The Lovely Eggs – Wildlife (Egg)

Image
1. Allergies
2. Don΄t Patent That Shoe
3. The Undertone
4. I Just Want Someone to Fall in Love With
5. Please Let Me Come Mooch Round Your House
6. David΄s Turn
7. Scooter΄s Got Itchy
8. Green Beans
9. Food
10. Cigarettes
11. I Am
12. Wildlife
13. Lee Mellon΄s Teeth
14. Idiot Check
15. Just Won΄t Do It
16. William Tell
17. We Really Got It
18. The Castle

Ab ovo. Για να δώσουμε και μια απάντηση στο προαιώνιο ζήτημα. Εν αρχή λοιπόν ην το αβγό. Σύμβολο ζωής, συμμετρικής ασυμμετρίας, πληρότητας (100 στην κλίμακα των πρωτεϊνών) και απλότητας. Κι ας μην παρασυρόμαστε από την εσχάτως καταιγιστική επικοινωνιακή επέλαση της μαγειρικής με τους πολύπλοκους αφρούς, τα τουίλ, τα υπερ-καλλιτεχνικά στησίματα και τους ακατανόητους όρους. Το να μην «ξέρεις να βράσεις ένα αβγό» δεν είναι επονείδιστη μομφή ούτε τραυματική προσβολή. Γιατί δεν είναι διόλου εύκολο να βράσεις αυτό το περίφημο αβγό. Πόσο μάλλον να το ψήσεις (για θυμηθείτε τις αναρίθμητες χάρτινες ομελέτες των διακοπών σας). Όσο φρέσκο κι αν είναι… Αναγκαία η συνθήκη αλλά όχι ικανή για το καλό αποτέλεσμα.

Λέγεται εσχάτως σαν ρητό απαράβατης αλήθειας ότι το υλικό κάνει το μάγειρα. Μισή αλήθεια. Κιθάρα μπάσο ντραμς. Με τα ίδια υλικά κάποιος μπορεί να βγάλει αριστουργήματα και ένας άλλος τερατουργήματα. Κιθάρα μπάσο ντραμς λοιπόν. Δύσκολα τα πράγματα. Πως να ξεχωρίσεις σε ένα είδος το οποίο έχει τυποποιηθεί υφολογικά εδώ και πολλά χρόνια, που η καλύτερη του, η χρυσή του εποχή έχει παρέλθει; (από αυτή την άποψη σάμπως το ροκ να μοιάζει τελικά κάπως με το ρεμπέτικο). Τι να κάνεις με τρία (μόνο) υλικά; Εύκολη η απάντηση. Αρχίζεις και συσκοτίζεις, θολώνεις, αφρίζεις, πειράζεις, «βρωμίζεις» τα νερά. Ίσως κι έτσι μπορεί να εντυπωσιάσεις, να κινήσεις την πολυπόθητη προσοχή. Τι γίνεται όμως όταν η πλειοψηφία έχει πάρει αυτό τον δρόμο; Κι αν επιπλέον δεν το έχεις με τη γεύση και την μελωδία (ή έστω το θέμα); Τζίφος. Και στη μαγειρική και στη μουσική…

Λοιπόν, μου άρεσε το δισκάκι των Θαυμάσιων Αβγών. Κι ας ηχεί τόσο υπερβολικά indie ώστε να καταλήγει …αντι-indie. Διότι ως γνωστόν σήμερα το indie-correct, το ρεύμα που λέγαμε και παραπάνω, επιτάσσει θολο-ψυχεδέλεια, σπατάλη στα εφέ, ανελέητο ατένισμα των παπουτσιών και φυσικά ονειρικές, υπνωτικές ατμόσφαιρες (το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι η κοινότητα δεν ταλαιπωρείται από …αϋπνίες).

Τέτοια δεν θα βρείτε στο «Wildlife». Αντιθέτως θα βρείτε κομμάτια απλά και ανεπιτήδευτα, που δεν φοβούνται να σταθούν χωρίς φτιασίδια. Και θα ακούσετε μια ηχητική περιδιάβαση σε όλο το εύρος της σκηνής από την μήτρα των Pixies έως τα όρια του twee (ω ναι), λίγο garage, λίγο grunge, βάλε και μια δόση πανκ (εδώ το είχα να εφεύρω το twee punk). Χωρίς πρωτοτυπίες, πρωτοπορίες, πρωτο-οτιδήποτε.

Και παρολ’ αυτά έχεις μια περιέργεια τι θα γίνει παρακάτω, δεν βαριέσαι και αυτό είναι πολλές φορές ένα ασφαλές αισθητικό κριτήριο σε μια εποχή με πληθώρα καλοφτιαγμένων μεν ανιαρών δε δίσκων. Βοηθάει και η παλαβομάρα που κουβαλάνε, ένα ιδιότυπο χιούμορ (έστω και αμφιβόλου επιτυχίας ενίοτε) που επιτρέπει να παρεισφρήσουν στον δίσκο ακόμη και μικροί σουρεαλιστικοί διάλογοι από το στούντιο. Ακούω το «Green beans» (σπιτικός διάλογος: «-για δεν σηκώνεις το τηλέφωνο, δεν το ακούς που χτυπάει; – Δεν είναι το τηλέφωνο μας, από το τραγούδι είναι»).

Ο ρυθμός μια πατάει μια αφήνει το γκάζι, η γυναίκα περισσότερο φωνάζει παρά τραγουδάει (X-Ray Spex συνειρμοί), κάποια φάλτσα και παραφωνίες εντάσσονται ταιριαστά στο όλο αυτοσχέδιο κλίμα, τα κομμάτια είναι σύντομα και περιεκτικά, ένα μόλις υπερβαίνει το «ψυχολογικό» όριο των 4 λεπτών, ο μέσος όρος πρέπει να βρίσκεται κάτω από τα δύο λεπτά (θυμάμαι τους Residents στο περίφημο «Commercial album» τους και τον τρόπο μετατροπής ενός μονόλεπτου jingle σε ποπ τραγούδι: απλά βάλτε το στο repeat τρεις φορές). Έτσι, το εξαιρετικό «Don’t patent that shoe» διαρκεί μόλις 53 δευτερόλεπτα. Αυτό θα πει λιτότητα (ή οικονομία αν δεν θέλετε τον αρνητικά φορτισμένο όρο).

Γενικά ο δίσκος αποπνέει μια ευπρόσδεκτη DIY αύρα, τα κομμάτια μοιάζουν σαν να γράφτηκαν μέσα σε μια καθημερινότητα του τύπου «άντρα μου, πότε θα κουρέψεις αυτό το f….g γκαζόν;» και «γυναίκα, πάλι κινέζικο απέξω θα φάμε σήμερα; Πότε θα φτιάξεις καμία σπιτική πίτα του βοσκού, ανάθεμα την ώρα που το ρίξαμε στο ροκ;»

Γιατί ξέχασα να σας πω ότι οι Lovely Eggs, η Holly (Ross) και ο David (Blackwell) είναι αντρόγυνο κανονικό, με παπά και με κουμπάρο (πως τον λέγανε εκείνο τον σύμβουλο σχέσεων που συνιστούσε «όχι με τον σύζυγο στη δουλειά;»). Και είναι από το Λάνκαστερ (πιο Αγγλία δεν γίνεται). Και τούτος είναι ο τρίτος τους δίσκος. Και το κυνηγάνε. Στο λήμμα τους στη Wikipedia είναι οι ίδιοι πιθανότατα που καταγράφουν με μια συγκινητική επιμέλεια σχεδόν κάθε ραδιοφωνική μετάδοση κομματιού τους. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρουν να βρουν τη δική τους θέση στον ήλιο (λέμε τώρα) της βρετανικής σκηνής. Όπως και να’ χει πάντως, για το Wildlife» νομίζω ότι μπορούν να υπερηφανεύονται. Περισσότερο κι απ’ το γεγονός ότι ο άντρας ήταν σε μία μπάντας της οποίας τα μέλη χρημάτισαν ως «sound carriers» στον Damo Suzuki…

7.5

 1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: