Atomtrakt – Artefact des verderben (Steinklang)

atomtrakt
1. Triumphzug
2. Truemmerfelder
3. Todeszone
4. Graeben der Isolation
5. Stacheln der Vernichtung
6. Festungsschlacht
7. Heimkehr der Verwundeten
8. Hungerwinter

«Είναι παράξενες εποχές. Γνωρίζουμε την Ιστορία από πρώτο χέρι, αυτά που αργότερα οι άνθρωποι θα τα αφηγούνται και θα τα κάνουν τραγούδια. Από κοντά όμως όλα κατακερματίζονται σε σκοτούρες και φόβους. Από κοντά η ιστορία είναι πολύ κουραστική υπόθεση. Αύριο θέλω να πάω να ψάξω για τσουκνίδες και να προσπαθήσω να βρω κάρβουνα»

Θα τα κάνουν τραγούδια… Έτσι είναι… Η Ιστορία τη στιγμή που γράφεται είναι βρώμικη, κυλιέται στις λάσπες, στα σκουπίδια, στα αίματα και τα περιττώματα, μυρίζει, βρωμάει ανθρώπινη σάρκα. Μετά βέβαια μπαίνει στο εθνικό, ιδεολογικό καλύτερα, πλυντήριο, από κει βγαίνει ηρωοποιημένη και αποκαθαρμένη και εξιδανικευμένη στα βιβλία, αναπαρίσταται σε χιλιοκουτσουλισμένα πομπώδη αγάλματα, απαθανατίζεται σε ταινίες και τραγούδια, υμνείται από ποιητές που τα σκατά τα κάνουν ήλιο και θάλασσα που λέγανε κάποτε και οι Όρα Μηδέν. Πόλεμος πατήρ πάντων, ακόμη και της τέχνης;

Στάλινγκραντ… Η πόλη όπου η ναζιστική φουσκοθαλασσιά έφτασε στο απώτατό της σημείο, εκεί όπου άρχισε μετά η ασταμάτητη άμπωτη η οποία θα φέρει τους Ρώσους μέσα στην ίδια την καρδιά του κτήνους. Αποτρόπαιο θέατρο μιας από τις πιο φρικτές και απεγνωσμένες μάχες που έδωσε ποτέ ο άνθρωπος, μνημείο και ενσάρκωση της αποκτήνωσης στην οποία είναι ικανό να φτάσει τούτο το αλλόκοτο δίποδο πλάσμα (στους ενδιαφερόμενους θα συνιστούσα το ομώνυμο βιβλίο του Anthony Beevor για περιγραφές που πραγματικά κόβουν την ανάσα).

Η σχέση μουσικής και μνήμης είναι ένα ζήτημα μάλλον εξαντλημένο, σήμερα τουλάχιστον όπου μια πλειάδα μουσικών κάθε είδους και ταλέντου έχουν ανασκάψει όλη την καταγεγραμμένη μουσική ιστορία. Κι αν πολλοί είναι που αρκούνται στις δήθεν και εκ των υστέρων νοσταλγικές και αθώες ημέρες του ’30 και του ’40 (βλέπε όλη αυτή την καταιγιστική μόδα με γατούλες του swing, tango και α(ν)ττίκες), υπάρχουν κάποιοι άλλοι που τολμούν να αντικρίσουν την πραγματικότητα των μαύρων εκείνων καιρών, στρέφοντας το βλέμμα προς την άβυσσο-ψυχή του ανθρώπου.

Από εκείνα τα δραματικά λοιπόν γεγονότα αντλεί έμπνευση για τον δίσκο αυτό ο γερμανο-ελβετός Christoph Ziegler, ο οποίος να σημειώσουμε ότι δεν εξαντλεί τη δημιουργικότητά του στους Atomtrakt. Καταχρηστικός ο πληθυντικός, μόνος του είναι και εδώ αλλά και στους πιο γνωστούς και σε πιο black metal-ambient μονοπάτια κινούμενους Vinterriket, τους οποίους σχημάτισε μαζί με τον …εαυτό του κάπου στο 2000 και έκτοτε κυκλοφορεί οτιδήποτε γράψει στο στούντιο (και είναι πολυγραφότατος). Πραγματικά μέσα στο πνεύμα της ατομικότητας της εποχής μας (άντε να δούμε και …indie μπάντα από ένα άτομο, καιρός είναι).

Ο τύπος νομίζω ότι είναι …προφανές, λατρεύει Burzum, σίγουρα όσον αφορά το μουσικό τομέα, για τον ιδεολογικό διατηρώ επιφυλάξεις. Ο δίσκος άλλωστε ανοίγει με σχεδόν ολόκληρο το εμβατήριο για τον Ιερό Πόλεμο, το τραγούδι που ταυτίστηκε ίσως όσο κανένα άλλο με τη σοβιετική νίκη και πιθανότατα θα αποθαρρύνει όσους θελήσουν να παίξουν το πουλί τους με φαντασιώσεις μεγαλείου και «ηρωικής αντίστασης κατά της ασιατικής απειλής».

Στα «Τεχνουργήματα του ολέθρου» (όπως προειδοποιεί και ο τίτλος) οι Atomtrakt αποτυπώνουν μια πνιγηρή ατμόσφαιρα απόγνωσης και μελαγχολίας, ένα κλίμα αποκαλυπτικό με τη βιβλική έννοια του επιθέτου, ηχητικές εικόνες ρημαγμένων πόλεων και κατεστραμμένων τοπίων. Μιλιταριστικά τύμπανα συνθέτουν το υποστηρικτικό πλέγμα, κινηματογραφικού τύπου επικόμορφες μελωδίες αναδύονται και αντέχουν παρόλο που τις θέσεις τους σφυροκοπά ένα ηλεκτρονικό βαρύ πυροβολικό συνεπικουρούμενο από βορβορώδη φωνητικά σαφώς επηρεασμένα από το black metal (απόλυτα ταιριαστά για την προσπάθεια έκφραση του αδιανόητου) αλλά και πολλά αυθεντικά μεγαλομανή sample της εποχής. Ολοκληρωτική μουσική όνομα και πράμα. Δίσκος-ντοκιμαντέρ, με το «Todeszone» να ξεχωρίζει, σχεδόν συγκλονιστικό. Για φέτος δεν έχω ακούσει πιο σφικτή και ουσιαστική κυκλοφορία στο χώρο αυτό.

Σκέφτομαι ότι τέτοιοι δίσκοι μοιάζουν κάπως με τις ταινίες θρίλερ οι οποίες ναι μεν παίζουν με τους φόβους σου, ταυτόχρονα όμως ξέρεις ότι είσαι στην ασφάλεια του σπιτιού σου. Έχουν όμως την αξία τους, κι ας έχει αποδειχθεί επανειλημμένως ότι ο άνθρωπος τίποτε δεν μαθαίνει από την ιστορία, μένει γνήσιος …στουρνάρας (συγγνώμη, στουρνάρι ήθελα να πω!) αν πρώτα δεν τη νιώσει στο ίδιο του το πετσί.

Το απόσπασμα της εισαγωγής διαψεύδει όσους έσπευσαν να το αποδώσουν στην Ελλάδα του σήμερα, είναι από την αφήγηση «Μια γυναίκα στο Βερολίνο», ένα ημερολόγιο των τελευταίων ημερών του πόλεμου που σόκαρε τότε νικητές και ηττημένους. Αν θέλουμε πάντως να σταθούμε σε αναλογίες, ας αναλογιστούμε ότι άρκεσε μια (ακόμη) ήπια για την ιστορική μεζούρα οικονομική κρίση για να ξεμυτίσει ο φασισμός από τη φιδοφωλιά του και το μίσος να γεμίσει ξανά πηχτό τους δρόμους. Άραγε πόσο εύκολα οι καθημερινές φάτσες που βλέπουμε τριγύρω μας μπορεί να μεταμορφωθούν σε ανθρωποφάγα κτήνη επιβίωσης αν κάποτε οι περιστάσεις το ευνοήσουν; Σε μια πόλη όπου, μην το ξεχνάμε, υπάρχουν ακόμη κάποια κτίρια μάρτυρες, διάτρητα από τις σφαίρες ενός όχι και τόσο μακρινού παρελθόντος. Και μας αρκεί ως παρηγοριά κι ελπίδα ότι τελικά υπήρξε ποίηση ακόμη και μετά το
Άουσβιτς;

8.5

 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: