Heretology – Vol. 13 (reloaded)

Heretology:: Ποιος ο λόγος να επιστρέψει μια τέτοια στήλη μετά από αρκετά (5 θαρρώ) χρόνια; Δεν έχω απάντηση. Κοιτάζω παλιά κείμενα, για κάποια νιώθω δικαιωμένος, κάποια άλλα στέκονται, κάποια άλλα μόνο με …πατερίτσες, κάποια είναι σφικτά εναγκαλισμένα με την πραγματικότητα και μοιάζουν να έρχονται από έναν άλλο κόσμο. Δυστυχώς ή ευτυχώς η επικαιρότητα και η καθημερινότητα μας τρέφουν, και από αυτές τρεφόμαστε, δεν είναι πάντοτε εύκολο (ή και απαραίτητο) να παίρνουμε αποστάσεις ασφαλείας.

:: Απλά αισθάνομαι ότι κάποιες νύξεις, τσιμπήματα, προκλήσεις για αναστοχασμό, έστω για μια δεύτερη σκέψη, κάποιες ρωγμές σε κουραστικές βεβαιότητες και οικοδομημένα στερεότυπα που προσλαμβάνουν τη (μόνη) αξία τους από την αέναη άκριτη επανάληψη, είναι πάντα χρήσιμες.

:: Στη χώρα μας είχαμε από ανέκαθεν (μη βαράτε, …Ελύτη αντιγράφω!) πρόβλημα με τον ορθό λόγο, μετά από αιώνες πνευματικής διατροφής με ορθόδοξο δογματικό λόγο και παρελκόμενες ανατολίτικες γαρνιτούρες. Λησμονώντας ότι η επιστήμη της Λογικής εδώ θεμελιώθηκε, από κάποιον ουσιαστικά ξεχασμένο Αριστοτέλη.
Banksy:: Είναι όμως τόσο κατανοητό, όταν νιώθεις έρμαιο γεγονότων τα οποία σε ξεπερνούν και δεν τα κατανοείς (όπως καλή ώρα τώρα με την περιβόητη «κρίση»), η εύκολη βολική εξήγηση να έλκει με βαρυτική δύναμη …μαύρης τρύπας. Εχθροί κατασκευάζονται ανάλογα με τις ιδεολογίες και τις προκαταλήψεις, αποδιοπομπαίοι τράγοι αίρουν συλλογικές αμαρτίες, «όλοι εναντίον όλων», που έλεγαν και τα Μωρά στη Φωτιά. Και η τραγωδία (αλλά και κωμωδία της ζωής) να είναι ότι το «δίκαιο» δεν είναι ποτέ αποκλειστικότητα της μίας πλευράς.

:: Αυτή είναι η άλλη «αιρετική» (προσοχή στα εισαγωγικά) πλευρά που πάντα με τραβούσε. Επανεκκίνηση λοιπόν, και όσο πάει.

:: Εξεγέρσεις αλλού, …»εξεγέρσεις» κι εδώ (με μια μπουφονική ελληνική μετάλλαξη βέβαια). Παρακολουθώντας την ιστορία με τους διάφορους πυρήνες της φωτιάς και άλλες τέτοιες ομάδες της συμφοράς, δεν με εκπλήσσει (πια) η βαθύτατα φασιστική νοοτροπία τους, η χουλιγκάνικη και αδιέξοδη τακτική τους, ή ο θρησκομανής φανατισμός τους. Εντυπωσιακό όμως είναι το στατιστικό ότι οι περισσότεροι (αν όχι όλοι) προέρχονται από μεσοαστικές (έως και μεγαλοαστικές) οικογένειες και συνοικίες. Που είναι η Νίκαια, το Κερατσίνι, το Πέραμα; Που είναι τα παιδιά των συνεργείων, του εργοστασίου, των χωραφιών; Αλλά ξέχασα, γι’ αυτές τις δουλειές έχουμε πλέον άφθονους πάμφθηνους και αναλώσιμους μετανάστες…
Γιάνναρης:: Σταχυολογώ (και προσυπογράφω με …κάθε δυνατό μέσο) τη δήλωση του μεγάλου έλληνα σκηνοθέτη Κωνσταντίνου Γιάνναρη (και δεν επικαλούμαι το όποιο μέγεθος για επικύρωση μιας άποψης, αυτή έχει τη δική της αξία ούτως ή άλλως): «Τα μικρομεσαία αστάκια που κατεβαίνουν και καίνε τα πάντα, να κάψουν καλύτερα το Χαλάνδρι, τον Χολαργό κ.λπ. ή, καλύτερα, τα σπίτια των γονέων τους. Πιο επαναστατικό μου φαίνεται. Και να αφήσουν ήσυχο το πολύπαθο κέντρο. Kill your father, not other people. Ask George, he knows

:: Θυμάμαι συνειρμικά εκείνο το ποίημα του Παζολίνι με το οποίο έπαθαν (και φαντάζομαι ακόμη παθαίνουν) σοκ, αναφυλαξία, …στυτική δυσλειτουργία, πνευμονική συμφόρηση κλπ οι κάθε λογής φανατικοί. Τίτλος του ήταν «Il PCI ai giovani» («Το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα κατά της νεολαίας»), στο οποίο ο Παζολίνι (χωρίς πάντως να διεκδικεί δάφνες υψηλής ποιητικής ποιότητας), προφανώς απηυδισμένος από την τυφλή μηδενιστική βία της εποχής, εκφράζει τη συμπάθεια του στους αστυνομικούς, τους οποίους και βλέπει ως «παιδιά των φτωχών» από τα λαϊκά προάστια και την αγροτιά. Όπως φαντάζεστε ο …αφορισμός του (πόσο ταιριαστός είναι αυτός ο θρησκευτικής προέλευσης όρος!) ήταν άμεσος…

:: Άκρατος ο θαυμασμός, και μάλιστα σε (σχεδόν) σύσσωμο το πολιτικό φάσμα για τις εξεγέρσεις στην Τυνησία και την Αίγυπτο (είναι και αυτή η υποψία αντι-αμερικάνικου και αντι-εβραϊκού πνεύματος που μας γοητεύει). Μόνο που όταν οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι, από τις ίδιες χώρες, τολμούν να ζητήσουν κάποια στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα μας, με τον απονενοημένο και απελπισμένο τρόπο της απεργίας πείνας, το αγωνιστικό πνεύμα αλλάζει φορά. Ευαισθησία αντιστρόφως ανάλογη της απόστασης, θα το έλεγα …μαθηματικά. Σαν το ανέκδοτο με τον ρατσιστή: «μα, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους Εσκιμώους».
Facebook:: Διαβάζω ότι τα τρισκατάρατα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (διάβαζε facebook και twitter) έχουν παίξει ρόλο …φλεγόμενης κουκουνάρας στη διασπορά των εξεγέρσεων, αλλά και γνήσιου αιτήματος ελευθερίας. Την ίδια στιγμή η Κίνα, το Ιράν και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις τα κυνηγούν και τα λογοκρίνουν, ενίοτε μέχρι απόλυτης φίμωσης. Από την άλλη, στον υπερ-ανεπτυγμένο πρώτο κόσμο (στον οποίο ας μην το ξεχνάμε ανήκουμε κι εμείς), τα ίδια μέσα είναι εργαλεία του Μεγάλου Αδερφού. Τα προσωπικά δεδομένα είναι η πολυτέλειά μας. Ο καθείς με τα προβλήματα του άλλωστε… Αλλού πεινάνε, αλλού σπεύδουν στα γυμναστήρια για να τρέξουν παραμένοντας στην ίδια …θέση (πάντα μου φαινόταν εντελώς σουρεαλιστικό το θέαμα).

:: Με την ευκαιρία… Μήπως, λέω μήπως, η περίφημη εξέγερση στην Κερατέα, έχει στον πυρήνα της λίγη, τόση δα από την περίφημη ελληνοπρεπή νοοτροπία «τα σκουπίδια μας στην αυλή του γείτονα»; Λέω μήπως…

:: Στην οποία Κερατέα κάθε μέρα πέφτουν τόσες μολότοφ και πέτρες, όσες δεν …ρίπτονται σε μια επεισοδιακή πορεία του Πολυτεχνείου. Και ακόμη δεν έχω δει ρεπορτάζ Σόμπολου με γουρλωμένο το μάτι. Ούτε ανησυχίες για την καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου από γνωστούς-άγνωστους τηλε-ανακριτές. Ουπς, δεν υπάρχει πανεπιστημιακό άσυλο εκεί στην Κερατέα;
Cemetery:: Τί ήθελα να πω με κάποιες από τις παραπάνω σκέψεις; Ότι σε κάθε διαμάχη και σύγκρουση, απέναντι σου έχεις ανθρώπους, με σάρκα και οστά, και όχι σύμβολα. Να δώσω και την προσωπική πινελιά… Πρόσφατα, ο δρόμος με έφερε (όχι τυχαία) στο Γερμανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο το οποίο βρίσκεται απομονωμένο στο Διόνυσο, στο τέλος ενός στενού δρόμου, πάνω από μια επιβλητική ρεματιά με απεριόριστη θέα προς το Μαραθώνα και τη Νέα Μάκρη (την οποία έχουν …εξασφαλίσει οι πυρκαγιές των τελευταίων χρόνων). Γερμανική πειθαρχία και τάξη επικρατεί, ακόμη και μετά θάνατον, ούτε ίχνος από σκουπιδάκι, και κοντά 10.000 ψυχές θαμμένες μέσα σε λίγα τετραγωνικά, με μόνο διακριτικό το όνομα (εάν υπάρχει και αυτό) και χωρίς καμία διάκριση στην κοινή τους μοίρα. Πολλές σκέψεις πέρασαν. Σκέφτομαι ότι κανένας από όλους αυτούς δε θα φανταζόταν ότι κάποτε θα βρισκόταν θαμμένος σε τούτη την απόμερη γωνιά της Ευρώπης. Σκέφτομαι τι επιλογές έχει ο καθένας μας όταν φυσάν οι άνεμοι της ιστορίας, όταν τις κυβερνήσεις και τις πλειοψηφίες τις ξεσηκώνουν η τρέλα της ιδεοληψίας και των «ιδανικών» του έθνους, της θρησκείας ή της τάξης. Και όσοι μιλούν ανέξοδα και αναίμακτα για προσωπικές επιλογές και ευθύνες, ας αναλογιστούν πόσους προσωπικούς και εργασιακούς συμβιβασμούς έχουν αποδεχθεί, και μάλιστα με πολύ μικρότερο διακύβευμα.
:: Θυμάμαι ένα κομμάτι των Ding An Sich από τον εξαιρετικό τους δίσκο «The wanderer and his shadow». «Versoehnung ueber den Graebern» λέγεται, «Συγχώρεση πάνω από τους τάφους» δηλαδή, γραμμένο υπό την επήρεια των ίδιων σκέψεων… Σε μια πλάκα υπάρχει ένα μικρό στεφάνι… Κάποιος έφτασε ως εδώ για τιμήσει έναν πατέρα, έναν παππού. Δεν κουνιέται φύλλο…

:: Πάντα είναι διδακτική μια επίσκεψη σε νεκροταφείο τελικά… Η σκέψη ότι από τόσα πάθη, μίση, αγάπες, εγκλήματα, ιδέες έχουν απομείνει μόνο λίγα οστά ανθρακικού ασβεστίου…

:: Αυτά επί του παρόντος (μέχρι να τα διαβάσετε, ήδη παρελθόντος!). Να περνάτε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς! ΟΚ, οκ, μια πλάκα είπα να κάνω…

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: