Austra – Feel it break (Domino)

1. Darken her horse
2. Lose it
3. The future
4. Beat and the pulse
5. Spellwork
6. The choke
7. Hate crime
8. The villain
9. Shoot the water
10. The noise
11. The beast

Έτος 2030… Ξέρω, μόλις πρόσφατα ξιφούλκησα υπέρ (ή κατά αν προτιμάτε) της θεμελιώδους μας αδυναμίας να προβλέπουμε το μέλλον. Παρολ’ αυτά εφόσον δεν παίρνουμε και πολύ στα σοβαρά τις Πυθίες, οι προβλέψεις και οι προβολές παραμένουν ένα προκλητικό διανοητικό παιχνίδι. Ας μην είμαστε λοιπόν τόσο αυστηροί. Άλλωστε ο μελλοντικός κόσμος του Douglas Adams δεν απέχει πιθανοτικά πιο πολύ από εκείνον του όποιου …Βαρουφάκη.

Έτος 2030 λοιπόν… Κάνοντας την μάλλον ασφαλή υπόθεση ότι και τότε η τάση των ανακυκλώσεων-αναβιώσεων θα διατηρείται άσβεστη και την σαφώς πιο τολμηρή ότι ο δίσκος θα είναι ακόμη το κύριο μέσο μεταφοράς της μουσικής, ο μουσικόφιλος της εποχής εκείνης θα αναπολεί τα αθώα …10s μέσα από συλλογές που θα ξανα-ανακαλύπτουν «ξεχασμένα διαμαντάκια». Η συνθετική ποπ, εξαιτίας και του φύσει εφήμερου χαρακτήρα της, θα είναι προνομιακό πεδίο εξερεύνησης για τους σκαπανείς του μέλλοντος…

Πρόσφατα μόλις έγραψε ο Καραμπεάζης για τον συνθετικό κορεσμό των ημερών μας και τη βασική ευθύνη της Αμερικής για το φαινόμενο αυτό. Μπορούμε αβίαστα να εντάξουμε και τους Austra σε αυτό το κλίμα, κι ας μας έρχονται από τον Καναδά, τον οποίο θα ήταν μάλλον άδικο να προσδέσουμε στο άρμα της μεγάλης του γείτονος (για τον πολιτικό του απογαλακτισμό είχε φροντίσει ο τρελο-Trudeau ήδη από τη δεκαετία του ’60).

Θέλετε να δοκιμάσουμε κι ένα προσφιλές παιχνίδι της μουσικοκριτικής; Ας κάνουμε λίγα βήματα πίσω για να αποκτήσουμε μια ευρύτερη άποψη της εικόνας κι ας προσπαθήσουμε να τοποθετήσουμε τους Austra στον μουσικό χάρτη. Crystal Castles; Όχι, κινούνται σε πιο οξείς τόνους (σύντομα θα με διαψεύσει το «The villain)». Junior Boys; Όχι, είναι υπερβολικά νυχτερινοί. Rational Youth; Πολύ ψυχροπολεμικοί. Moev; Πολύ ξεχασμένοι για να αποτελούν επιρροή (απλά καιρό έψαχνα μια αφορμή για να αναφέρω το αγαπημένο «Rotting geraniums»). Ας φύγουμε από τη χώρα του σφένδαμου. Ladytron; Σαν να πλησιάζουμε. Royksopp; Μια σκανδιναβική ζεστασιά την έχουν. Κι αυτή η φωνή που προσπαθεί και πιάνει τις ψηλές, με μια ελεγχόμενη δόση γατίσιας λαγνείας και γυναικείας υστερίας, που πρώτη φορά την …ξανακούω, χμ δεν είναι, όχι πάλι, σαν εκείνη της Karin Dreijer Anderson; Τελικά αυτή η Kate Bush έκανε άθελα της μεγάλη «ζημιά»…

Αυτή η ανάλυση καθορίζει και το πλαίσιο εντός του οποίου κινούνται οι Austra. Θα έγραφα για «τις» Austra αν δεν υπήρχε στο τρίο κι ένας άντρας μπασίστας, αν και το όλο σχήμα είναι βασισμένο πάνω στην Καναδο-λετονή Katie Stelmanis (τι ωραίες προσμείξεις που φτιάχνει η παγκοσμιοποίηση!), η οποία γράφει τα τραγούδια, παίζει τα πλήκτρα και φυσικά είναι η εν λόγω …Φωνή. Από μικρή μυημένη στην όπερα και την κλασική μουσική, μέχρι που πήγε σε μια πανκ συναυλία και τα λεφτά που ξόδεψαν οι δικοί της στα ωδεία πήγαν στράφι (σαν να φαντάζομαι τους οικογενειακούς καβγάδες). Έχοντας βγάλει και δικό της δισκίο κι έχοντας δουλέψει σε δίσκο των Fucked Up, τώρα επιλέγει να στήσει τη δική της ομάδα υπό την προστασία μιας θεάς της Λετονικής μυθολογίας.

Το «Feel it break» έχει μπόλικες αρετές τις οποίες δεν μπορείς να παραβλέψεις, όσο κι αν βγάζεις σπυριά με τους δίσκους της εβδομάδας που μετατρέπονται αβασάνιστα σε …δίσκους της χρονιάς. Κατ’ αρχήν παρουσιάζει μια εμπεριστατωμένη αντίληψη της ποπ οικονομίας. Επίσης η τραγουδίστρια (παραλίγο να πω …βοκαλίστρια, φτου), αν και έχει απόλυτη επίγνωση της καλής φωνής της, δαμάζει το ναρκισσισμό της και δεν πνίγει τα κομμάτια.

Συνολικά ο δίσκος ρέει αβίαστα και στρωτά σε μια συνεκτική αισθητική (κάτι που ασφαλώς σηκώνει αμφότερες θετικές και αρνητικές αναγνώσεις). Οι δε μουσικές ιδέες, όσο απατηλά απλές κι αν μοιάζουν («Spellwork»), έχουν δουλευτεί στις λεπτομέρειές τους, με χαρακτηριστικό δείγμα την έξυπνη μελωδική (και ρυθμική) αλλαγή στο «Darken horse».

Δε λείπουν οι στιγμές όπου το στυλιζάρισμα παίρνει τη θέση της έμπνευσης, αλλά στο τέλος, στη σούμα, μας μένουν …φορολογητέο εισόδημα 4-5 τραγούδια καλής dark pop για τους πολλούς (κι αυτό σηκώνει δύο αναγνώσεις!), όπου το σκοτεινό στοιχείο δεν παραπέμπει στα μεσάνυχτα αλλά στις 6 το απόγεμα, τη στιγμή που μόλις κι αρχίζει να μουχρώνει.

Και κάπου εδώ αγγίζουμε τα όρια του πλαισίου. Οι Austra δεν τολμούν να κάνουν την υπέρβαση και να ανοιχτούν σε πιο βρώμικα και πιο επικίνδυνα νερά. Σε ένα άλλο …μείγμα μουσικής, πιο απρόβλεπτο και λιγότερο συμβατικό. Προς Θεού, δεν εννοώ τις προσφάτως μοδάτες κι επιτηδευμένα θολές παραγωγές που νεκρανάστησαν το lo-fi. Για ένα αντι-παράδειγμα ακούστε για το αδίκως χαμένο «Of motion» των Neutral με παρόμοιες εισαγωγές αλλά εντελώς διαφορετικές αναπτύξεις.

Όπως και να ‘χει, ο μελλοντικός συλλέκτης θα βρει σε τούτο τον δίσκο αρκετά τραγούδια για μια συλλογή τύπου «The Lost Synth Tapes 2010-2015». Τώρα, αν οι Austra θα είναι από τα ξεθαμμένα ονόματα ή θα αποτελούν τον κράχτη, το μέλλον θα δείξει. Προβλέπω μάλιστα ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε ως το 2030 για να μάθουμε…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: