The first three…



Modern TalkingΝα ομολογήσω την «αμαρτία» μου εξαρχής; Δεν είναι αυτοί οι πρώτοι τρεις δίσκοι που αγόρασα! Όχι το ψέμα δεν συνίσταται στο να αναφέρω κάποια σοβαρά ακούσματα, στα πλαίσια του χτισίματος του προσωπικού μου μύθου και της επανεφεύρεσης του παρελθόντος μου! Ένα τέτοιο ψέμα βέβαια θα ήταν καραμπινάτο και εξόφθαλμο! Κατ’ αναλογία, πόσο θα πιστεύατε κάποιον που θα έλεγε ότι το πρώτο βιβλίο που διάβασε ήταν το …Tractatus του Βιτγκενστάιν; Πολύ διασκέδασα πρόσφατα, βλέποντας σε ανάλογο αφιέρωμα παλιού περιοδικού τέτοια φαινόμενα!

Δεν είναι λοιπόν αυτοί οι πρώτοι τρεις δίσκοι που αγόρασα γιατί: α) οι πρώτοι μου δίσκοι ήταν κάτι συλλογές με χιτάκια τύπου «TOP HITS ’85», «Super Hits ’85» (με το sticker «Ο δίσκος που διαφημίζεται στην τηλεόραση») και β) πρόκειται για κασέτες και όχι για δίσκους. Ποτέ δεν είχα φετίχ με το βινύλιο, μου φαινόταν άβολο και δύσχρηστο, επιπλέον το πικάπ ήταν στο επίσημο σαλόνι του σπιτιού και εγώ ήθελα να παίρνω τη μουσική «αγκαλιά» στο κρεβάτι, στον δικό μου χώρο. Εκεί λοιπόν, σε ένα διπλό κασετόφωνο, αγορασμένο λίγα χιλιάρικα από την Αγίου Κωνσταντίνου, δώρο των δικών μου μετά από μια οδυνηρή επέμβαση στην Αθήνα, πρωτάκουσα και ονειρεύτηκα με:

1. Modern Talking – The 1st album (1985)
Δύσκολα τους απέφευγες τότε… Οι αφελείς λιγωτικές μελωδίες τους, τα παιχνιδιάρικα φωνητικά και τα φτηνά πλήκτρα γοήτευαν τους πιτσιρικάδες με την ίδια ευκολία που το έκαναν οι αηδιαστικές πλαστικές πατάτες των fast-food! Εγώ τους πρωτοείδα και με εντυπωσιάσανε σε ένα μουσικό φεστιβάλ που γινόταν παραδοσιακά το πρώτο δεκαήμερο του χρόνου στο Dortmund της Γερμανίας και το οποίο μετέδιδε περιέργως η ΕΡΤ (ακόμη θυμάμαι τα line-up να περιλαμβάνουν από Opus και Katrina & the Waves μέχρι Saga και Kate Bush!) Ο εντυπωσιασμός ήταν τόσο καταλυτικός ώστε την επόμενη ημέρα πήγα και επένδυσα τα πρώτα λεφτά που είχα βγάλει με τον ιδρώτα μου (τα κάλαντα δηλαδή) στο τοπικό δισκάδικο (υπάρχει ακόμη, κάτω από την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου στην μικρή μου επαρχιακή πατρίδα). Φυσικά δεν άργησα να απομακρυνθώ από αυτά τα ακούσματα… Την κασέτα την έσβησα άσπλαχνα, κολλώντας αυτοκόλλητη ταινία στις εγκοπές της, γράφοντας πάνω της εκπομπές του Πετρίδη… Σήμερα όμως, τόσα χρόνια μετά, όλο και κάποια συναισθηματική κρυμμένη χορδή χτυπά το «You can win if you want». Και ταξιδεύω νοερά σε πιο ξέγνοιαστες εποχές… Ξέγνοιαστες είπα; Ανοησίες! Απλώς χαμένες… Γιατί τελικά εκτιμάς κάτι μόνο όταν το χάσεις οριστικά…
Wham2. Wham! – The final (1986)
Ένας από τους ισχυρότερους και πιο …πειστικούς λόγους για να γυρίσεις κλαίγοντας σπίτι εκείνη την εποχή, πέρα από τα προβλεπόμενα πεσίματα χτυπήματα και σπασίματα, ήταν να ακούσεις το χαρακτηρισμό-βρισιά «φλώρε». Είχα την «τύχη» στην πολυκατοικία που μεγάλωνα, τα μεγάλα παιδιά, αυτά που εμείς οι μικροί ζηλεύαμε και φοβόμασταν, να ακούνε όλα metal (ονόματα όπως οι Accept, οι Judas Priest και οι Krokus στοιχειώνουν εφιαλτικά τις αναμνήσεις μου). Κατά συνέπεια η προτίμηση που έδειξα στους Wham! και αυτή τη διπλή αποχαιρετιστήρια συλλογή τους (την οποία μάλιστα αγόρασα και δύο φορές, γιατί την πρώτη την …μάσησε το κασετόφωνο) είχε επισύρει ουκ ολίγα σχόλια. «Είναι δυνατόν να ακούς group που είναι εξώφυλλο στη Μανίνα και την Κατερίνα;» Σήμερα απορώ κι εγώ!

3. Depeche Mode – Black celebration (1986)
Εκείνη την εποχή την μουσική μου ενημέρωση είχε αναλάβει το αλήστου μνήμης (εύπεπτο, πολλές φωτογραφίες, γυαλιστερό χαρτί) ΠΟΠΚΟΡΝ (ο 2-67 το έβγαζε αν θυμάμαι καλά;). Θυμάμαι όμως πολύ έντονα την πρώτη φορά που πήρα το ΠΟΠ&ΡΟΚ (κυκλοφορεί και σήμερα αλλά με κατ’ ουσίας απλή συνωνυμία!). Φτηνό χαρτί, πυκνογραμμένο, μου είχε φανεί δύσκολο και στρυφνό, σαν να διάβαζε ένας μαθητής της Α’ Γυμνασίου το βιβλίο Μαθηματικών της Δέσμης! Επιπλέον το 95% των δίσκων μου ήταν άγνωστοι… Παρολ’ αυτά, το σχόλιο για τον νέο δίσκο μιας μπάντας με το παράξενο όνομα «Depeche Mode» με κέντρισε. Και αυτός ο δίσκος θα είναι το πρώτο νετρόνιο, αυτό που θα ξεκινήσει μια ατελείωτη (ακόμη) αλυσωτή αντίδραση… Φανταστείτε, ο αμέσως επόμενος δίσκος που αγόρασα (και μάλιστα σε βινύλιο) ήταν το «Man Machine» των Kraftwerk…

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχόλια

  • Μαρία  On Σεπτεμβρίου 22, 2010 at 5:52 μμ

    Μπήκα από περιέργεια..
    (δε θα σχολιάσω…αλλά δεν αντέχω και να μην πω «μα, Modern Talking;;;;)
    😉

    • antonx  On Σεπτεμβρίου 22, 2010 at 9:39 μμ

      αυτή είναι η …μαύρη αλήθεια! Έπρεπε να πω ότι άκουγα Coltrane στα δέκα; 🙂

  • Μαρία  On Σεπτεμβρίου 23, 2010 at 6:53 μμ

    Χαχα, ναι! Ένας Coltrane, ένας Parker πάντα σε βγάζει απ΄τη δύσκολη θέση! ;-p

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: