Stop before you’re dropped

Where should it end?

ΤΕΛΟΣ. Μια λέξη που κατά βάθος φοβίζει. Έχει μέσα της άλλωστε σπερματικά τον φόβο του οριστικού, αναπότρεπτου φυσικού τέλους. Οπότε το να τελειώσεις κάτι ιδία βούληση ενέχει και κάτι το ηρωικό. Ίσως απελπισμένο κάποιες φορές! Είτε είναι μια προσωπική σχέση, είτε μια δουλειά, είτε μια καριέρα… Και αλήθεια πότε βάζεις την τελεία; Πότε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου; Πότε είναι η ώρα να κρεμάσεις την κιθάρα, το μπάσο ή το σαξόφωνο σου; (για να έρθουμε και στα δικά μας). Πάνω στην ακμή; Στα πρώτα σημάδια παρακμής; Κάνεις ηρωική έξοδο όπως ο …Ζιντάν με την κουτουλιά; Όσοι έφυγαν πάντως (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) νωρίς, απολαμβάνουν μια πολλές φορές δυσανάλογη αναγνώριση ακόμη και εξιδανίκευση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Syd Barrett και η σχεδόν μυθική υστεροφημία που «έχτισε» πάνω κυρίως στην απουσία του παρά στους μέτριους προσωπικούς του δίσκους.

Οι περισσότεροι πάντως επιμένουν. Άλλοι μεταμορφώνονται σε «ιερά τέρατα» (συνήθως χωρίς την …ιερότητα!). Άλλοι σε αδίστακτες δολλαριομηχανές (βλέπε π.χ. τον περιοδεύοντα θίασο των Stones, ή τις «με το αζημίωτο» επανασυνδέσεις!) Άλλοι ακολουθούν την πεπατημένη χωρίς νάρκες και εκπλήξεις οδό, υποκύπτοντας στο δίκιο του πελάτη (που έχει συνήθως άδικο!) και περιμένει ένα γνωστό προτυποποιημένο προϊόν. Από την άλλη, κάποιοι ολίγοι κυνηγούν με εμμονή την τελειότητα (θα θυμηθώ τον Τρυφώ ο οποίος είχε πει ότι σε όλη του τη ζωή γύριζε μια ταινία, ξανά και ξανά!). Όλα μες στη ζωή είναι… Άλλωστε υπάρχει και η άποψη, «τι με νοιάζει η υστεροφημία, μήπως θα είμαι ζωντανός για να την απολαύσω;»
Το παρόν αφιέρωμα είναι ένα παιχνιδάκι με την ιστορία. Με τα Αν της, τα «θα έπρεπε», «θα μπορούσε»… Και έχει την ανάλογη σοβαρότητα και την ενδεδειγμένη προκλητικότητα!

1. Kraftwerk – Computer world
Αγνοώντας το ρητό περί προφητών και γαϊδάρων, τολμώ την πρόβλεψη κοιτώντας την μαγική κρυστάλλινη μου σφαίρα! Τον 23ο αιώνα (αν δεν έχει γίνει μέχρι τότε ο πυρηνικός πόλεμος ή δεν έχουν λιώσει οι πάγοι) ένα μουσικό όνομα θα μνημονεύουν οι απόγονοι μας από τον μακρινό 20ο αιώνα. Kraftwerk. Από τις λίγες μπάντες που πραγματικά άλλαξε τη μουσική… Από τις μπάντες (για να περάσω στο προσωπικό) που έκαναν έναν πιτσιρικά (εμένα) να προτιμά το …air-keyboarding από το air-guitaring! Μετά όμως από αυτή τη φουτουριστική ελεγεία του 1982, οι Kraftwerk ήταν πια απλώς συντονισμένοι με τα ρολόγια της εποχής. Για τα δικά τους δεδομένα ήταν όμως οπισθοδρόμηση…
AION2. Dead Can Dance – Aion Τί μετάλλαξη κι αυτή! Από τις (κάποιες φορές επώδυνες) εξερευνήσεις των σκοταδιών του νου και της ψυχής σε ανώδυνα έθνικ, ιδανικά για lounge μικροαστούς …συνασπιστικής ρηχότητας με μεγαλοαστικές φαντασιώσεις! Στο Aion (όχι άλλο Saltarello!) τα συμπτώματα της μετάλλαξης είναι πια εμφανή, αλλά υπάρχει ακόμη μια μεσαιωνική παγανιστική αίσθηση που σαγηνεύει. Η συνέχεια, με εξαίρεση κάποιες εκλάμψεις στο «Into the labyrinth» , ήταν απογοητευτική. Η φωνή της Lisa θα παραμείνει θεϊκή, οι δυνατότητες της απεριόριστες αλλά η μουσική της θα είναι εξίσου παγερά «όμορφη» και αποξενωτική!

3. Depeche Mode – Violator
Φέτος κυκλοφορεί άλλο ένα best τους… Όταν αρχίσουν αυτοί οι απολογισμοί και οι συλλογές με τα καλύτερα από το παρελθόν, είναι σαφής ένδειξη ότι το παρόν και το μέλλον δεν επιφυλάσσουν ανάλογα «καλύτερα»… Τι ιδανικό τέλος θα ήταν αν είχαν αποχαιρετήσει το προσκήνιο όντας στην κορυφή όπου συμβολικά είχε καθήσει ο Gahan στο videoclip του «Enjoy the silence»!

4. Cure – Disintegration
Δύσκολο να πεις που θα έπρεπε να σταματήσουν. Ναι, το «Kiss me, kiss me, kiss me» ήταν απαράδεκτος δίσκος, αλλά μετά ακολούθησε ένα «Disintegration». Και κάπου όλοι έχουμε δικαίωμα στο λάθος. Τα λάθη μας είναι άλλωστε μια ένδειξη του πόσο μας αγαπούν (κάποιες φορές!). Γιατί τελικά αγαπώ όχι τόσο «γι’ αυτά» αλλά «παρολ’ αυτά»! Τι γίνεται όμως στο «δις εξαμαρτείν»; Στο τρις;..

5. Modern EnglishMesh & Lace
Δεν θυμάμαι ποιος το είχε πει (μάλλον ο Mark Knopfler). Για τον πρώτο σου δίσκο δουλεύεις 20 χρόνια, για τον δεύτερο σου δίνουν το πολύ έναν χρόνο! Δεν νομίζω πάντως να φταίει το γεγονός ότι «ξεχαρμάνιασαν» οι Modern English με τον πρώτο δίσκο, ώστε στο δεύτερο δίσκο να ακούγονται σαν …μεταλλαγμένη μπάντα! Το Mesh & Lace θα είχε την αξία ενός «Unknown pleasures» αν είχε φορτωθεί τον μύθο μιας αυτοκτονίας… Το «After the snow» ήταν ένας αξιοπρεπής new wave δίσκος. Να σας πω όμως ένα μυστικό της …πιάτσας; Ο χαρακτηρισμός «αξιοπρεπής» είναι ένας ευφημισμός, όταν δεν θέλεις (ή δεν μπορείς) να «θάψεις» τσεκουράτα! Φύεται κυρίως σε κείμενα που αναφέρονται σε νέους δίσκους παλιών λειψάνων…

6. Siouxsie & the Banshees – Tinderbox
Είναι παράξενο το αισθητήριο της μάζας! Μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες που γνώρισαν οι Banshees στους καταλόγους της ευπώλητης μουσικής είναι μια μέτρια διασκευή (Dear prudence) και ένα επιεικώς κωμικό-ιλαρό κομμάτι (Peek-a-Boo). Τα σύννεφα της παρακμής είχαν πάντως αρχίσει να πυκνώνουν ήδη από το «Hyaena» αλλά πιστεύω μετά το «Tinderbox» η «ιέρεια του gothic» (για να ανασύρω άλλη μια ξύλινη έκφραση από την …ξυλαποθήκη των μουσικοκριτικών!) θα έπρεπε να είχε απενδυθεί τα μαύρα άμφια της και να αποσυρθεί μαζί με τα ξωτικά της.

7. Nick Cave – Henry’s dream
Το ταλέντο είναι κατάρα και ευλογία συνάμα. O Νικόλας υπήρξε σπάταλος και γαλαντόμος στα νιάτα του. Αφού τη σκαπούλαρε (πολύ φτηνά ομολογουμένως) από τις καταχρήσεις και τα ναρκωτικά, έπεσε στα εξίσου βαριά θρησκευτικά ναρκωτικά, την είδε ώριμος crooner, ένας μεταμοντέρνος Sinatra, με την γοητεία του κακού παιδιού που έγινε καλό, άρχισε να γράφει εύκολης συγκίνησης μελωδίας γερασμένου πάθους και να αρέσει στους …σαββόπουλους! Αυτός ειδικά ο τελευταίος λόγος είναι βαρύνουσας σημασίας ώστε να σταματήσουμε την καριέρα του Νικόλα στον δίσκο αυτό του 1992.
Wire 1548. Wire – 154
Καραμπινάτη περίπτωση. Με τρεις ιδιοφυείς δίσκους, λίγο πριν χαράξει η δεκαετία του 80 τα είπαν όλα. Και επίσης από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου το σύνολο ξεπέρασε το άθροισμα των μελών. Ότι ακολούθησε μετά, είτε από τους ίδιους στις πολλές επανασυνδέσεις τους, είτε από τα μέλη σε σόλο απόπειρες (ειδικά ο Colin Newman) ή άλλα σχήματα (Dome, Cupol, Githead κ.α.) ποτέ δεν ξεπέρασε το όριο της «αξιοπρεπούς» μετριότητας…

9. Raining Pleasure – Flood
Οι δύο πρώτοι δίσκοι στη Lazy Dog ήταν λεπτουργήματα pop ευαισθησίας. Το Flood ήταν η εμπορική καταξίωση. Με κάποιες εκπτώσεις είναι αλήθεια… Ακολούθησε μια πορεία με αμφιλεγόμενες (βλ. Fame Story) και αμήχανες επιλογές (βλ. Reflections). Σήμερα είναι σαφώς το καλύτερο ελληνικό brit-pop συγκρότημα. Ε και, θα αναρωτηθεί κάποιος που διαισθάνεται το κατά βάθος οξύμωρο του τίτλου αυτού…

10. Autechre – LP5
Δεν έχω καταλήξει ακόμη στο εάν οι Autechre είχαν θετική ή …αρνητική επιρροή στην πορεία της μουσικής! Το σίγουρο πάντως είναι ότι εξαιτίας τους δεχθήκαμε την επίθεση …ταξιαρχιών Warp-ικών ή Warp-ίζοντων δήθεν ψαγμένων καλλιτεχνών (κατ’ ευφημισμόν), οι οποίοι ανήγαγαν το Χάος και τον στρυφνό πειραματισμό (διάβαζε: στρυφνή άγνοια) σε αυτοσκοπό. Ο πειραματισμός όμως απαιτεί διπλάσιο ταλέντο και γνώση, κάτι που οι Autechre είχαν… Μέχρις ενός σημείου όμως. Μετά άρχισαν και αυτοί πια να μυρηκάζουν…

11. Strokes – Is this it
30 χρόνια ροκ αμπαλαρισμένα σε φανταχτερή «συσκευασία» με κενό περιεχόμενο. 30 χρόνια ροκ κλισέ, ροκ τουπέ, ροκ κοινοτοπίες, ροκ μόδα… Θα μου πείτε η συμπύκνωση όλων αυτών συνιστά και αυτό ένα κατόρθωμα. Μόνο που άλλοι το έχουν κάνει με περισσότερο ταλέντο, και λιγότερες …φράντζες και πόζες. Αν τέτοιο δίσκοι δεν είχαν υπάρξει ποτέ, η ιστορία δεν θα είχε αλλάξει ούτε κατά ένα γιώτα…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: