Goat – Commune (Stranded Rekords)

goat
1. Talk to God
2. Words
3. The light within
4. To travel the path unknown
5. Goatchild
6. Goatslaves
7. Hide from the sun
8. Bondye
9. Gathering of ancient tribes

Έστιν ουν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας και τελείας μέγεθος εχούσης, ηδυσμένω λόγω χωρίς εκάστου των ειδών εν τοις μορίοις κλπ κλπ, το θυμάστε τον ορισμό της τραγωδίας από τον θείο Αρίστο(τέλη) που παπαγαλίσαμε στα λυκειακά μας χρόνια; Και με χρόνια και καιρούς, από την τραγωδία, την «τράγων ωδή» δηλαδή φτάσαμε και στο τραγούδι για να επιστρέψουμε τώρα στον Τράγο. Μέσω …Σουηδίας.

Οι Goat λοιπόν. Ας μη μηρυκάσω σαν …τράγος κι εγώ όλη την ιστορία τους (μύθο ίσως θα έπρεπε να πω), είναι νομίζω γνωστή, η κολεκτίβα από το χωριό, το κάψιμο από τους Σταυροφόρους, ο μάγος βουντού, οι μάσκες, η κατάρα. Ωραία όλα αυτά, το παν άλλωστε τη σήμερον ημέρα είναι να βρεις ένα κόνσεπτ μας και ξεχωρίσεις. Το θέμα είναι αν αυτό το κόνσεπτ λειτουργεί. Εν προκειμένω, λειτουργεί. Λειτούργησε. Ο πρώτος τους δίσκος ονόματι «World music» συνάντησε πάνδημη αποδοχή, ένας δίσκος ο οποίος κορφολογούσε (ή χμμ με μια δόση μίμησης, δεν νομίζετε;) από παντού, από κάθε ήπειρο, ανατολική και δυτική, ο τράγος ήταν γαρ ελευθέρας βοσκής.

Για μια στιγμή… Μη βρεθεί κανείς κακεντρεχής και αναρωτηθεί τι δουλειά έχουν οι Σουηδοί με τους τράγους, αυτοί τάρανδους δεν έχουν στα βοσκοτόπια τους; Οι Goat και η μουσική τους, κι ας δηλώνουν οι ίδιοι ότι παίζουν «world music», είναι κατά βάση πράγματι …Σουηδοί. Και μάλιστα σύγχρονοι. Μοντέρνοι. Και ζουν στην εποχή όπου δισκογραφικές εταιρείες σαρώνουν ανηλεώς τον πλανήτη για ανεκμετάλλευτα μουσικά κοιτάσματα, στην εποχή του ιντερνέτ και των γκομπιούτερ, όπου αλληλοδιαπλεκόμενα πλέγματα απλώνονται σε όλη(;) την υδρόγειο, έτσι λειτουργεί πλέον η εμπορευματοποιημένη μουσική, η κουλτούρα γενικότερα, οι ήχοι από κάθε χωρόχρονο κυκλοφορούν ελεύθερα στη διάθεση του καθενός. Οι ήχοι. Οι τοπικές όμως μουσικές ήταν και είναι, πάντοτε και κυρίως, κάτι πέραν του ρυθμού, της μελωδίας, του μέτρου και άλλων στεγνών μουσικολογικών παραμέτρων. Εξού και το αποτέλεσμα τέτοιων διασταυρώσεων κουβαλάει εξ ορισμού το βλέμμα του παρατηρητή, κοσμοπολίτικο, τουριστικό ή διεθνιστικό, διαλέγετε και παίρνετε.

Να υπενθυμίσω επίσης στο σημείο ότι αυτό ότι η Σουηδία (πέρα φυσικά από τον παγανισμό και την άγρια μυθολογία της) είχε να επιδείξει μια πολύ γερή ψυχεδελική και progressive σκηνή, η οποία ήδη από τα 60s και τα 70s σκάλιζε δημιουργικά τις μουσικές του κόσμου (άκου π.χ. τους Αlgarnas Tradgard, τους …ελληνοπρεπώς επηρεασμένους Archimedes Badkar -είχαν διασκευάσει και το Τζιβαέρι- αλλά και πολλούς άλλους ακόμη).

Ας περάσουμε όμως εν προκειμένω στον «δύσκολο» δεύτερο δίσκο των Goat (ναι, ξέρω, κανονικά ο τρίτος είναι ο δύσκολος, αλλά οι ταχύτητες της μοντέρνας εποχής έχουν επισπεύσει κάπως τα πράγματα και η ρουφήχτρα της λήθης καραδοκεί ολοένα και πιο απειλητική), ο οποίος ανοίγει (αλλά και κλείνει) με καμπανάκια (όπως κατά σύμπτωση και ο δίσκος «Framtiden» των προαναφερθέντων Αlgarnas Tradgard) στο «Talk to God». Το «Commune» είναι προφανές -και όχι μόνο από τους τίτλους- ότι θέλει να μεταδώσει ένα τέτοιο μεταφυσικό θρησκευτικό πνεύμα, μετα-θρησκευτικό θα έλεγα καλύτερα, μια επαφή με το θείο πέρα από θρησκείες, περισσότερο με την μοδάτη, εξίσου ασαφή έννοια της «ενέργειας».

Ο τρόπος το οποίο χρησιμοποιούν για την αποκατάσταση αυτής της επαφής (υποθέτω λίαν διαφορετικός από εκείνον του …έλληνα πρωθυπουργού) βασίζεται και πάλι σε πολλά κρουστά, tribal όπως λένε και στα …μέρη μας (τα οποία εύκολα σπεύδουμε να αποδώσουμε σε αφρικάνικες επιρροές, αγνοώντας ότι η πρώτη πανανθρώπινη μουσική στα κρουστά παίχτηκε-ίσως μάλιστα και η τελευταία αν πιστέψουμε τον Ριχάρδο τον Βάγκνερ). Προσθέστε σε αυτά κιθαριστικά wah-wah εφέ και σόλα από Woodstock μεριά, γυναικείες φωνές που τσιρίζουν στην προσπάθεια να πιάσουν ψηλές νότες έκστασης, και φυσικά πολλή-πολλή επανάληψη (ως γνωστόν σε όλους τους πολιτισμούς η επαφή με τον θεό επιδιώκεται και μέσω της επανάληψης και της μονοτονίας, η οποία άλλοτε μπορεί να σε οδηγήσει σε trance, μέθεξη και έκσταση και άλλοτε απλά να σε κάνει να σκυλοβαρεθείς, ειδικά εάν δεν έχεις και την κατάλληλη θρησκευτική προδιάθεση και προπαίδεια). Εν προκειμένω δεν ξέρω εάν η επαφή αυτή πράγματι αποκαθίσταται, αν ο θεός πάντως αποδειχθεί οπαδός του Robert Fripp και της ψυχεδέλειας κάτι μπορεί να γίνει νομίζω τελικά…

Συμπερασματικά, οι Goat δεν απομακρύνονται ρούπι από το επιτυχημένο τους ντεμπούτο, περισσότερο φροντίζουν να εμπεδώσουν τον ήχο τους με κάποιες μικρές μετατροπές στις αναλογίες (π.χ. περισσότερες κιθάρες) και καταφέρνουν έτσι να συγκροτήσουν μια αισθητική ενότητα με ένα κάποιο δικό τους «αυθεντικό» στίγμα. Ένα σαφώς αξιέπαινο επίτευγμα αν μη τι άλλο σε έναν κόσμο άφθονων ατελών μιμήσεων πράξεων -ενίοτε ούτε καν- σπουδαίων.

Παραπάνω αναφέρθηκα στην «πάνδημη αποδοχή» σε σχέση με τον πρώτο τους δίσκο. Σχεδόν πάνδημη θα έπρεπε να πω, υπήρξε γαρ και μία αποκλίνουσα, από τον Διονύση Κοτταρίδη στο Avopolis, από την οποία αντιγράφω μία ατάκα η οποία ταιριάζει φρονώ απόλυτα τόσο στο «Commune» όσο και στη φύση γενικότερα της μουσικής των Goat: «Κοινώς, ο Τράγος ως δύναμη της φύσης είναι φο, για να μην πω τζούφιος και τον προσβάλλω. Πουλάει βαρβατίλα κι άμα τον πλησιάσεις ευωδιάζει σουηδικό αφτερσέιβ ανανά. Υποτίθεται πως θα τριζοβολήσουν οι ραχούλες στο περπάτημά του και τον αντικρίζουν οι γίδες και κοιτιούνται με μειδιάματα και νόημα».

Νομίζω θα κρατήσω για το τέλος τούτη την χαριτωμένη εικόνα των απορημένων γιδιών…

7

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: