Kreng – Grimoire (Miasmah)

1. Karcist
2. Le Bateleur
3. Opkropper
4. Petit Grimoire
5. Wrak
6. Ballet Van De Bloedhoeren
7. Girl In A Fishtank
8. La Poule Noire
9. Balkop
10. Satyriasis
11. Konker

Ε=hν (οι ξένοι γράφουν E=hf). Ίσως κάποιοι θα αναγνωρίσουν την περίφημη εξίσωση του Planck, το θεμέλιο πάνω στο οποίο στηρίχτηκε η μετέπειτα κβαντική επανάσταση στο βασίλειο της Φυσικής. Μια μαθηματική σχέση παραπλανητικά απλή αλλά με συνέπειες οι οποίες άλλαξαν ριζικά τον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τον κόσμο. Και φυσικά …όμορφη. Αληθινή ποίηση συμπυκνωμένη σε τρία σύμβολα, προϊόν ενός καλλιτέχνη-επιστήμονα. Κάποιοι θα απορήσουν…

«Η έννοια του ωραίου στην Επιστήμη, όπως άλλωστε και στην Τέχνη, δεν είναι δυνατόν να οριστεί ακριβώς. Παρολ’ αυτά εκείνοι που ασχολούνται με την Τέχνη ή την Επιστήμη, δεν βρίσκουν δυσκολία να αναγνωρίσουν την έννοια αυτή κάθε φορά που θα την συναντήσουν». Μέσω του μεγάλου Paul Dirac θέλω να καταλήξω στην θεμελιακή διαπίστωση ότι η αναγνώριση της «ομορφιάς» συνήθως απαιτεί μία προπαίδεια. Από την πιο στοιχειώδη, την κινούμενη στο επίπεδο της απλής εξοικείωσης έως την πανεπιστημιακή. Και χωρίς αυτή η συλλογιστική να συνεπάγεται ασφαλώς κάποια αισθητική ιεράρχηση (για να προλάβω και όσους κυκλοφορούν με το ζωνάρι λυμένο και την κατηγορία του ελιτισμού στα χείλη – στις πλείστες περιπτώσεις υποκρύπτοντας αμάθεια ή ακόμη χειρότερα λαϊκίστικη υστεροβουλία). Εδώ δεν μπαίνουν συγκριτικοί βαθμοί. Και κανένα «πρότυπο» ομορφιάς δεν είναι εγγεγραμμένο στα …γονίδια του πολύπαθου DNA (ούτε καν αυτά που αφορούν το …αντίθετο φύλο!)

O δίσκος που προκάλεσε αυτές τις σκέψεις είναι το «Grimoire» του Βέλγου (με καταγωγή από το ιστορικό για τον ασπρόμαυρο δικέφαλο Μαλίν) Kreng (Pepijn Caudron). Ένας δίσκος όμορφης μουσικής, με μια ιδιαίτερη όμως, «δύσκολη» για τα αμάθητα αυτιά ομορφιά. Ένας δίσκος ο οποίος απαιτεί προσοχή, προσήλωση, και κατάλληλες συνθήκες.

Παρολ’ αυτά, η καλή μέρα δεν φάνηκε από το πρωί. Ο βόμβος της έναρξης προϊδέαζε για άλλον έναν από εκείνους τους δήθεν πειραματικούς δίσκους οι οποίοι βγαίνουν πλέον με τα …GB, προϊόν περισσότερο της ευκολίας στην παραγωγή παρά μιας καλλιτεχνικής βασάνου. Καθώς κυλάει όμως ο δίσκος το τοπίο αρχίζει να αλλάζει. Να διαμορφώνεται καλύτερα, να παίρνει μορφή (το προαπαιτούμενο της «ομορφιάς»).

Ο Kreng σχεδιάζει τους ήχους του καίρια και σταδιακά, με μια εικαστική νοοτροπία, χτίζοντας μικροηλεκτρονικά δράματα σκοτεινής, όχι όμως θανατερής τεχνοτροπίας. Με μια έγχορδη πινελιά εδώ, μια σοπράνο έκρηξη πιο κει, θραύσματα ήχων, μοναχικές παράσιτες νότες πιάνου που χρωστούν πολλά στον μινιμαλισμό του Ligeti και τις παραμορφώσεις του Cage, κάποια ξενάκεια κρουστά, και τις συνταγές των Coil για την …εξολόθρευση αγγέλων («Petit grimoire»), το αποτέλεσμα είναι μια ερμητική, κατά στιγμές ανατριχιαστική μουσική δωματίου (όπως στο 9λεπτο «Wrak» το οποίο ενέχει και θέση κεντρικού πυλώνα, τα υπόλοιπα έχουν «ευτυχώς» πιο οικονομική διάσταση).

Στην κατηγορία «modern classical» τον κατατάσσουν πολλοί, θα μπορούσα να συμφωνήσω, αν ο όρος δεν περιείχε μια εγγενή αντίφαση. Σίγουρα πάντως πρόκειται για μουσική της οποίας σκοπός δεν είναι (τόσο) η μεταφορά συναισθημάτων αλλά η δημιουργία κενών χώρων τους οποίους θα γεμίσει κατά βούληση και ευαισθησία ο ακροατής. Γι’ αυτό μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι αυτού του είδους η μουσική συγγενεύει με την αρχιτεκτονική, την κηπουρική και τις άλλες εφαρμοσμένες τέχνες του χώρου. Ο δε συνειρμός με την κηπουρική (η οποία κάποτε μάλιστα κατατασσόταν στις καλές τέχνες) μου ήρθε ακούγοντας το «Ballet Van De Bloedhoeren» το οποίο και ξεκινά σαν άκουσμα πραγματικής προμενάδας στον κήπο των Βερσαλλιών. Η μεταχείριση που επιφυλάσσει ο Kreng σε αυτό το έργο του μπαρόκ συνθέτη (και μάστορα του βιολιού – ουχί όμως του …μαντολίνου) του 17ου αιώνα, Arcangelo Corelli, ο τρόπος που το οδηγεί από την γεωμετρική οργάνωση στο χάος, αποτυπώνει έξοχα το όραμα του καλλιτέχνη.

Το έργο τιτλοδοτείται «Grimoire», γριμόριο δηλ., βιβλίο με οδηγίες για πρακτική και τελετουργική μαγεία (τέτοιο είναι ας πούμε και η διαβόητη Σολομωνική). Αγνοώ αν ο δημιουργός είναι ένας ακόμη από αυτούς που την ψάχνουν στους θολούς δρόμους του αποκρυφισμού και του μυστικισμού. Είναι πιθανόν… Η ομορφιά άλλωστε έχει και μια τέτοια διάσταση. Μετα-φυσική πραγματικά…

8

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: