ΦΥΤΙΝΗ Showcase


FYT

[Διαβάστε το ακούγοντας παράλληλα το Mixtape που βρίσκεται εδώ].Ποιος (δεν) θυμάται την Φυτίνη; Μου μυρίζει θαύμα γεύση, μου μυρίζει θαύμα γεύση, το σλόγκαν της παλιάς διαφήμισης έχει περάσει στο συλλογικό υποσυνείδητο, σου έχει εντυπωθεί είτε έβλεπες τηλεόραση είτε όχι, έτσι είναι, από μερικά πράγματα δεν ξεφεύγεις (ευτυχώς ή δυστυχώς). Πέρασαν βέβαια εκείνα τα χρόνια, νομίζω ότι το προϊόν κυκλοφορεί ακόμη (ας μου συγχωρεθεί η …γκρίζα διαφήμιση), είναι όμως κάπως …politically-incorrect τούτες τις ημέρες της υγιεινιστικής μανίας και της διατροφικής εναλλακτικής ορθοδοξίας (κι ας ακούγεται τούτο οξύμωρο). Αχ που είναι εκείνοι οι παλιοί καλοί καιροί με τη γλουτένη, τις κρέμες, τις κονσέρβες, τα κορεσμένα trans λιπαρά…


ΚασετίναΣαν να μας έπιασε νοσταλγία μου φαίνεται, νοσταλγ(ηδ)ία όπως λένε και οι Delicassetten Machimenai σε μια λεξιπλασία η οποία υπερβαίνει το εξυπναδίστικο λογοπαίγνιο αλλά κρύβει και ουσία. Γιατί τα σχήματα της ΦΥΤΙΝΗΣ παίζουν με την πανταχού παρούσα και τα πάντα πληρούσα (βοήθειά μας) νοσταλγία με έναν τρόπο τον οποίο θα τολμούσα να χαρακτηρίσω μεταμοντέρνο, αν η λέξη αυτή δεν είχε γίνει πιπέρι στα λάχανα, κρέμα γάλακτος στα μακαρόνια, ένας ισοπεδωτικός αφορισμός άνευ ιδιαίτερου νοήματος. Δεν έχουν όμως και καμία σχέση με της μόδας διασκευαστήρια που πειράζουν το παρελθόν, με ταού κιοκσού και τας κεμπάπ και άλλα …πειραχτήρια, όλα τούτα τα βαθιά συντηρητικά εργοστάσια της αποβουτυρωμένης αμνησίας, τα οποία αναπολούν «αχ τι ωραία και αθώα και ρομαντικά ήταν τότε». Μπορεί βέβαια «τότε» στους δρόμους της Αθήνας να πήγαινες σκυφτός μη σε πάρει καμιά αδέσποτη σφαίρα, το κράτος να έδερνε και να έστελνε κόσμο …διακοπές στην άγονη γραμμή, παρολ’ αυτά όμως ήταν τόοοοσο αγνά εκείνα τα χρόνια… Καμαρότο, τη σακούλα… Μ’ έπιασε όντως νοσταλγ(ηδ)ία!

Επ, για μια στιγμή όμως, σπάστα και ξαναρίχτα, τι είναι τελικά τούτη η ΦΥΤΙΝΗ; Άλλη μια δισκογραφική εταιρία; Καταρχήν και καταρχάς οι ίδιοι αυτοπροσδιορίζονται ως «κάτι μεταξύ web portal και net label, η Φυτίνη ξεκίνησε απ’το μουσικο-εικαστικό ντουέτο ΦΥΤΑ και τις φυλινάδες του, (…), εμπνεόμενη από διεθνείς πειραματικές σκηνές (dada, fluxus, cinema of transgression, postpunk, berlin super 80, NDW), (…) και έχει στόχο να παρουσιάσει δημιουργούς οι οποίοι δεν ταιριάζουν στις συνηθισμένες σταθερές της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας». Κι εμείς καταρχήν και καταρχάς θα τους πιστέψουμε (αν μπείτε στην ιστοσελίδα θα διαβάσετε και περισσότερα).


Τα ΤρωκτικάΠέρα όμως από διακηρύξεις, (αντι)-μανιφέστα, προθέσεις και-ισμούς (ο δρόμος προς την κόλαση είναι ως γνωστόν σπαρμένος από τα πτώματά τους), σημασία έχει τελικά η πράξη. Και στην πράξη η διάθεση της ΦΥΤΙΝΗΣ (και της θυγατρικής TSOLI Records) απέναντι στη δημιουργία (αλλά και στη …δημιουργία του παρελθόντος) είναι πειραματική και το σημαντικότερο γεμάτη χιούμορ, παιχνιδιάρικη. Τα «παιδία παίζει» και αυτό μην το υποτιμάτε, το παιχνίδι είναι κάτι πάρα πολύ σοβαρό (όσοι έχετε παιδιά μπορείτε να καταλάβετε τη διάσταση αυτή, αν όμως θέλετε και κάποιο πιο φιλοσοφικό υπόβαθρο, μπορώ να σας αναφέρω τον «Homo Ludens», τον Παίζοντα Άνθρωπο του Χουιζίνγκα). Γιατί μήπως τελικά αυτή η άγνοια κινδύνου του παιχνιδιού να μην είναι και η ουσία του DIY; Ή μήπως εσείς την βρίσκετε στον μουρτζούφλη ελιτίστικο αβανγκαρντισμό του Wire;

Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για μια στάση εν ανεπαρκεία στην ελληνική σκηνή (ίσως να θυμηθώ τους Lost Bodies, το Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ, λίγους ακόμη και …αυτά!). Και δεν αναφέρομαι μόνο στην αγέλαστη σοβαροφανή (και ας μην το κρύβουμε, μάτσο έως και μισογύνικη) ελληνική αγγλό-πληκ(τικ)η ίνδυ σκηνή. Για σκεφτείτε τι θέση έχουν στο συλλογικό συνειδητό τραγουδοποιοί και από τα πιο mainstream ιδιώματα, οι οποίοι έπαιξαν με το χιούμορ, ένας Ανδρεάδης, ένας Κοινούσης, ένας Λογό ή ακόμη-ακόμη κι ένας Ζαμπέτας.


BogoljubΌλα τούτα αναδεικνύονται φρονώ στα τραγούδια-κομμάτια που επιλέξαμε στο παρακάτω mixtape, μια όσο το δυνατό πλατύτερη παρουσίαση των σχημάτων της κολεκτίβας. Στα οποία ανακαλύπτουμε μια ανθολόγηση, πλιάτσικο να το πω, της εγχώριας ποπ κουλτούρας, η οποία δεν ορρωδεί ούτε μπροστά στο trash και το κιτς. Όχι σαν αποενοχοποίηση, ούτε σαν guilty pleasure μνημόσυνα ή cult λατρεία μιας εποχής η οποία δεν βιώθηκε ποτέ. Ούτε ασφαλώς σαν φόρος τιμής (δεν είναι άλλωστε καλή εποχή για άλλους …φόρους). Κι ας μην πετυχαίνει πάντοτε η μανέστρα. Κι αν κάπου μπορεί να γίνεται ενοχλητική, ενίοτε επιθετικά …αν-ιεροπουλική, και να τραβάει ίσως τα πράγματα στα άκρα (και μην ρωτήσει κανείς «ποιο από τα …δύο;»), κάντε εκεί μια στάση και αναρωτηθείτε: αν η τέχνη είναι ένας καθρέφτης μιας πραγματικότητας, έστω και παραμορφωτικός, μεγεθυντικός, τι είναι εκείνο που ενοχλεί περισσότερο; Η πραγματικότητα ή η απεικόνισή της;

Αξίζει όπως και να ‘χει να δώσετε μία βάση στην ευφυή (h)-οντολογία του Boguljub, την queer ξεσαλοσύνη των Τρωκτικών, τα φαν δοκίμια αντι-κουλτούρας της Κασετίνας (προσέξτε τη διαβολικά έξυπνη χρήση του sample από τον ύμνο του ΠΑΣΟΚ -ζωή σ’ ελόγου μας- στον «Ο άνθρωπος καραόκε» της Ρίτας-μία είναι η Ρίτα), την νταντά σαρκαστικότητα των ΦΥΤΩΝ και των υπολοίπων.

Και εννοείται ότι είμαστε όλες πολύ χαρούμενοι που φιλοξενούμε αυτό το mixtape. Και εννοείται δεν ξεχνάμε ποτέ: ΝΑΙ στα σκουπίδια, ΝΑΙ στα πλαστικά!

(Και τα βινύλια ρε σεις που λατρεύετε, πλαστικά δεν είναι κι αυτά; Και μάλιστα από τα πιο …αντι-οικολογικά;)

24/11/2014

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: