Χρώματα – Αποχρώσεις: Ένα remix cd πάνω στο δίσκο «Χρώματα» (Coo)

1.

 

 

 

 

 

 

To μπλε παλτό (Ichigatsu Mix)

2. Πεταλούδα (Kite Mix)
3. Θα ταξιδεύω (Leaf Mix)
4. Μη φεύγεις (Epavlis Pavlakis Mix)
5. Βλέπω τη νύχτα (Dalot Mix)
6. Τίποτα δεν με κρατάει εδώ (The Fuzzy Nerds Mix)
7. Νανούρισμα (Aerostatiks Parliament Mix)
8. Χιόνι (Chrisplex Mix)
9. Κοίτα (Κώστας Βόμβολος Mix)
10. Μη φεύγεις (Fang Yuan Mix)
11. Τίποτα δεν με κρατάει εδώ (Electroacoustic Kitsch Mix by Sonologik)
12. Πεταλούδα (Έγχορδα)
13. Αρκουδάκι (Voiceover Mix by My Wet Calvin)
14. Μικρό (Kaleidoscopic Mix by sonicbrat)
15. Νανούρισμα (Filtih & Dalot Mix)
16. Το μυστικό (Vello Leaf Mix)
17. Η πόλη σωπαίνει (Cloudcub Mix)
18. Το νησί μου (Donnie & the Bunny Mix)

«Επέστρεφε και παίρνε με» είχε γράψει ο μέγας Αλεξανδρινός… Επιστροφή είναι και η λέξη κλειδί σε αυτόν το δίσκο, όπου ο τίτλος «Αποχρώσεις» είναι απόλυτα περιγραφικός για το περιεχόμενο: ένα remix cd πάνω στο δίσκο «Χρώματα» (ακόμη και το εξώφυλλο είναι κατά κάποιον τρόπο ένα οπτικό …remix του πρωτότυπου δίσκου). Επιστροφή στα «Χρώματα» λοιπόν, με παραλλαγές, αποχρώσεις και ιριδισμούς. Επιστροφή και στο παιδί όμως, αυτό που όλοι κρύβουμε επιμελώς, άλλος καλά και άλλος …καλύτερα, μέσα μας… Θα ήθελα λοιπόν με την ευκαιρία αυτή να (ξανα)μιλήσω για τα Χρώματα και το δίσκο τους εκείνο του 2009, έναν δίσκο ο οποίος κατάφερε να συνδυάσει με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο σύγχρονα ακούσματα της τελευταίας …λέξης της σύγχρονης μουσικής (Plaid, Notwist, τη σκηνή της Warp) με μια πνοή παιδικής ευαισθησίας, καρπό των σπόρων που σκόρπισε κάποτε η Λιλιπούπολη του μεγάλου Μάνου. Σπόροι οι όποιοι ευτύχησαν να καρπίσουν στα χέρια δύο αδελφών, της Εύας και του Φίλη Ιερόπουλου, σε ένα αποτέλεσμα που εξέπληξε ακόμη κι εκείνους που γνώριζαν την προϋπηρεσία τους, του μεν Φίλη με διάφορα σχήματα ηλεκτρονικών αναζητήσεων (ως Cloudcub, Diskoboy, εδώ το έχω να αναφερθώ και στα «Κακοκάλαντα», αλλά κάντε κι εσείς μια διαδικτυακή αναζήτηση) της δε Εύας με την παιδική τέχνη γενικότερα. Ας μου επιτραπεί και μία παρένθεση εδώ, για να καλέσω όσους από εσάς έχετε παιδιά, ανίψια, εγγόνια, βαφτιστήρια κλπ και θέλετε να τα …σώσετε από την τηλεοπτική πλαστική λαίλαπα των Ζουζουνιών και άλλων «ζωυφίων» (πόσο τρομακτική αλήθεια η θέα ενός τρίχρονου με τα μάτια στυλωμένα στην τηλεόραση), αναζητήστε -εκδόσεις Ούτοπος- και χαρίστε τους έναν από τους ομορφότερους παιδικούς δίσκους της τελευταίας δεκαετίας «Το πράσινο μούσκαρι-ο». Ειδικά τα δύο τραγούδια των κουμπαράδων είναι κομψοτεχνήματα. Κλείνει η παρένθεση… Θα ήθελα επίσης να μιλήσω για την ελληνική επαρχία, για μικρά δισκοπωλεία (όσα απέμειναν) και για μικρές πραγματικά ανεξάρτητες εταιρείες και για παρέες που γράφουν ιστορία προσπαθώντας (και ενίοτε καταφέρνοντας) να χτίσουν το δικό τους μικρόκοσμο σε ένα σκληρό στενοκέφαλο περιβάλλον. Σε μια εποχή ειδικά όπου όρος indie έχει γίνει καταγέλαστος σαν ένας κενός περιεχομένου ντενεκές (ξεγάνωτος για να θυμηθώ και τον μακαρίτη τον …Γιαννόπουλο). Να, εν προκειμένω σαν τη βεροιώτικη Coorecords, η οποία τα τελευταία χρόνια δρα ως ένας πυρήνας συσπείρωσης μουσικών με ένα ύφος ενιαίο και κυρίως άποψη. Προϊόν αυτής της άποψης είναι και τούτη η συλλογή των remix. Το γεγονός αυτό ήδη θέτει όμως τα όρια του έργου. Γιατί τα remix, γενικά (και προσωπικά) μιλώντας, όσο ενδιαφέρον και πρωτοτυπία και να έχουν, όσο κι αν ενίοτε είναι χρήσιμα φωτίζοντας τα κομμάτια από μια άλλη οπτική γωνία, με μια διαφορετική ερμηνεία, πάντα μου έμοιαζαν ως ασκήσεις ύφους, ενδο-καλλιτεχνικά παιχνίδια για τους οπαδούς ή εργαλεία που κάλυπταν τις ανάγκες των DJ. Αλήθεια, θυμάστε πολλά remix που να έχουν μείνει στη μουσική ιστορία ως αυτόφωτα έργα τέχνης; Υπάρχουν βέβαια πολλές ενδιαφέρουσες στιγμές στις «Αποχρώσεις», σε ένα ευρύ φάσμα ακουσμάτων, από το παραδοσιακό drum’n’bass μέχρι το ηλεκτροακουστικό και το jazz στυλ (μια πιο dance οπτική λείπει πάντως – για τους …DJ που λέγαμε!). Αξίζει να σταθούμε στο ambient αισθητικής «Βλέπω τη νύχτα» της (Νεοϋορκέζας πλέον) Dalot, στο «Μυστικό» που οι Vello Leaf το φέρνουν απόλυτα στα μέτρα τους μετατρέποντας το σε ένα post-rock ταξίδι, στο «Χιόνι» που προσεγγίζει με ατμοσφαιρική τρυφερότητα ο Chrisplex, και στην πιο «προκλητική» στιγμή του δίσκου, το «Νανούρισμα» μεταμορφωμένο από τους Aerostatiks Parliament υπό της επήρεια της αλά-Autechre μουσικής …διαταραχής. Θα μου πείτε, όπως ισχυρίζονται και στην (εσχάτως λίαν μοδάτη) τέχνη της γαστρονομίας, ότι εάν διαθέτεις καλή πρώτη ύλη, όλα τα υπόλοιπα περιττεύουν. Ισχύει, αλλά όχι με επιβολή απόλυτου κανόνα. Έτσι, οι «Αποχρώσεις» επιβεβαιώνουν και υπογραμμίζουν την αξία του δίσκου αναφοράς. Κι αν δεν φέρουν υψηλή προσθετική αξία, κι αν μόνο αποτελέσουν αφορμή για να ανακαλύψετε έναν από τους σημαντικότερους ελληνικούς δίσκους των τελευταίων χρόνων, θα έχουν επιτελέσει το σκοπό της ύπαρξής τους και με το παραπάνω…

7

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: