Dieter Meier – Out of chaos (Staatsakt)

dieter
1. Lazy night
2. Paradise game
3. Busy going nowhere
4. Night porter
5. Loveblind
6. The ritual
7. Another day
8. Jimmy
9. Buffoon
10. Fat fly
11. Annabelle
12. Schuufelle

Η νύχτα κυλάει έξω πηχτή, τεμπέλικη, αδιάφορη, όπως πάντα, ερωτική και μοναχική. Στο μπαρ, κάπου στη μέση του πουθενά, ένας άντρας, όχι πια της πρώτης νεότητας, κάθεται χυμένος στην μπάρα, οι ρυτίδες που διασχίζουν σαν ποτάμια το μέτωπό του μαρτυρούν τις ιστορίες που έχει να πει, αναρωτιέται τι στο καλό τον οδήγησε εκεί, το ποτό που εξατμίζεται σιγά-σιγά μπροστά του δεν έχει απαντήσεις, είναι η ώρα που η νύχτα μοιάζει ατελείωτη και όλο υποσχέσεις. Υποσχέσεις στα μάτια εκείνης απέναντι. Μια μουσική ακούγεται από κάπου… Κάτι σε Tom Waits. Ή μήπως είναι Blaine Reininger;

Οι Yello υπήρξαν (και είναι ακόμη βασικά) ο ορισμός της στούντιο μπάντας. Τυφλοπόντικες και nerd των μηχανημάτων, ειδικά ο Boris Blank, η ψυχή, η καρδιά και το …συκώτι τους, σπανίως έβγαιναν για συναυλίες, μία μόνο ζωντανή ηχογράφηση έχει πάρει το μάτι μου από το μακρινό 1983. Η παρατήρηση δεν φέρει κανένα αρνητικό πρόσημο, το αντίθετο μάλιστα, φρονώ ότι ο δίσκος του στούντιο είναι το έργο που αποτυπώνει πιστότερα το όραμα του μουσικού, όπως ακριβώς αυτός το εμπνεύστηκε, το σχεδίασε και το εκτέλεσε, με τους δικούς του όρους και συνθήκες. Η συναυλία είναι μία εντελώς διαφορετική υπόθεση, συγγενεύει περισσότερο με μια θεατρική παράσταση, εδώ η μουσική γίνεται μια απλή θεραπαινίδα της σκηνικής παρουσίας, η δε τελική αισθητική εμπειρία μπορεί να εξαρτηθεί από ένα σωρό αστάθμητους παράγοντες. Μπορεί να περνάω καλά στις συναυλίες, πολλές φορές μάλιστα και για άσχετους με τη μουσική λόγους, αλλά μέχρις εκεί. Ποτέ δεν θα κρίνω συμπερασματικά έναν μουσικό από μια ζωντανή εμφάνιση, όσο καλή ή χάλια και αν ήταν.

Τα 69 πάτησε πια ο Dieter Meier, η χαρακτηριστικότατη μπάσα βραχνή «όοουυ γιέααα» φωνή των Yello. 69 χρόνια γεμάτα, μια βδομάδα του η ζωή μας όλη, και τι δεν έχει κάνει και με τι δεν έχει καταπιαστεί; Μουσικός, εννοιολογικός καλλιτέχνης, επαγγελματίας γκόλφερ, οινοπαραγωγός, σήμερα εκτρέφει βιολογικά μοσχάρια στην Αργεντινή όπου διατηρεί ένα από τα σπίτια του. Γόνος ζάπλουτης οικογένειας γαρ, είχε από νωρίς λυμένα τα οικονομικά ζητήματα, αυτό όμως δεν λέει απολύτως τίποτε, η ακατάσχετη δημιουργικότητα του μάλλον εξαίρεση αποτελεί στους κύκλους αυτούς, για φέρτε στο νου σας για παράδειγμα τους διάφορους γόνους πλουσίων οικογενειών οι οποίοι περιφέρονται στο ελληνικό οικοσύστημα σαν πλάσματα πιο άχρηστα και επιβλαβή από τις κατσαρίδες (οι μόνοι γόνοι που αξίζουν τελικά προστασίας είναι αυτοί των …ψαριών).

Στα 69 του χρόνια λοιπόν (πόσες φορές θα το πεις ακόμη;) ο Meier, ακολουθώντας την κοέλεια κοινοτοπία «όλα πρέπει να τα δοκιμάσεις μία φορά σε τούτη τη ζωή» (εντάξει να κάνω σκόντο, σχεδόν όλα), αποφάσισε να εκτεθεί για πρώτη φορά ως ανεξάρτητος δημιουργός, αυτός ο δίσκος είναι ο πρώτος που φέρει το όνομα του φαρδύ-πλατύ στο εξώφυλλο, για να ακριβολογούμε βέβαια δεν είναι ακριβώς η πρώτη φορά, υπάρχουν και ένα-δυο ξεχασμένα σινγκλάκια από την προ-Yello εποχή, τότε που ασχολούνταν με διάφορα punk project στη σκηνή της Ζυρίχης (κατά σύμπτωση (;) φέτος και ο Boris Blank βγάζει τον πρώτο σόλο δίσκο του μαζί με την τζαζ τραγουδίστρια Malia και τίτλο «Convergence»).

Και όχι μόνο αυτό… Σε αντίθεση με τη στουντιακά ελεγχόμενη σε κάθε λεπτομέρεια δημιουργική διαδικασία των Yello, ο δίσκος αυτός ξεπήδησε μέσα από μια συμμετοχική διαδικασία και από δοκιμές έκθεσης του στο αυθόρμητο αλλά και το απρόβλεπτο της ζωντανής παρουσίασης. Η μουσική σύνθεση βέβαια δεν ήταν ποτέ το φόρτε του Meier, στους Yello ήταν ουσιαστικά η φωνή-όργανο στα χέρια του Blank, έτσι εδώ μάζεψε γύρω του μια εκλεκτή ομάδα συμπατριωτών του μουσικών και παραγωγών, με τζαζ και electro καταβολές (μεταξύ άλλων οι Nackt, ο Ben Lauber, και ο γνωστός techno-θόρυβος T. Raumschmiere). Ο ίδιος έγραψε κάποια αρχικά προσχέδια στην κιθάρα και μετά αφέθηκε στο …χάος και την καλή χημεία της συνεργασίας, και αυτό πέρασε και στον δίσκο.

«Out of chaos» ο τίτλος του, μια ατάκα του παλιού του φίλου Anton Corbijn, νομίζω ότι τον εκφράζει και γενικότερα (τον ίδιο τίτλο άλλωστε έχει και η πρόσφατη αυτοβιογραφία του), δημιουργία μέσα από το χάος, αυθόρμητοι σχηματισμοί από τα ζάρια της τυχαιοκρατίας, τα λέει αυτά και η επιστήμη και η μοδάτη θεωρία του χάους, το χάος στην τέχνη, κάποιοι το είπαν και νταντά, τότε στο Cabaret Voltaire, εδώ στη Ζυρίχη, κάπως δένουν όλα αυτά μαζί, τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά (;).

Όπως και να έχει, και με όποιον τρόπο, ο Meier φτιάχνει έναν δίσκο λιτής ποιητικότητας ο οποίος αποπνέει ειλικρίνεια, την απολογιστική (και απολογητική) ειλικρίνεια της ηλικίας η οποία δεν χρειάζεται πλέον να κρυφτεί. Όσοι θέλουν να αναζητήσουν ίχνη από Yello κάτι θα βρουν, έτσι κι αλλιώς στη μουσική όποιος ψάχνει βρίσκει, και πράγματι το «Jimmy» π.χ. έχει κάτι από την απλοϊκή ρυθμική μεγαλοσύνη ενός «Bostiche». Υπάρχουν και άλλες μορφολογικές ομοιότητες, δε θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά έτσι κι αλλιώς.

Όμως… Η μουσική των Yello, αυτός ο μοναδικός συνδυασμός έξυπνης χορευτικής μουσικής με το κεντροευρωπαϊκό βελούδο, ήταν σαν μια σέξυ γυναίκα με μίνι και τακούνια ακριβά όσο ένας ανειδίκευτος μισθός, έτοιμη μολοταύτα να ακολουθήσει τον γοητευτικό άγνωστο σε περιπέτειες στην σκοτεινή πλευρά της πόλης, στα υπόγεια κλαμπ του πόθου με τον βρώμικο αλλά κλασάτο ερωτισμό στην ατμόσφαιρα. Κατάφαση σε κάθε υπερβολή, you gotta say yes to another excess, desire for the unknown eyes…

Η μουσική του Dieter Meier από την άλλη αναπνέει κι αυτή τη νύχτα, αλλά δεν ζει στο παρόν, δεν στύβει το σήμερα, περισσότερο αφηγείται, είναι φορτισμένη από αναμνήσεις, «ήταν τότε που…», είναι σαν ένας άντρας στην άκρη ενός μπαρ, οι ρυτίδες διασχίζουν σαν ποτάμια το μέτωπο του, αναρωτιέται τι στο καλό τον οδήγησε εκεί, το ποτό που εξατμίζεται σιγά-σιγά μπροστά του δεν έχει απαντήσεις, η ώρα πέρασε και η νύχτα τελειώνει, οι υποσχέσεις έμειναν ανεκπλήρωτες, εκείνη, Annabelle δεν την έλεγαν, έφυγε μόνη της τελικά και αυτός θα πάει το δρόμο για το σπίτι, «Loveblind», «a man in love is always a fool». Αύριο θα είναι πάλι εδώ…

Νομίζω πάντως ότι θα μου άρεσε να τον ακούσω live…

18/09/2014

7

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: