Ordo Rosarius Equilibrio – Onani [Practice makes perfect] (Cold Meat Industry)

1. Glory to thee, my beloved masturbator
2. [Remember] what you sow is what you reap
3. Can you hear the devils laughing? (or is it just me)
4. The love and defiance of being alive
5. Let me show you, all the secrets of the torture garden
6. Too late for innocence, too late for regret (four hands please better than two)
7. Forgive me, I am not satan; I am Mary just like you
8. Cum, and let me lead you far astray
9. Amore rosso, amore marrone, amore nero (Il waltzer del lupo mannaro)
10. I will; even after the flowers are gone
11. Confessions of a sinflower

«Προξενεί ζημίαν εις το σώμα και εις την υγείαν του σώματος, διά τι καθώς όλοι κοινώς λέγουσιν, οι τε παλαιοί και νεώτεροι ιατροί, οι μαλακοί είναι άθλιοι και ελεεινοί, διά τι Α’. κιτρινίζουσι, Β’. αδυνατεί ο στόμαχός των και να χωνεύσουν δεν ημπορούν, Γ’. ασθενεί η όρασίς των οφθαλμών τους, Δ’. χάνουσι την φωνήν, Ε’. χάνουσι τον ύπνον, με κάποια ταραχώδη ενύπνια, Η’. τρέμει το σώμα των, κ.λ.π. Τέλος πάντων γηράσκουσιν ογλίγωρα και αποθνήσκουσι κακώς».

Ποια είναι τούτη η φοβερά και τρομερά νόσος για την οποία μας προειδοποιεί ένα έγκυρο ιατρικό εγχειρίδιο του όχι και τόσο μακρινού 1927; Αυτή στην οποία είναι αφιερωμένος ο παρόν δίσκος; Αυτή που στα λατινικά αποκαλείται «Onani»; Για την …ευγενή τέχνη του αυνανισμού μιλάμε! Γιατί όπως το λέει από την άλλη ο λαός, αν πετύχει η ……, τύφλα να ‘χει το σεξ!

Οι …μαλακοί δημιουργοί του Ordo Rosarius Equilibrio κατάγονται από τη Σουηδία, μια χώρα με βαθιά παράδοση και στα δύο άκρα της μουσικής δημιουργίας, αν θεωρήσουμε ως άκρα τη βάρβαρη επιθετικότητα του σκοτεινού metal και την αφελή χαζοχαρούμενη pop (πόσο αντιφατικό αλήθεια!). Ηχογραφούν από το 1995 για την Cold Meat Industry, το «Onani» είναι ο όγδοος πλέον δίσκος τους και πιστεύω ο καλύτερός τους (αν εξαιρέσουμε το «Satyriasis», τη συνεργασία με τους Ιταλούς …εν αμαρτία συναδέλφους Spiritual Front), όντας απαλλαγμένος από πολλές α-μελωδικές (…αυνανιστικές θα τις αποκαλούσα) ambient ακρότητες του παρελθόντος, με στιβαρά τραγούδια και κάποιες εξαιρετικές, αξιομνημόνευτες μέσα στην απλότητα τους μελωδίες (θα ξεχωρίσω το «The love and defiance of being alive»).

Ηχητικά έχουν πλησιάσει πολύ στον «πλανήτη» με τα χίλια ονόματα-εφευρέσεις των μουσικοκριτικών (βλέπε: psych folk, apocalyptic folk, alt folk, neofolk-εδώ μπερδευόμαστε με τον …Rufus και τις λοιπές …ξενέρωτες δυνάμεις- κλπ) και ειδικότερα τις κιθαρωδίες των Death in June. Όσο πάντως όμορφα και αν το κάνουν, προφανώς δεν κομίζουν καμία καινούργια γλαύκα στην Αθήνα (άλλωστε γενικότερα ο «σκοτεινός» χώρος έχει από μακρόν παγιδευτεί ανάμεσα στο δίπολο folk-EBM, με απογοητευτικά συνήθως αποτελέσματα και ελάχιστες φρέσκιες ιδέες). Πόση πρωτοτυπία να παράγει πια μια κιθάρα στο χέρι; (πολλά τραγούδια νομίζω, ακόμη και του …Μάλαμα με την κατάλληλη ενορχήστρωση και τα απαραίτητα εφέ θα ήταν ταμάμ για τους …Death in June).

Πέρα από αυτά η μουσική των ORE ενσωματώνει τελετουργικά στρατιωτικά τύμπανα, έγχορδες ελεγείες, άφθονη ηχώ, καμπάνες που ηχούν πάνω από ομιχλώδεις ερημικές πεδιάδες, συνθέτοντας μια πηχτή γκρίζα ατμόσφαιρα που θα μπορούσε κάλλιστα να επενδύσει εκείνη την περιβόητη σκηνή ομαδικού οργίου από τα «Μάτια ερμητικά κλειστά» του Kubrick. Οι δε φωνές σχηματίζουν μια όμορφη αντίστιξη, από τη μία ο Tomas Pettersson με την υποβλητική και γεμάτη δωρική φωνή του, από την άλλη η Rose-Marie Larsen που ψιθυρίζει, τραγουδά και αναστενάζει αισθησιακά («fuck me, fuck me» στο ….ψηφοθηρικό εύκολο εναρκτήριο κομμάτι)!.

Η αισθητική του όλου εγχειρήματος αναδεικνύει το σεξ (και δη την προσωπική …μη-αναπαραγωγική του εκδοχή) ως τελετουργία μυστικιστική, εμπλουτίζεται με καλλιτεχνικές φωτογραφίες (προσφορά των ιδίων των οπαδών του συγκροτήματος μετά από αγγελία!) και ένα DVD (όλα αυτά στην πλήρη έκδοση με 5 ευρώ παραπάνω στο ταμείο) και υποστηρίζεται από μια φετιχιστική στιχουργική με πολλές σαδομαζοχιστικές αναφορές, μέσα στο πνεύμα μιας εποχής που αναζητά διεξόδους σε μοδάτα torture garden για να διασκεδαστεί η ανία και η σκληρή μοναξιά του σύγχρονου καλοζωισμένου (παρά την όποια κρίση!) δυτικού (ή δυτικότροπου) ανθρώπου. Μοναξιά… Θυμάμαι συνειρμικά μια σκηνή από μια ξεχασμένη γερμανική ανεξάρτητη ταινία: μια γυναίκα κλαίει μοναχικά έχοντας μόλις αυνανιστεί…

Ας ελαφρύνουμε το κλίμα κλείνοντας και συνοψίζοντας: στο «Onani» οι ORE θα υποστήριζα παραφράζοντας τον Θουκυδίδη ότι «φιλοκαλούν μετ’ ευτελείας και άνευ μαλακίας». Προσοχή όμως στη διαχρονική εξέλιξη της γλώσσας μας και την αλλαγή των νοημάτων! Και πλησιάστε άφοβα έναν όμορφο δίσκο…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: