Rome – Flowers from exile (Trisol)

1. To A Generation Of Destroyers
2. Accidents Of Gesture
3. Odessa
4. The Secret Sons Of Europe
5. The Hollow Self
6. A Legacy Of Unrest
7. To Die Among Strangers
8. A Culture Of Fragments
9. We Who Fell In Love With The Sea
10. Swords To Rust-Hearts To Dust
11. Flowers From Exile
12. Flight In Formation

Ευρώπη… Ο μύθος μιλάει για την όμορφη βασιλοπούλα που απήγαγε ο …serial-fucker της αρχαιότητας Δίας μεταμορφωμένος σε ταύρο. Η γεωγραφία γράφει για μία ήπειρο η οποία εκτείνεται από τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια, από τη Λαπωνία ως την Κρήτη. Οι Αμερικανοί και οι Άγγλοι μιλάνε σκωπτικά για την Γηραιά Ήπειρο. Για τους πολιτικούς, τους τραπεζίτες και τους λοιπούς κυνόδοντες, η Ευρώπη περιορίζεται στο τρίγωνο Βρυξέλλες-Στρασβούργο-Λουξεμβούργο, και σε τόνους γραφειοκρατικό χαρτί. Οι χριστιανοί κάθε απόχρωσης θεωρούν την Ευρώπη πατρογονικό τσιφλίκι τους (εσχάτως πάντως τη χριστιανική μακαριότητα …τσιγκλάνε κάτι μυτεροί ενοχλητικοί μιναρέδες). Για τους οπαδούς-φιλάθλους η Ευρώπη είναι ένας ασαφής χώρος εξιλέωσης εγχώριων αποτυχιών και …διεθνούς καταξίωσης (άσχετα αν η ομάδα τελικά αποκλειστεί από κάποιο κροατικό χωριό στον πρώτο γύρο). Για τους αγρότες και άλλες …αναξιοπαθούσες τάξεις, η Ευρώπη είναι μια μεγάλη ταΐστρα, η καλή μας η ….γελάδα για άρμεγμα με τα διάφορα πακέτα της (το αυτόν ισχύει και για τους κόκκινους αγρότες, με τη διαφορά ότι αυτοί πριν την είσπραξη, θα …γαβγίσουν και λίγο το χέρι της επιδότησης). Για τους νεο-εθνικιστές και άλλους …γιανναράδες θεωρητικούς, η Ευρώπη, η Δύση, είναι ένας τόπος απώλειας και συνωμοσιών κατά του ελληνισμού (στην οποία βέβαια «εμείς» δώσαμε τα φώτα πριν από αιώνες). Η Ιστορία από τη μεριά της έχει πολλά να γράψει… Για μια σκοτεινή Ήπειρο (κατά τον κορυφαίο Mazower), για ποτάμια αίματος, για θολά σύνορα, για μεγαλεία και σφαγεία, για Άουσβιτς και Γκαίτε…

Και η μουσική; Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να αποκληθεί «ευρωπαϊκός ήχος»; Μην είναι το εστέτ αμάλγαμα των Tuxedomoon; Ή μήπως η μινιμαλιστική κρύα συνθετική ποπ τύπου coldwave; Ή ο κλασικότροπος ελιτισμός σχημάτων όπως οι Efterklang; Ή το neofolk φασιστολόι τύπου Old Europa Cafe; Στην πραγματικότητα, αφαιρέστε το διαζευκτικό «ή»…

Οι Rome είναι ένα συγκρότημα πραγματικά «ευρωπαϊκό». Και δεν είναι μόνο το όνομά τους που παραπέμπει στην αιώνια πόλη-πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (την οποία πολλοί τη διεκδικούν για παρελθόν) ή η καταγωγή τους από το ευρωκεντρικό πολύγλωσσο δουκάτο του Λουξεμβούργου (κουίζ: πόσους άλλους Λουξεμβούργιους μουσικούς γνωρίζετε, από μια χώρα που ακόμη κι όταν διαπρέπει στη …Eurovision, το κάνει με μεταγραφές από άλλες προηγμένες χώρες: Vicky Leandros, Nana Mouskouri). Η μπάντα που ηχογράφησε τα τρία προηγούμενα LP της για τη σουηδική Cold Meat Industry, και το παρόν για τη γερμανική Trisol, υπηρετεί ένα είδος σκοτεινής φολκ που αντλεί πολλά από την ευρωπαϊκή παράδοση. Ένα ιδίωμα βέβαια το οποίο προσελκύει τους φασίστες όπως τα …κόπρανα τις μύγες (ευθεία παραπομπή στα «τραγούδια για την Ευρώπη» των ναζί), οι Rome όμως σπεύδω να τονίσω κρατούν τις πρέπουσες αποστάσεις ασφαλείας.

Έτσι το «Flowers of exile», κοσμούμενο από ένα …ερυθρό εργατικό εξώφυλλο, έχει ως κεντρική ιδέα (…concept στην μουσικογραφιάδικη ελληνική) τη μετανάστευση. Ένας δίσκος που μιλάει για τους πρόσφυγες, τους ξεριζωμένους, τους ναυτικούς, τους Gastarbeiter, τους ανθρώπους που κύματα Ιστορίας σήκωσαν και παρέσυραν μακριά από τις πατρίδες τους.

Η ιδέα αυτή εκτελείται μέσα από μια τραγουδοποιία γνήσια μελωδική, σκοτεινών διαθέσεων («chanson noir» όπως λεν και οι ίδιοι), βασισμένη στην ακουστική κιθάρα (μακριά όμως από την (κρυπτο;)φασιστική αύρα των Death in June και τις πολεμοχαρείς συγχορδίες τους) παιγμένη κατά στιγμές με τον αραβο-ανδαλουσιάνικο τρόπο του φλαμένκο και διανθισμένη με το βιολί του Nikos Mavridis (…παντού υπάρχει ένας Έλληνας;). Από μια άποψη θα λέγαμε ότι αναιρούν τα martial και industrial επίθετα που τους είχαν αποδοθεί στο παρελθόν. Η δε φωνή του Jerome Reuter η οποία θυμίζει Sivert Hoyem (ή Cohen και Cave όπως θέλουν πολλοί) επιτείνει ένα κλίμα που προσπαθεί (και εν πολλοίς καταφέρνει) να εκφράσει μουσικά τη μελαγχολία και το άλγος του νόστου ενός μετανάστη. Τραγούδια όπως «To die among strangers» (ο τίτλος τα λέει όλα), το «The secret sons of Europe» ή το «Odessa» (Οδύσσεια – Οδυσσεβάχ) κουβαλάνε στον πυρήνα τους μεγάλο συναισθηματικό βάρος…

Επιπλέον τα τραγούδια μπολιάζονται με μια πληθώρα από ηχητικά δείγματα από διάφορες γλώσσες, από τα οποία θα ξεχωρίσω το «A las barricadas» (στο «A legacy of unrest»), τον ύμνο των αναρχικών οδοφραγμάτων της Ισπανίας του 1936. Προφανώς η Ισπανία έχει κεντρικό ρόλο στον δίσκο, όχι άδικα αν σκεφτούμε ότι ο ισπανικός εμφύλιος αποτέλεσε ένα εργαστήριο και πεδίο βολής όπου εξασκήθηκαν στη σφαγή όλοι οι «ανθρωποσωτήριοι» -ισμοί του αιώνα, «προμηθεύοντας» παράλληλα την Ευρώπη με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες.

Το «Flowers of exile» είναι ένας δίσκος ο οποίος αφήνει μια αίσθηση ολοκληρωμένου οράματος. Ένας δίσκος φόρος τιμής σε μια κοινή ευρωπαϊκή κουλτούρα, μια κοινή κληρονομιά η οποία δεν κινδυνεύει από κανέναν μετανάστη όπως διαλαλούν δεξιά και αριστερά (!) οι έμποροι του φόβου. Και η Ιστορία θα συνεχιστεί… Πέρα από γεωγραφίες και σύνορα. Por el triunfo de la Confederacion. Ή όπως έλεγαν κάποιοι Γερμανοί υμνητές των δι-ευρωπαϊκών …τραίνων: Europe endless…

myspace

8.5

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: