Tori Amos – The night of the hunter (Deutsche Grammophon)

ToriΗ Tori Amos είναι ερωτευμένη. Η Tori Amos είναι ερωτευμένη με την …Tori Amos. Δεν διεκδικεί βέβαια καμία πρωτοτυπία η παρατήρηση αυτή, άλλωστε η ωραιοπάθειά της βγάζει μάτι, όλοι της οι δίσκοι (και δεν είναι και λίγοι) έχουν μια φωτογραφία της στο εξώφυλλο σε κάθε δυνατή πόζα (ξεπερνώντας έτσι επιδόσεις τραγουδιστών όπως ο Morrissey ή ο Λευτέρης Πανταζής).
Λιγότερο εμφανής (για προφανείς λόγους!) είναι μια «πάθηση» την οποία θα μπορούσαμε να την ονομάσουμε …»καλιφωνοπάθεια». Ποτέ δεν φημιζόταν για «σεμνότητα και ταπεινότητα» η Tori Amos, πόσο μάλλον τώρα που ο νέος της δίσκος της βγαίνει κάτω από την βαριά εγγύηση της (υπερ)σοβαρής Deutsche Grammophon. Εδώ λοιπόν ξεχνάμε τα έργα της τελευταίας δεκαετίας, τώρα πλέον τραγουδάει «ποιότητα».
Ο δίσκος περιέχει τραγούδια τα οποία βασίζονται σε προσαρμογές/διασκευές κομματιών διαφόρων σημαντικών συνθετών του πιάνου, από τον Bach και τον Schumann μέχρι τον Debussy και τον Chopin. Και πριν αρχίσετε τις βιαστικές κατηγορίες για συνθετική ένδεια και εύκολη προσφυγή σε διασκευές, και τις αναλογίες με τους έλληνες τραγουδιστές οι οποίοι θεωρούν ως απαραίτητο πέρασμα σε άλλη …πίστα ωρίμανσης την ερμηνεία ενός οποιουδήποτε Χατζιδάκι), σας ενημερώνω ότι ο δίσκος έχει και άλλο επίπεδο …ανάγνωσης. Μία κεντρική ιδέα (πάρτε ανάσα): μια γυναίκα το βράδυ πριν από το χωρισμό της, ακολουθεί ένα παιδί-φάντασμα (εδώ επιστρατεύεται και η μικρή της κόρη), το οποίο την μεταφέρει τρεις χιλιάδες χρόνια πίσω στην αρχαία Ιρλανδία, όπου και συναντά μια προηγούμενη ενσάρκωση της, και …. ουφ, ήδη κουράστηκα, θα μας πάρει περισσότερο η διήγηση παρά η ακρόαση του δίσκου, όποιος ενδιαφέρεται, οι πληροφορίες είναι δύο κλικ μακριά.
Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η ακρόαση του δίσκου είναι ευκολότερο έργο. Η διάρκεια του είναι πληθωρική και ανοικονόμητη σαν μερίδα σε αμερικάνικο εστιατόριο, 14 τραγούδια απλώνονται σε 70+ λεπτά (θα μπορούσε να συνοδεύεται με αυτοκόλλητο «20% παραπάνω προϊόν»), σε μια επίπεδη ενορχήστρωση μουσικής δωματίου, το τέμπο δεν αλλάζει ούτε κατ’ ελάχιστον, μόνο το «Battle of trees» με απέσπασε από τον λήθαργο (υποθέτω χάρις στην πολύ δυνατή μελωδία του Satie). Δίσκος για σοβαρούς μελετημένους ακροατές, οι οποίοι και θα χειροκροτήσουν και θα ανακράξουν «μπράβο» λίγο πριν τελειώσει το κομμάτι. Δίσκος ώριμης ανίας (ας της αναγνωρίσουμε ως ελαφρυντικό ότι χρειάστηκε έντεκα δίσκους για να φτάσει ότι κατάφερε η Joanna Newsom μόλις με τον δεύτερο δίσκο). Δεξιοτεχνία υπάρχει εδώ μέσα άφθονη, ψυχή ελάχιστη…

6

 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: