραβία. Αλλά είπαμε… Άρρωστος άνθρωπος!

Κάθε χρονιά δυσκολεύομαι όλο και πιο πολύ να διαλέξω LP για τα καλύτερα… Είναι που μπαίνουμε πια σε εποχές, όπου είτε το θέλουμε, είτε όχι, τα LP όπως τα ξέραμε, πεθαίνουν. Ζήτω τα ringtones πια, ζήτω τα mp3… Ένας νέος ψηφιακός κόσμος ανατέλλει όπου πολλά θα είναι διαφορετικά. Ακόμη και το «επάγγελμα» του μουσικοκριτικού φοβάμαι (ή μήπως ευελπιστώ;) ότι σε λίγα χρόνια θα είναι εντελώς περιττό. Οι τιμές στα νόμιμα έχουν πέσει (όχι ακόμη όσο θα έπρεπε βέβαια), τα «παράνομα» P2P ανθούν (κι ας θέλουν να μας πείσουν κάποια φερέφωνα ότι συμβαίνει το αντίθετο, τώρα που ήρθαν τα «καλά νόμιμα», όπου πληρώνεις σαν κορόιδο 1Ε το τραγούδι!), ενώ με τα DSL δίκτυα όποιον δίσκο θέλεις τον έχεις πια μέσα σε ένα εικοσάλεπτο. Παλιά περίμενες τη ντιρεκτίβα του κριτικού να σου δείξει το δρόμο, γιατί δεν είχες τη δυνατότητα να αγοράσεις έναν δίσκο, έτσι δοκιμαστικά για να ακούσεις τι είναι (εκτός κι αν ήσουν γιος μεγιστάνα ή …κριτικός οπότε περίμενες τα promo των εταιρειών). Τώρα όμως πλέον δεν χρειάζεται να περιμένεις τη γνώμη κανενός Ξαγά. Κατεβάζεις και ακούς…

11 ΔΙΣΚΟΙ

Cocorosie- Noah’s ark
Γιατί μετά από πολύ καιρό δυσκολεύτηκα αφάνταστα να απαντήσω στην ερώτηση «μα τι μουσική παίζουν;» Σε μια εποχή μάλιστα όπου όλοι προσπαθούν να σου δώσουν έτοιμες απαντήσεις… Για τη γοητεία του ημιτελούς και του ανολοκλήρωτου που σου αφήνει ο δίσκος… Γιατί περιέχει ένα από τα τραγούδια της χρονιάς («Beautiful boyz» μαζί με τον συνονόματο-όχι τον …Ρέμο χαϊβάνια!!). Και ξεχάστε τις …μπανιέρες, τις χαμένες αδελφές, τις γκομενικές σχέσεις και όλα αυτά τα διαφημιστικά μυθεύματα, καθώς και το ξαφνικό hype! Είπα hype;; Μακάρι να ήταν έτσι όλα τα hype σ΄ αυτή τη σκυλοκρατούμενη και κωστοπουλίζουσα χώρα!
Black Dog – Silenced
Το όνομα είναι δυσοίωνο και θυμίζει μπάντες οι οποίες μεταχειρίζονται τις κιθάρες του με την αβρότητα με την οποία χρησιμοποιούσαν οι Νεάντερταλ τα ρόπαλα τους. Η πραγματικότητα ευτυχώς απέχει παρασάγγες! Το «μαύρο σκυλί» είναι ένα ηλεκτρονικό συγκρότημα του οποίου «καταβολάδα» είναι οι γνωστοί και αγαπημένοι Plaid. Υπόγειο, σκοτεινό, υποβλητικό, απειλητικό, ενίοτε μελωδικό… Τι άλλο θέλετε;
Murcof – Remembranza
Δεν αλλάζουμε κλίμα… Μεξικανός είναι αυτός (τι ωραία που είναι κάποιες φορές η παγκοσμιοποίηση)! Δύσκολη, λέει και «πειραματική» μουσική… Γιατί; Ποιος αληθινός λάτρης της μουσικής θα μείνει ανεπηρέαστος αν ακούσει αυτόν τον δίσκο σε ώρα νυχτερινή και μοναχική; Ιδανικό soundtrack για ώρες αναπολήσεων και αναμνήσεων… Οι οποίες αρχίζουν να γίνονται επίφοβα πολλές! Οι αναμνήσεις, όχι οι ώρες…
Kammerflimmer Kollektief – Absencen
Στην εποχή όπου η πλειονότητα των δίσκων έχει εγκλωβιστεί στην αντίληψη «τρία υποψήφια ringtones και 7 γεμίσματα», ίσως ο μόνος χώρος όπου εξακολουθεί ακόμη να ισχύει αυτό που λέμε «ο δίσκος ακούγεται ολόκληρος» είναι αυτός της ηλεκτρονικής. 5ο LP αυτών των καταπληκτικών Γερμανών, οι οποίοι με κάθε νέο έργο συνεχίζουν να προσθέτουν, να χτίζουν αλλά και να οργανώνουν τα κατακτημένα… Λίγοι τους ακούνε; Δεν πειράζει, και τους Neu! ελάχιστοι τους άκουσαν στα 70s…
The Decemberists – Picaresque
Γιατί μας θύμισε ότι ένα τραγούδι πέρα από το να εκφράζει συναισθήματα ή να μελοποιεί εικόνες, μπορεί να αφηγείται και ιστορίες και παραμύθια. Και μόνο για το εκπληκτικό εννιάλεπτο θαλασσινό έπος του «The mariner’s revenge song» θα είχε θέση σε αυτή τη λίστα!
Boards of Canada – The campfire headphase
Αυτό είναι που λέμε ηλεκτρονική μουσική με άποψη. Μπορεί να έγιναν λίγο πιο …user friendly (επειδή πρόσθεσαν και κάποιες όχι και τόσο κανονικές κιθάρες;). Μπορεί! Πάντως μια θέση στην ιστορία της μουσικής την έχουν ήδη κατακτήσει με το σπαθί και με το …PC τους!
Xiu Xiu – La foret
Απερίγραπτη περίπτωση! Τι να ματαιπονώ λοιπόν εφόσον είναι απερίγραπτη; Ψάξτε κι εσείς μήπως τα καταφέρετε καλύτερα στην περιγραφή!
Minotaur Shock – Maritime
Άλλος ένας καλλιτέχνης που με τη μουσική του προκαλεί ρωγμές στην ανάγκη (και απαίτηση!) για μονοσήμαντους ορισμούς. Ούτε το προσφιλές των μουσικοκριτικών παράθεση ονομάτων (name dropping …ελληνιστί) κάνει δουλειά! Και λοιπόν, ναι… Εν έτει 2005, μετά από μια χαμένη δεκαετία (και βάλε) η 4AD είναι πάλι εδώ, ενωμένη και δυνατή και μπροστά στον αγώνα για νέα μουσική!
Anthony & the Johnsons – I am a bird now
Δεν έκανε κάτι το ιδιαίτερα καινούργιο από μουσικής απόψεως ο φίλτατος Αντώνης! Απλώς γύρισε στα βασικά, στις ρίζες της απλής τραγουδοποιίας, μπολιασμένης όμως με μια λυγμική ευαισθησία και ένα ψυχικό ξεγύμνωμα που δεν μπορεί παρά να συγκινήσει όποιον δεν έχει χάσει εντελώς την ανθρωπιά του. Και επιπλέον, γουστάρω τρομερά να γνωρίζει τέτοια μαζική αποδοχή μια τραβεστί, ένα από αυτά τα πλάσματα τα οποία στην καθημερινή μας ζωή αντιμετωπίζονται είτε με κεκαλυμμένη αποστροφή είτε με μια αποενοχοποιητική, γεμάτη δήθεν αντρίλα, ειρωνεία…
Piano Magic – Disaffected
Σαν εκείνη την μπαταρία της διαφήμισης, συνεχίζουν και συνεχίζουν εκεί που άλλοι εγκαταλείπουν. Ρομαντικοί και ιδιαίτεροι σε εποχές που κυριαρχούν το γλυκερό και η «πρόκληση για την πρόκληση».
Apparat Organ Quartet – S/T
Οι Sigur Ros κάπου μας τα χάλασαν λίγο φέτος, αλλά αυτή η …μουσικογέννα νήσος η Ισλανδία συνεχίζει να ξεπετάει τα ταλέντα σαν κουνέλα! Όσοι είδαν στις Νύχτες Πρεμιέρας το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ «Screaming masterpiece» (πέρα από το να μελαγχολήσουν κάνοντας τις αναπόφευκτες συγκρίσεις) πήραν μια ιδέα. Για τους υπόλοιπους να πούμε ότι έτσι θα ηχούσαν οι Sigur Ros αν άκουγαν λίγο Kraftwerk παραπάνω… Μόλις δε άνοιξα την TV, και ο Χατζηνικολάου συνεντευξιάζεται με την Πέγκυ Ζήνα…

11 ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ

Editors – Munich
O ιός της post-punk-ίτιδας είναι σαφές ότι αρχίζει να κλείνει τον κύκλο του. Επέστρεψαν (αχρείαστα) και οι πρωτομάστορες Gang of Four, τα περσινά poulain του μουσικού τύπου, οι Franz Ferdinand, έσπευσαν να εξαργυρώσουν τις επιταγές του περσινού τους σουξέ φτιάχνοντας ένα …υποδειγματικό «Second coming», και άντε να ζήσουμε να τους θυμόμαστε αμφότερους. Το καλύτερο δείγμα αυτού του ήχου για το 2005 πάντως μας το έδωσαν οι Editors. Λιγότερο μεν ταλαντούχοι από τους Interpol, άξιοι δε να γράψουν ένα «Munich», το οποίο αν είχε βγει το 1981 θα ήταν ήδη κλασικό…
Githead – Raining down
Η ανανέωση δεν είναι ζήτημα ηλικίας, και θα συμφωνούσαν μαζί μου με θέρμη (εκτός από τον …Τσοχατζόπουλο και τον Κουλούρη) και οι Colin Newman (Ex Wire) και Malka Spigel (ex Minimal Compact) που συνθέτουν τους Githead. Ειδικά αν κάνεις παρέα με λαμπρούς νέους (Scanner).
Ladytron – International dateline
Τώρα που μας τελείωσε το electroclash, μας έμεινε η απλή electropop… Εκ γενετής χαρακτηριστικό του είδους; Έξοχα singles, μέτρια LP. Οι Ladytron δεν χάλασαν την «παράδοση»… Δροσερά ηδονικό!
Royksopp -What else is there?
To απόλυτο «ταξιδεύω με αυτοκίνητο μες στη νύχτα, μόνος, οι άσπρες λωρίδες χάνονται στον ορίζοντα, και τα φώτα σπαθίζουν το σκοτάδι» κομμάτι της χρονιάς! Ερεθιστικά διεγερτική δε η φωνή της Karin Dreijer…
Organ – Brother
Puressence, Tindersticks, Madrugada… H νέα είσοδος στην κατηγορία «υπεραγαπημένοι στην Ελλάδα, υποτιμημένοι στον υπόλοιπο κόσμο» είναι αυτές οι Καναδεζούλες οι Organ. Ο άλλος αγαπημένος των Ελλήνων, ο Moz θα τις ακούει υπερήφανος…
Depeche Mode – Nothing’s impossible
Η ιστορία έχει δείξει ότι οι περισσότεροι μεγάλοι δεν ξέρουν να επιλέγουν τη σωστή στιγμή να κρεμάσουν τα παπούτσια, τους την κιθάρα ή τα ..πλήκτρα τους. Ο Hegel από την άλλη είχε πει ότι από την ιστορία τελικά κανείς δεν διδάσκεται. Πόσες μπάντες πρόσθεσαν κάτι ουσιαστικό στην υστεροφημία τους 25 χρόνια μετά το ξεκίνημα τους; Δεν θυμάμαι καμιά! Ας είναι… Και το δίσκο αγοράσαμε, και 2-3 κομμάτια μας άρεσαν και τον Αύγουστο θα είμαστε εκεί για να θυμηθούμε τα νιάτα μας (τους)…
Sufjan Stevens – They Are Night Zombies!! They Are Neighbors!! They Have Come Back From the Dead!! Ahhhh!
Πήξαμε φέτος στους μοναχικούς (και ευαίσθητους) τροβαδούρους… Εκ των οποίων οι περισσότεροι χρησιμεύουν σαν άριστα υπνωτικά (κάτι σαν τους δικούς μας «έντεχνους»). Τούτος εδώ ξέφυγε από την πεπατημένη… Και πρωτότυπος δεν είναι μόνο στους τίτλους! Επιπλέον έχει και κουράγιο ο τύπος! Τον περιμένουν άλλοι 49 δίσκοι για ισάριθμες πολιτείες. Τον φτάνει μια ζωή; Αν επεκταθεί και στις …αποικίες, σίγουρα όχι!
Stellastarr* – Sweet troubled soul
Tι έγινε με αυτά τα παλικάρια; Ο φετινός τους δίσκος σαν να διαλύθηκε μέσα στο κυκεώνα των κυκλοφοριών… Άλλο ένα χαμένο ταλέντο; Θα δείξει ο …δύσκολος τρίτος δίσκος! Εμείς πάντως οι κολλημένοι με τον ήχο των Chameleons, κολλήσαμε με το κομμάτι τούτο…
Current 93 – At sunset
Πόσους άραγε Devendrάδες να χρειάζεται στην καθισιά του ο David Tibet; Ο «simply… the most elegant writer alive» κατά τον ίδιο τον Devendra. Ας όψονται οι κάπως «ιδιόρρυθμες» και πέραν του «κανονικού» απόψεις του Tibet που τον απομόνωσαν αδίκως στο περιθώριο. Ας είναι… Το κομμάτι προέρχεται από το single-προάγγελο, όχι του …σκότους, αλλά του νέου LP των Current 93, το οποίο θα έχει και πολλές συμμετοχές-εκπλήξεις. Θα τα πούμε προσεχώς!
Wedding Present – Interstate 5
Γιατί πέρα από τους ίδιους τους Wedding Present μας γοητεύει και ο Moriccone.

Άντε και ευτυχισμένο το 2006..Ή το 1427… Ή το 5767…Ή το 4704…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: