Negura Bunget – Virstele pamintului (Code666 Records)

1. Pamint
2. Dacia Hiperboreana
3. Umbra
4. Ochiul inimii
5. Chei de Roua
6. Tara de Dincolo de Negura
7. Jar
8. Arborele lumii
9. Intoarcerea amurgului

«…In the mountains of Norway, where the weather is cold,
there’s not much to do, except kill each other, and play guitars in the snow
They’re pretty evil, and they do not like god,
I don’t care if they burn down churches,
but they’d better not fucking touch a synagogue
I befriended them
bye bye mom, it’s now me and my black metal friends»

Αυτά μας τραγουδάει με το ιδιότυπο χιούμορ του ο Adam Goren ως Atom and His Package στο «Me and my black metal friends» (γεια σου Άρη, γεια σου Πάνο!), σατιρίζοντας με απολαυστικές (και φυσικά ανελέητα γενικευτικές) πινελιές τούτο το ακραίο περιθωριοποιημένο είδος.

Οι Negura Bunget με το θρακικής ρίζας όνομα τους, μας έρχονται από κάποια άλλα βουνά, νοτιότερα, όχι τόσο παγωμένα ίσως, αλλά με εξίσου τρομακτικούς συνειρμούς (γεια σου κόμη Vlad!) και σκοτεινή ιστορική παράδοση. Τα Τρανσυλβανικά και τα Καρπάθια Όρη νότιες απολήξεις των Σκανδιναβικών Άλπεων; Γεωλογικά δεν έχει βάση, σε έναν φανταστικό μουσικό χάρτη όμως όλα επιτρέπονται.

Η μπάντα αυτή υπάρχει από το 1992, αλλά ο δίσκος αυτός (έκτος κατά σειρά) είναι σαν ένα νέο ξεκίνημα, νέα σελίδα που λένε και οι πολιτικοί, καθώς το 2009 δύο από τα τρία αυθεντικά μέλη (επειδή λατρεύω την ονοματολογία του είδους θα τους αναφέρω: ο κιθαρίστας και τύπος και …Hupogrammos και ο μπασίστας Sol Faur) αποχώρησαν, διόλου φιλικά, αναίμακτα πάντως (κάτι όχι και τόσο …δεδομένο για το χώρο), αφήνοντας τον ντράμερ Negru να συνεχίσει τη δική του πορεία. Και ιδού το αποτέλεσμα, το οποίο φτάνει στα αυτιά μας χάρις στην ιταλική Code666 (και εδώ το θηρίο! γρηγορείτε χριστιανοί!)

Και μπορεί το σχήμα να αποτίνει φόρο τιμής στην Υπερβορεία μητέρα συνδέοντας την με το μυθολογικό-αρχαϊκό-παγανιστικό παρελθόν της πατρίδας τους στο κεντρικό τραγούδι του δίσκου «Dacia Hiperboreana» (η Δακία ήταν από τα προκεχωρημένα φυλάκια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας), από την άλλη όμως κραδαίνει υπερήφανα και τη βλάχικη βαλκάνιά του ταυτότητα. Την οποία και σπεύδει να επιδείξει από το πρώτο κιόλας δευτερόλεπτο. Το «Pamint» ανοίγει με ηρεμιστικά κυπριά προβάτων και κλίμα ορεινής στάνης, βουκολικό ambient περιβάλλον με φλογέρες του Πάνα (κάποιοι λένε ότι θυμίζει το παλιό σήμα της …ΕΡΤ). Σιγά-σιγά όμως ο «καιρός» χαλάει, τα σύννεφα μαζεύονται και το τοπίο σκοτεινιάζει και αγριεύει. Αυτό το μοτίβο θα επαναληφθεί και στα περισσότερα κομμάτια του δίσκου, τα οποία ξεκινούν υποτονικά, προοδευτικά μια ένταση συσσωρεύεται, κλιμακώνεται, εντείνεται, και οδηγείται τελικά σε μια (ελεγχόμενη πάντως) έκρηξη, όπου οι Negura παίρνουν το τσεκούρ… εεε την κιθάρα ήθελα να πω, και επιδίδονται σε στερεότυπους κιθαριστικούς λεονταρισμούς για να γουστάρουν και οι πιο ορθόδοξοι μαυρομεταλλάδες, οι οποίοι υποθέτω θα νοσταλγούν δίσκους όπως το «Om» ή το «Maiestrit».

Η αξία του έργου προφανώς δεν έγκειται σε στιγμές σαν κι αυτές. Ούτε φυσικά στο σχεδόν εμμονοληπτικό μπέρδεμα του μύθου με την πραγματικότητα και το εξιδανικευτικό βλέμμα που προσπαθεί να προσδώσει στο ιστορικό παρελθόν διαστάσεις φαντασιακές. Αξίζει όμως να σταθούμε στις μελωδίες του δίσκου, οι οποίες καταφέρνουν να επιβιώνουν μέσα στον κιθαριστικό βόρβορο. Αλλά κυρίως να εστιάσουμε στο ανοιχτόμυαλο πνεύμα του δίσκου, που δεν διστάζει να ενσωματώσει την τοπική παράδοση (κατά στιγμές μου θύμισε πολύ τον …φυρομιανό Mizar), να περάσει από τσιγγάνικους δρόμους και να «κλέψει» δημιουργικά από άλλα είδη (π.χ. ο συντονισμός μπάσου-μπότας στο «Ochiul inimii» είναι βγαλμένος από παλιό καλό dark wave, το «Umbra» θα έβρισκε θέση σε δίσκο των Dead Can Dance). Κι ας μη διαθέτουν την έμπνευση, τη μουσική παιδεία και την ευρύτητα των άσπονδων Ούγγρων γειτόνων τους Thy Catafalque με τους οποίους και συγκρίνονται συχνά.

Και πιθανολογώ ότι είναι τούτο το ανοιχτό πνεύμα που έχει οδηγήσει κάποιους από εμάς, απηυδισμένους από τον αφόρητο indie κομφορμισμό και τη φράντζα μονοτονία, να ανοιχτούν σε αυτή την άλλοτε επίφοβη terra incognita. Αγνοώντας μάλιστα τις ρετσινιές που τις έχουν αποδοθεί, ασφαλώς βασισμένες σε πραγματικά ερείσματα αλλά κατ’ ουσία άδικες και αφοριστικές (τα δε επιχειρήματα για τα «αφύσικα» ακραία φωνητικά μου φαίνονται εξίσου ρηχά και άτοπα όπως εκείνα που αντιμετωπίζουν την όπερα σαν «μια κλώσα που σκούζει την ώρα που πεθαίνει»). Και όσο πληθαίνουν οι φωνές και οι διακηρύξεις για το θάνατο του indie (αν έχετε υπομονή διαβάστε αυτό το λίαν εμπεριστατωμένο δοκίμιο στο Paste), άλλο τόσο θα ενισχύεται η τάση για αναζήτηση πραγματικά νέων ακουσμάτων. Έτσι, μπορεί το black metal να μην είναι το νέο indie όπως προφητεύει ο Καραμπεάζης, μπορεί η εξάπλωση του να αποτελέσει ένα συγκυριακό φαινόμενο, αλλά τουλάχιστον θα έχει επιφέρει ένα ανήκεστο (αν όχι και …ανήκουστο) ευεργετικό αποτέλεσμα…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: