Arca – Xen (Mute)

arca
1. Now you know
2. Held apart
3. Xen
4. Sad bitch
5. Sisters
6. Slit thru
7. Failed
8. Family violence
9. Thievery
10. Lonely thug
11. Fish
12. Wound
13. Bullet chained
14. Tongue
15. Promise

Όπως θα συμβούλευε ένας έμπειρος σέρφερ, ή ακόμη και κάποιος ο οποίος ποτέ δεν ανέβηκε σε σερφοσανίδα όπως π.χ. ο Brian Wilson, όταν βρεθείς μπροστά στο μεγάλο κύμα, το κύμα της ζωής σου, τότε οφείλεις να το «καβαλήσεις», να το «πιάσεις» («Catch a wave» που το τραγούδησε και ο Brian). Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα είναι η επόμενη ευκαιρία… Κατά έναν ανάλογο τρόπο, ο Alejandro Ghersi, ο Arca δηλαδή, είναι αυτή την εποχή μπροστά στο μεγάλο κύμα της ζωής του. Του εκ Βενεζουέλας ορμώμενου, και κάπου μεταξύ Λονδίνου και Μπρούκλυν εδρεύοντος νεαρού και φερέλπιδος μουσικού γεννάνε κυριολεκτικά και τα …κοκόρια. Αφού στην αρχή της καριέρας του έβγαλε κάποια μάλλον απαρατήρητα ΕΡ, αυτά αποδείχθηκαν ότι και τόσο …απαρατήρητα τελικά καθώς του εξασφάλισαν καλές δουλειές παραγωγού. Και τι δουλειές: για τον Kanye West, τον αγαπημένο χιπ-χοπά όσων …δεν ακούνε hip-hop. Μετά για την FKA Twigs, την νέα αγαπημένη soul τραγουδίστρια όσων δεν ακούνε soul. Και τώρα και στον νέο δίσκο της Bjork, της αγαπημένης δηλαδή ποπ τραγουδίστριας όσων δεν ακούνε ποπ. Διόλου άσχημα…

Σε αυτά τα πλαίσια είναι πολύ κατανοητή η ανάγκη του να επανατοποθετήσει τον εαυτό του πάλι ως μουσικό. Ακόμη και για έναν φτασμένο παραγωγό, είναι πολύ σημαντική η τριβή με την πρωτογενή δημιουργία μουσικής (όπως θα έλεγε κι ένας άλλος Brian, ο Eno). Και έτσι με ορθότατο εμπορικό (και όχι μόνο) συντονισμό ο Arca κυκλοφορεί το προσωπικό του πόνημα το οποίο ονομάζει «Xen», όπως μας λέει κι ο ίδιος, χωρίς να κρύβει λόγια και προτιμήσεις, πρόκειται για τον άλλο του εαυτό, ο οποίος «δεν είναι ούτε αγόρι, αλλά ούτε και πραγματικά κορίτσι, είναι ελκυστικός και απωθητικός ταυτόχρονα» (όπως είναι και το εξώφυλλο του δίσκου εδώ που τα λέμε).

Η μουσική που σκαρώνει ο Arca είναι αυτή που οι οκνηροί μουσικογραφιάδες χαρακτηρίζουν συλλήβδην εγκεφαλική και ιδιοφυή. IDM. Μεταξύ μας, ένας από τους πιο χαζούς μουσικούς όρους που γνωρίζω. Όχι τόσο (ή μόνο) επειδή η ιδιοφυία έτσι κι αλλιώς δύσκολα στοιχειοθετείται και αποδεικνύεται, ακόμη και στην καθημερινή μας ζωή, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για τέχνη, για μουσική. Αλλά και διότι και το δύσκολα προσλήψιμο, το δυσνόητο, το δύσπεπτο, δεν υποδηλώνουν απαραίτητα την ύπαρξη ενός ευφυούς εγκεφάλου. Το δυσνόητο είναι πολλές φορές και …ανόητο. Απλώς καμουφλάρεται καλύτερα… Και στο συγκεκριμένο είδος μουσικής, πολύ έρμα και σαβούρα έχει κατά καιρούς λάβει υπερφίαλα εύσημα ιδιοφυίας.

Τον Arca θα μπορούσαμε λοιπόν εύκολα να τον βάλουμε στο ίδιο ράφι με ονόματα όπως ο Actress ή ο Oneohtrix Point Never. Και εννοείται ο Aphex Twin, ο μπαμπάς όλων δαύτων. Των homo monachus monachus παιδιών της νέας γενιάς δηλαδή, τα οποία καθισμένα μπροστά στην φωτισμένη οθόνη ενός PC κάπου σε ένα μοναχικό δωμάτιο μιας αστικής δυτικής μεγαλούπολης, προσπαθούν να χτίσουν τη δική τους ταυτότητα. Των παιδιών που διακατέχονται από το άγχος να ξεχωρίσουν από την πλημμυρίδα των μουσικών που κυκλοφορούν, το άγχος μπροστά στις δυνητικά απεριόριστες δυνατότητες που τους παρέχουν οι σύγχρονοι υπολογιστές και το άγχος μπροστά στο καταθλιπτικό βάρος της απεριόριστα διαθέσιμης μουσικής του παρελθόντος, εγκλωβισμένα ανάμεσα στον σχολιασμό του παρελθόντος και στον πόθο για την ανακάλυψη του νέου ήχου. Για τα παιδιά μιλάμε της γενιάς εκείνης, η οποία όχι μόνο μεγαλώνει σε έναν κόσμο καταιγιστικής πληροφόρησης και εντροπικών ερεθισμάτων, αλλά επιπλέον της επιβλήθηκε από την σύγχρονη ιατρική ως νόσος και το σύνδρομο ελλειμματικής προσοχής.

Και η μουσική που φτιάχνουν τα παιδιά αυτά τα αντανακλά όλα τούτα. Κάπως έτσι είναι και η μουσική του Arca. Είναι γραμμένη για να ακουστεί από τα παιδιά της δικής του γενιάς, με τα ακουστικά, ενίοτε και στους δρόμους της ίδιας αστικής δυτικής μεγαλούπολης. Έχει ασφαλώς σαφείς και πολλές αναφορές σε ένα παρελθόν, ένα παρελθόν όμως πλατιού και ακαθόριστου πολλές φορές εύρους. Αναζητά όμως συγχρόνως και το καινούργιο. Αλλού ακούς απόηχους vintage ηλεκτρονικής από τα 70s, αλλού την τελευταία λέξη της electronica τεχνολογίας. Είναι επίσης θρυμματισμένη και θραυσματική. Μοιάζει ο δημιουργός να διαμελίζει αλύπητα τα δημιουργήματα του, οι ήχοι ακούγονται πετσοκομμένοι και τα κομμάτια επανασυναρμολογημένα, σαν ψηφιδωτά όπου δύσκολα αναγνωρίζεις την αρχική εικόνα. Εκεί που πάει να εμφανιστεί μια αναγνωρίσιμη δομή (όπως στο εντυπωσιακό «Now you know»), το χαλί τραβιέται κάτω από τα πόδια του ακροατή, η μελωδία εκτροχιάζεται, ανατρέπεται, σπάει, υπονομεύεται (κι αν ο στόχος του πιθανολογώ δεν είναι αυτός, κάτι τέτοια «κόλπα» σίγουρα θα του φέρουν επιπλέον πελάτες ως παραγωγού). Από την άλλη όμως, έχει μια σαφή βάση και γνώση, χρησιμοποιεί το κλασικό πιάνο, φτιάχνοντας και κομμάτια μελοδραματικής γαλήνης (αλά-This Mortal Coil) όπως το «Held apart».

Με το «Xen» το σίγουρο είναι ότι ο Arca επιβεβαιώνει τις δυνατότητες του και ότι ανοίγει προοπτικές για το μέλλον. Όπως βέβαια θα μας έλεγε πάλι ο έμπειρος σέρφερ της εισαγωγής (αλλά και ο ίδιος ο Brian Wilson), ακόμη κι αν σου λάχει να το καβαλήσεις το μεγάλο κύμα, ποτέ δεν ξέρεις που θα προσγειωθείς… Μπορεί το κύμα να σε ξεβράσει στραπατσαρισμένο στην παραλία, μπορεί ακόμη και να σε πνίξει, ή εν τέλει μπορεί να τα καταφέρεις και να σταθείς όρθιος.

29/03/2015

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: