Instant Flight – Around the gates of morning (Rock n Rave)

instant
1. Around the Gates of Morning
2. She shines
3. From the ocean
4. Rocknroll of conclusions
5. Drifting into wonderland
6. Rainbow man
7. The colours of my life
8. Go ahead & dont look back
9. Hate
10. Dazzled eyes
11. Top of the mountain
12. Tears we didnt cry
13. Slow stroll
14. Will you think of me?
15. Corrupted city
16. Lost in the sun
17. Requiem

Ψυχεδέλεια… Ήδη από το εξώφυλλο της Raffaella Bertolini τα πράγματα είναι σαφή. Πολλά χρώματα, «να πονέσουν τα μάτια σου», όλες οι αποχρώσεις του ουράνιου τόξου και του φωτεινού φάσματος, όλα τα χρώματα της παλέτας ενός ζωγράφου. Και καμπύλες πολλές, καμία ευθεία, η ψυχεδέλεια δεν συμπαθούσε ποτέ τις ευθείες γραμμές, μια ευθεία είναι μαθηματικά καθορισμένη, ένα αυστηρό aχ+b, μια καμπύλη είναι και αυτή, αλλά σαφώς πιο πολύπλοκη και με περισσότερους βαθμούς ελευθερίας, έμμεση παραπομπή στην ελευθεριότητα της οπτικής, στην αντίληψη ότι η πραγματικότητα δεν είναι ακριβώς αυτή, υπάρχει κάτι πιο πέρα, κάτι άπιαστο και αφάνταστο με τα συμβατικά εργαλεία του ορθολογισμού.

Δεν είναι λοιπόν περίεργο ότι από αυτή την διασταλμένη εικόνα του κόσμου την οποία απηχεί η ψυχεδέλεια φτάσαμε στην επίσης διασταλμένη χρήση της ψυχεδέλειας, με τον όρο να έχει υποστεί κάθε είδους αναπροσαρμογή, παραγωγοποίηση (με κάθε είδους πρόθεμα), αναβίωση, χρήση και κατάχρηση. Οπότε, από μια άλλη οπτική, τα πράγματα δεν είναι διόλου …σαφή.

Οι Instant Flight πάντως δεν αφήνουν πολλά περιθώρια για ασάφειες. Σε φιλικά προσκείμενες σελίδες διαβάζω ότι είναι από τα μεγαλύτερα σημερινά ποπ/ροκ/ψυχεδελικά συγκροτήματα του Ηνωμένου Βασιλείου (εντάξει, έτσι είναι αν έτσι νομίζετε), υπάρχουν από το 1999, είναι ένα σχήμα στημένο γύρω από τον προφανούς ιταλικής καταγωγής Marco Magnani, έφτιαξαν όνομα παίζοντας στις συναυλίες πριν και δίπλα από τον Arthur Brown (ναι εκείνον που το 99% τον θυμάται με το «Fire»). O πρώτος τους δίσκος βγήκε το 2005 και ο δεύτερος το 2008, δεν τους λες και εργατικούς (πιστούς όμως στο «δικαίωμα της τεμπελιάς», ευαγγέλιο της εποχής της αμφισβήτησης, όμως τους λες).

Ο δίσκος αυτός είναι αποτέλεσμα ενός ξεκαθαρίσματος που έκανε ο Magnani σε κομμάτια τα οποία είχαν απομείνει στο συρτάρι, νέες ανέκδοτες εκτελέσεις αλλά και αρκετά καινούργια. Ωχ, γενικά δεν ακούγεται και πολύ καλό αυτό, πόσο μάλλον όταν δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο μεγάλου βεληνεκούς και ταλέντου όνομα. Πως φτιάχνουμε ένα φαγητό με ότι ξέμεινε στο ψυγείο για να μην πάει χαμένο; Κι όμως, πολλά αριστουργήματα μπορεί να γίνουν κι έτσι, ειδικά όταν ο μάγειρας είναι επιδέξιος.

Και στην προκειμένη περίπτωση ομολογουμένως τα καταφέρνει καλά. Η μουσική των Instant Flight είναι πράγματι κοντά στην ψυχεδέλεια, και μάλιστα στην πιο αρχέτυπη …πατροπαράδοτη έκφανση της, όπως την όρισαν και την θεμελίωσαν στο ποπ στερέωμα οι Beatles με τα άλμπουμ τους από το Revolver και δώθε, την ενστερνίστηκαν οι Pink Floyd πριν αλλαξοδρομήσουν ή αν προτιμάτε κάτι πιο «ψαγμένο», ένα σωρό άγνωστα σχήματα τα οποία μαζεύονται σε μεταγενέστερες συλλογές όπως η σειρά «Fading Yellow». Ακόμη και μεταγενέστερα ακούσματα παρεισφρέουν στον ήχο, αναπόφευκτο, κανείς όσο αθεράπευτος νοσταλγός κι αν είναι δεν μεγαλώνει με βουλωμένα αυτιά, έτσι κατά στιγμές θυμίζουν ακόμη και …Oasis, διόλου περίεργο από την ίδια μπητλική παράδοση τρύγησαν και αυτοί.

Η ψυχεδέλεια όμως του δίσκου δεν υπόσχεται τόσο πτήσεις στα 8 μίλια ψηλά στα χνάρια της Λούσι με τα διαμάντια, εδώ το παραισθησιογόνο αρκεί να είναι ένα αγνό φυσικό …χορταράκι του θεού και οι στίχοι βρίθουν από κάθε είδους στοιχεία (και στοιχειά) της φύσης. Γιατί ο δίσκος έχει να κάνει περισσότερο με έναν μυστικισμό της φύσης, με αυτή την διασταλμένη (πάλι) συνείδηση την οποία μπορεί να σου χαρίσει η επαφή με τη φύση, την οποία, ειδικά εάν είσαι παιδί το οποίο μεγάλωσε στο τσιμεντοποιημένο άστυ, μπορεί εύκολα να τη θεοποιήσεις (όπως ακριβώς έγινε με τους χίπυς στα 60s).

Πολύ βαριά τα ονόματα τα οποία μνημονεύθηκαν παραπάνω, πολύ δύσκολο να κάνεις μουσική έχοντας να διαχειριστείς μια κληρονομιά από τέτοια αγκωνάρια, ακόμη κι αν η καινοτομία δεν είναι ο (αυτο)σκοπός σου (και εδώ προφανώς και δεν είναι), οι συγκρίσεις έρχονται αναπόφευκτες και ίσως και άδικες. Παρά τα δύσκολα αυτά συμφραζόμενα όμως, οι Instant Flight καταφέρνουν να φτιάξουν μια σειρά από μερικά πολύ όμορα κομμάτια, τα οποία επιπλέον δεν βασίζονται σε «ατμόσφαιρες» (sic), είναι τραγούδια μελωδικά, δομημένα, με ωραίες αρμονίες, το ομώνυμο, το σπουδαίο «Top of the Mountain», το «Slow stroll», το «The colours of my life», to «Corrupted city», σκέφτομαι ότι αν ακολουθούσαν πιο …πιστά τα ινδάλματά τους και κρατούσαν τη χρονική διάρκεια κάπου εκεί κοντά στα βινυλιακά όρια των 43 λεπτών, θα μιλούσαμε για κάτι ακόμη καλύτερο σαν σύνολο.

Έτσι κι αλλιώς πάντως, θα μπορούσε να είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους του 1969. Όχι, πλάκα κάνω, στέκεται μια χαρά και το 2014. Ένα 2014, όπου ακόμη και το παρόν θέλουμε να το βιώνουμε ψυχαναγκαστικά ρετρό, μέσα από τα φίλτρα της νοσταλγίας (βλέπε και τη λαίλαπα του Instagram για παράδειγμα). Δεν είναι «φρέσκια» μουσική; Να σας πω… Φρέσκιες σαρδέλες ξέρω τι είναι (και ελπίζω ότι μπορώ να τις ξεχωρίζω). Φρέσκο γάλα επίσης (αν και εσχάτως έχω μπερδευτεί). «Φρέσκια» μουσική πραγματικά δυσκολεύομαι να σας πω…

03/06/2014

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: