Michael Jackson R.I.P.

The Jacksons …4

Michael Jackson 3Η σχέση μου με τον Michael Jackson μου θυμίζει εκείνη με τον άλλο μακαρίτη, τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ποτέ δεν τον ψήφισα, ποτέ δεν συμφώνησα πολιτικά μαζί του, αλλά όποτε πέφτω πάνω στην μορφή (όλο και συχνότερα τελευταία, καθώς οι νοσταλγοί του φροντίζουν να τον νεκρανασταίνουν σε αφίσες), ένα τσίμπημα νοσταλγίας θα το αισθανθώ. Γιατί στην πράξη, καθόρισε και σημάδεψε το πλαίσιο της εποχής που μεγάλωσα. Όπως συμβαίνει, χωρίς τη δική μας επιλογή, από όλα τα κατά καιρούς απ-ανθρωποποιημένα μαζικά είδωλα. «Bigger than life» όπως λένε ευφυώς και αμετάφραστα οι Αμερικάνοι…

Έτσι σήμερα όταν ακούω εκείνη την καταλυτική μπασογραμμή του «Billy Jean» (την αυθεντική, και όχι μόνο την …απενοχοποιημένη από τους διαστροφείς Residents στη διασκευή του «Kaw-liga»), τους …μαλλιαρούς κιθαριστικούς δακτυλισμούς του Van Halen στο «Beat it» ή την απόλυτη 80ίλα του ανδρόγυνου «οοο-οο» στο ρεφραίν του «Somebody’s watching me» του Rockwell, ένα «δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω» συναίσθημα με καταλαμβάνει. Συνειρμικά θα έρθουν εικόνες σβησμένες από το χρόνο, η παλιά μου γειτονιά, καλοκαιρινές διακοπές, η παιδική μου φίλη του δημοτικού που σχεδόν σε κάθε έκθεση της είχε μια αναφορά στο ίνδαλμά της. Από μια εποχή όπου το να ακούς Michael Jackson ήταν έγκλημα …καθοσιώσεως, με αμείλικτη τιμωρία κατάταξης στο καταφρονημένο είδος του «φλώρου». Αυτή είναι η δική μου μικροϊστορία, ο «δικός» μου Michael Jackson…

Από την άλλη, η μεγάλη, η επίσημη Ιστορία ήδη ετοιμάζει τα κιτάπια της. Πως θα τον καταγράψει; Ως βασιλιά της pop, όπως επιμένει ιδεοληπτικά ο δημοσιογραφικός χαρακτηρισμός των ημερών (πότε θα καταργηθεί η …βασιλεία στη μουσική;); Ως βασιλιά των πωλήσεων σίγουρα! Αλλά συνάμα και ως έναν βασιλιά χωρίς ουσιαστικούς μουσικούς κληρονόμους. Γιατί αλήθεια, που είναι οι επίγονοι του; Οι μουσικοί που εμπνεύστηκαν, που ακολούθησαν και πάτησαν πάνω σε αυτόν τραβηγμένο, γυαλισμένο μετά μανίας, άφυλο και με επιμέλεια αποχρωματισμένο και …λευκασμένο ήχο; Μουσικώς θα εστιάσει πάντως σχεδόν αποκλειστικά στη δεκαετία από το «Off the wall» μέχρι το «Bad», αυτή που υπήρξε η μόνη πραγματικά δημιουργική του.

Φυσικά και δεν θα ξεχάσει εκείνα τα πρώτα χρόνια, όπου ο Michael υπήρξε ένα τραγικό θύμα παιδικής εκμετάλλευσης, όργανο στα χέρια αδίστακτων που χρησιμοποίησαν το αθώο παιδί με την αφάνα σαν ένα αξιοπερίεργο είδος ζωολογικού κήπου. Και θα καταγράψει την περίπτωση του ως ένα ακραίο και τραγικό σύμπτωμα της «να πιάσω την καλή» νοοτροπίας που καλλιεργεί το ίδιο το σύστημα στους απόκληρους του (τους μαύρους στην προκειμένη περίπτωση). Και δυστυχώς δεν θα παραλείψει και την ύστερη περίοδο εκείνης της σκιαχτικής μετάλλαξης του σε μια μούμια η οποία απασχολούσε πλέον μονάχα τα μέσα του κουτσομπολιού και του glamour, τους πλαστικούς χειρούργους και τους (ουκ ολίγους όπως αποδείχθηκε) ψυχαναγκαστικούς οπαδούς του. Σαν κι αυτούς που ο ίδιος έκραζε με τα τραγούδια του…

Κάπως έτσι πιθανότατα να είναι ο Michael Jackson της Ιστορίας. Ποιος υπήρξε όμως ο αληθινός Michael Jackson, πιθανότατα κανείς δεν θα το μάθει ποτέ…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: