Follakzoid – II (Sacred Bones)

follak
1. Trees
2. 9
3. Rio
4. 99
5. Pulsar

Χιλιανό σχήμα, γερμανικού kraut και διαστημικής ψυχεδέλειας γωνία, η νεοϋορκέζικη εσχάτως πολύφερνη Sacred Bones στην ούγια… Γιατί όχι, ξιπάζεστε; Όπως κι ένας ξένος που ακούει για …ελληνικό post punk πιθανότατα. Έτσι είναι, η άγνοια οδηγεί μαθηματικά στον εξωτισμό, το μηρυκασμό στερεοτύπων, η Χιλή δεν είναι μόνο ο συγκλονιστικός Victor Jara ή το Κάντο Χενεράλ του Νερούδα. Να υποθέσω κιόλας ότι κάπου αυτή τη στιγμή στον κόσμο ένας Χιλιανός συνάδελφος αναρωτιέται αν υπάρχει χιλιανή ροκ σκηνή, ποιες οι προοπτικές της για καριέρα στο εξωτερικό, κλπ κλπ, ξέρετε τώρα;

Πριν πάντως μπλέξουμε και χαθούμε στο τρίγωνο του διαβόλου «παγκοσμιοποίηση, κοσμοπολιτισμός και τοπική παράδοση» έχει ένα ενδιαφέρον να σημειώσουμε ότι στη Χιλή υπάρχει μια γερά ριζωμένη γερμανική μειονότητα ήδη από τις αρχές του περασμένου αιώνα, ενώ η χώρα λίγο αργότερα έγινε και προνομιακό καταφύγιο για διάφορα ναζί μπουμπούκια, πολλά εκ των οποίων συνέχισαν ακάθεκτα τις ύποπτες δραστηριότητες τους (οι ενδιαφερόμενοι αναζητήστε π.χ. την ιστορία της Villa Baviera). Κρατήστε αυτή την πληροφορία ως πιθανώς σχετική (ή και πιθανώς άσχετη).

Οι Follakzoid πάντως προέρχονται από το Σαντιάγο (πρωτευουσιάνοι δηλαδή), τα μέλη τους παρουσιάζουν ευρύτερες καλλιτεχνικές ανησυχίες πέραν της μουσικής (συναντάμε μεταξύ τους έναν φωτογράφο, έναν αρχιτέκτονα και έναν σκηνοθέτη) και όπως υποδηλώνει ο ευφάνταστος τίτλος «ΙΙ» (oh so 70s!) αυτός είναι ο δεύτερος μεγάλος τους δίσκος. Κι αν στον πρώτο δίσκο διέσχιζαν κάκτους και stoner rock φαράγγια στις έρημους της ηπείρου τους, στο «II» εμφανίζονται ως μετέχοντες της γερμανικής παιδείας και της ύστερης (κυρίως) Neu! κληρονομιάς, αφήνουν τη σκιά των Άνδεων και απογειώνονται μέσω Ντίσελντορφ προς την Stratosfear (το πιάνετε το υπονοούμενο έτσι;).

Ή σε μια πιο sci-fi εκδοχή ξεκινούν ένα ταξίδι στο χρόνο. Ο ήχος του «II» παραπέμπει σε αναμνήσεις από μια όχι και τόσο «cool Germania», εμένα προσωπικά μου φέρνει στο νου εικόνες με κόκκο από επίκαιρα της εποχής, μολυβένια χρόνια, γκρίζα προαστιακά κτίρια, οικιστικά συγκροτήματα στις παρυφές των πόλεων, ναούς των οικονομικών επιτευγμάτων, ένα VW που κινείται στην γκρίζα λωρίδα της autobahn ανάμεσα σε ορυχεία και εργοστάσια που φτύνουν δηλητηριώδη νέφη πάνω από την κοιλάδα του Ρουρ. Τα 70s είναι πραγματικά και πάλι εδώ;

Με την ευκαιρία, έχει το ενδιαφέρον της η παρατήρηση ότι παρόλο που πολλοί (και δικαίως) αντιμετωπίζουν το kraut σαν ΠΟΠ γερμανικό προϊόν, σε γενικές γραμμές δεν έχουμε κατακλυστεί από γερμανικές εξαγωγές, ο ήχος αυτός, ομολογουμένως ένας από τους κυρίαρχους (μοδάτους αν θέλετε) των καιρών μας, έχει πολύ μεγαλύτερη απήχηση έξω από τα γερμανικά σύνορα. Δεν έχω μία εξήγηση, εκτός ίσως πιθανώς από μια εκδοχή του «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Το αφήνω να αιωρείται…

Οπότε έχουμε να κάνουμε εδώ με άλλη μία προσθήκη στον εσμό όλων αυτών των νεο-kraut συγκροτημάτων; Και ναι και όχι… Ακόμη κι αν πρόκειται για μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας, σταθείτε και σκεφτείτε ότι αυτή από μόνη της δεν αρκεί, όποιος έχει μαγειρέψει γνωρίζει ότι ποτέ δεν φτάνει απλά και μόνο η συνταγή.

Την οποία οι Follakzoid εφαρμόζουν καλά. Η επιμειξία, η διασταύρωση που επιχειρούν ανάμεσα στο kraut, μιας φαινομενικά δηλαδή μηχανικά σχεδιασμένης άσκησης πειθαρχίας και της ψυχεδέλειας, ενός φαινομενικά αναρχικού ηχητικού οργίου, καταλήγει σε μια φαινομενικά μονότονη ρυθμική επανάληψη η οποία όμως είναι πολύ πιο πλούσια σε λεπτομέρειες απ’ ότι μπορεί να αντιληφθεί ένα βιαστικό αυτί.

Κι αν ο δίσκος στα σαράντα-κάτι λεπτά του δεν εκρήγνυται σε κανένα του σημείο, δεν έχουμε δηλαδή -μιλώντας με αστρονομικούς όρους- το αντίστοιχο μιας σουπερνόβα, συναντάμε όμως «Pulsar». Στο κομμάτι που ολοκληρώνει το δίσκο, σαν επιτομή ας πούμε ή σαν τράβηγμα στα άκρα της αισθητικής τους άποψης. Eκεί που ο χρόνος διαστέλλεται και ο ρυθμός βρίσκει ελεύθερο πεδίο να αναπτυχθεί. Πάλσαρ… Αυτοί οι μικροσκοπικοί αστέρες νετρονίων, που κάποτε ενέπνευσαν και έναν Vangelis, που περιστρέφονται στέλνοντας σχεδόν περιοδικούς παλμούς στη συμπαντική κοσμική μοναξιά. «Is it getting lonely?» αναρωτιέται σε μουρμουρητό mantra ο τραγουδιστής στο «9», κάπου από το βάθος του χώρου και του χρόνου…

Νέες απαντήσεις σε παλιά ερωτήματα; Ίσως… Κρίνοντας και από το έστω και σύντομο παρελθόν τους πάντως, είμαι περίεργος για το που θα το πάνε στη συνέχεια. Η Autobahn είναι ανοιχτή και γεμάτη προκλητικές δυνατότητες εξόδου…

18/11/2013

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: