Dean Blunt – Black metal (Rough Trade)

dean blunt
1. Lush
2. 50 Cent
3. Blow
4. 100
5. Heavy
6. Molly & Aquafina
7. Forever
8. X
9. Punk
10. Country
11. Hush
12. Mersh
13. Grade

Το μαύρο που ξεχωρίζει… Μαύρη μαυρίλα πλάκωσε… Το εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι ένας …»αντίστροφος» πίνακας εκείνου του λευκού σε λευκό του Μαλέβιτς, θα μπορούσε να είναι ένας πίνακας του …Μαέβιους Παχατουρίδη, ο της εικαστικής πτέρυγας του MiC Αναστάσιος Μπαμπατζιάς με πληροφορεί ότι υπάρχουν πράγματι τέτοια δημιουργήματα, του «Ad» Reinhardt και του Rothko συγκεκριμένα, εντάξει κι αυτά δεν ήταν κι εντελώς μαύρα, είχαν κάποιες αποχρώσεις και σκιάσεις, άλλωστε το απόλυτο μαύρο δεν υπάρχει, αυτή η σύνθεση (ή μήπως καλύτερα η αφαίρεση;) όλων των χρωμάτων. Τέλος πάντων, ας μην τα πολυλογούμε, ο δίσκος του Dean Blunt είναι κατάμαυρος, «το βλέπουμε καλέ» θα μου πείτε, έχει κι ένα Parental Advisory στη γωνίτσα, λέγεται και «Black metal», δυσοίωνα πράγματα εν ολίγοις αν δεν είσαστε οπαδοί τούτου του αξιαγάπητου είδους. Δεν είσαστε ε; Είναι και που σαν να πέρασε εκείνη η παροδική του απήχηση/μόδα στους …ινδυ-άνικους κύκλους.

Λοιπόν αν ήμουν ο Dean Blunt, πολύ θα το διασκέδαζα διαβάζοντας τις κριτικές για τον δίσκο μου (ναι και αυτή ακόμη, συνάδελφοι υπάρχει και το google translate πια!). Γιατί έχει πλάκα να τους βλέπεις όλους να πιάνονται από το προφανές, από το κόκαλο που τους πέταξες, να καναλιζάρονται στην κατεύθυνση την οποία εσύ τους υποδεικνύεις. Γενικά του αρέσουν οι προκλήσεις του κυρίου Blunt (ή μήπως της περσόνας την οποία υποδύεται;), από την εποχή που ως μέλος των Hype Williams έβγαζε κυκλοφορίες σε USB τα οποία …έχωνε σε μήλα και τα πουλούσε στη λαϊκή. Οι δε συνεντεύξεις του είναι ένα λιβάδι προκλητικών απαντήσεων. Όσο για τους δίσκους; Δύσκολα βρίσκεις ράφι να τους κατατάξεις…

Ο εν λόγω για παράδειγμα. Καταρχάς (όπως ίσως να υποπτευθήκατε) ουδεμία σχέση έχει με black metal. Χμμ, κάτι μου θυμίζει βέβαια αυτό το τρικάκι, και οι βιομηχανικοί Throbbing Gristle δεν είχαν βγάλει έναν δίσκο με τον άσχετο τίτλο «20 Jazz Funk Greats»; (για να μην θυμηθώ το κορυφαία «μεταμοντέρνο» εγχείρημα του Τόλη Βοσκόπουλο με το «Εγώ δεν τη βρίσκω με την ντίσκο» σε απόλυτα …ντίσκο ρυθμό βέβαια!)

Και αν από μέταλ δεν έχουμε ούτε ίχνος, η μπλακ συνιστώσα …λάμπει επίσης -όσο γίνεται- δια της απουσίας της. Γενικά ο κύριος Blunt παίζει εδώ με τα στερεότυπα. Ξεκινώντας από το στερεότυπο του χρώματος. Ο ίδιος είναι μαύρος, από το Λονδίνο. Και εντάξει, είσαστε/είμαστε όλοι εναντίον των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων αλλά, ελάτε τώρα, αμέσως κάναμε την συνειρμική συνεπαγωγή «μαύρος που τραγουδά, άρα κάτι σε soul, hip hop, funk, disco ίσως». Κάνουν τζιζζζζ τέτοια φυλετικά ζητήματα στη μουσική, ο Blunt όμως δεν διστάζει να παίξει μαζί τους, ολόκληρο τον δίσκο τον διαπερνούν η ειρωνεία και ο σαρκασμός του, σαν να λέει, κοιτάξτε με, μπορώ να παίξω με τους κανόνες σας, αλλά όχι, δεν θα το κάνω… Ένας ακόμη εκκεντρικός λοιπόν, ο οποίος ψάχνει τη θέση του στην πολυκοσμία της μουσικής σκηνής; Μπορεί, τι να σας πω…

Ας πούμε, ονομάζει ένα τραγούδι «Punk» και του δίνει ταυτόχρονα μια καθαρή dub μπασογραμμή, ναι, αλά «Guns of Brixton» (σαφής ο υπαινιγμός δεν νομίζετε;). Ένα άλλο κομμάτι φέρει τον τιμημένο τίτλο «Country», στα δυο του λεπτά όμως κυριαρχούν τα breaks και τα techno μπλιμπλίκια. Black metal, punk, country… Είδη όλα της περήφανης ασπρίλας, είδη στα οποία η πολιτική πυξίδα έχει μια κάποια κλίση προς τα δεξιά, είτε μιλάμε για τον βλαχο-αμερικάνικο βαθύ θρησκο-συντηρητισμό, είτε για τα εθνικιστικά μέτωπα της white power, είτε, ακόμη πιο πέρα, για τους ακραιφνείς οπαδούς του Αδόλφου και της κακιάς σποράς του. Και ας μην πεταχτεί παρακαλώ τώρα ο γνωστός τύπος «δεν είναι όλοι» έτσι, προφανώς και δεν είναι. Αλλά από την άλλη κάποιες διασπορές και κάποιες κατανομές δεν είναι ποτέ τυχαίες…

Τυχαίο επίσης σίγουρα δεν είναι ότι το «Black metal» και σαν μουσική ροή είναι φτιαγμένο να παραπλανήσει τον ανυποψίαστο ακροατή. Ας πούμε πάλι, με τα πρώτα χτυπήματα, τους πρώτους αρπισμούς, λες καλώς τονε, ένας ακόμη psych καλλιτέχνης, πόσο άλλο 60s μπαφιασμένο άρωμα να αντέξει ο οργανισμός μου, μετά μπαίνουν και τα βιολιά, ανακαλύπτεις κι ένα δείγμα από Big Star, εντάξει, θα μπορούσε να είναι και ένας Ariel Pink. Ακολουθεί ένα κομμάτι με τίτλο …»50 Cent», πάλι η κιθάρα στο προσκήνιο, C86 κιθάρα τώρα, «άτεχνη» και γοητευτική, έχει όμως συνάμα κάτι το δυσοίωνο, να είναι άραγε τα γυναικεία φωνητικά της Joanne Robertson που με παρέπεμψαν σε Rose McDowall να τραγουδά για Current 93; Στο επόμενο, το πολύ όμορφο «100» έχει και sample, τι sample, το μισό κομμάτι είναι, αν θυμηθούμε ότι το «Over my Shoulder» των Pastels 35 ίσα-ίσα δευτερόλεπτα διαρκούσε.

Και κάπως έτσι, «στρωτά», κυλάει ο δίσκος, μέχρι που στη μέση του πέφτεις πάνω σε «γκουμούτσα», σε ένα 13λεπτο ατονάλ, χαοτικό κολάζ από σκόρπιες νότες και φωνητικά, το οποίο ξεχωρίζει ανάμεσα στα υπόλοιπα όπως ο …Γκιούλιβερ στους Λιλιπούτειους. Κι από κει και κάτω ο δρόμος αλλάζει, μπαίνουν πιο πολλά ηλεκτρονικά, ο ουρανός σκοτεινιάζει, μια post punk καταχνιά πέφτει (σαν κλίμα θυμήθηκα το «Anniversary» των Theatre of Hate), στο «Hush» κάτι από Shriekback υποψιάζομαι, είπαμε ο τύπος κλέβει ασύστολα από παντού. Και στο τέλος, μετά από 53 λεπτά, ένα μοναχικό σαξόφωνο κλείνει και επιστεγάζει τον δίσκο. Αφήνοντας μια επίγευση υποδόριας θλίψης να πλανάται…

Νομίζω ότι αυτό που έκανα, η σχεδόν track by track προσέγγιση είναι γενικότερα παραπλανητική (και τεμπέλικη!), εν προκειμένω όμως θέλω να δώσω έμφαση ακριβώς σε αυτή την παραπλανητική διάσταση του δίσκου. Ενός δίσκου ο οποίος μοιάζει σαν ζει σε μια μουσική no mans land, ενός δίσκου ο οποίος είναι άνισος και ανισόρροπος, προσιτός και απρόσιτος συγχρόνως, με ανολοκλήρωτες ιδέες, οι οποίες λες και αφήνονται επίτηδες έτσι, ναι, ξέρω ότι όλους αυτούς τους όρους από το δισάκι των μουσικογραφιάδικων κλισέ τους έχετε συνηθίσει με αρνητικό φορτίο, αλλά είπαμε… Τούτος ο δίσκος δεν σηκώνει πολλά στερεότυπα…

31/01/2015

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: