Kiasmos – Kiasmos (Erased Tapes)

kiasmos
1. Lit
2. Held
3. Looped
4. Swayed
5. Thrown
6. Dragged
7. Bent
8. Burnt

Αν από το CO (το μονοξείδιο του άνθρακα δηλαδή) στο σχετικά ακίνδυνο CO2 (το διοξείδιο), μια …λεπτομέρεια είναι η διαφορά, το ίδιο επίσης ισχύει για το ζεύγος Kiasmos-Kiamos. Προσοχή λοιπόν στις παρανοήσεις, ένα και μόνο γράμμα ή σύμβολο μπορεί να επιφέρει τεράστια διαφορά…

Και μετά από αυτή την κρυο-αστεία εισαγωγή ας σοβαρευτούμε. Σαν κρύα θα μου πείτε ότι ταιριάζει και με τούτο τον δίσκο, Ισλανδοί γαρ είναι οι δημιουργοί του, εντάξει ο ένας είναι από τα παραδίπλα (500 ολόκληρα μίλια ωκεανού) νησιά Φερόες, αλλά όλους αυτούς έτσι κι αλλιώς μαζί τους έχουμε κατατάξει στους ψαράδες μπακαλιάρου και φάλαινας, εκτός κι αν κάνουν μουσική οπότε θέλουμε να τους φανταζόμαστε σαν nerds που φτιάχνουν παγωμένα αρκτικά (ηχο)τοπία και άλλα τέτοια εξίσου κρύα, υποθέτω με την ίδια λογική οι δικοί μας μουσικοί φτιάχνουν τοπία από γαλάζιο του ουρανού και θυμάρι και ρίγανη, και διάφορες τέτοιες ανοησίες, όχι ανοησίες, αλλά όλα αυτά είναι στο κεφάλι του εκάστοτε ακροατή, αυτός φτιάχνει τις εικόνες. Όχι και τόσο αυθαίρετα θα μου πείτε, βάζει ένα χεράκι καθοδήγησης και ο μουσικός, όχι τόσο (ή μόνο) με τη μουσική αυτή καθαυτή, αλλά με τους τίτλους που επιλέγει.

Έχετε σκεφτεί πόσο επηρεάζει την εικονοποιία, τη νοηματοδότηση, ακόμη και τη συναισθηματική πρόσληψη μιας μουσικής μας ένας τίτλος; Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με οργανική, συνεπώς άνευ καθοδηγητικών στίχων, μουσική… Μήπως λοιπόν οι ελιτιστικά(;) ακατανόητοι (ή α-νόητοι) τίτλοι σαν αυτοί του Aphex Twin π.χ. ή των Autechre, ή οι «αντι-ποιητικοί», σχεδόν τεχνικοί σαν αυτοί των Kiasmos, δεν αφήνουν πιο αδέσμευτη και αχαλίνωτη τη φαντασία του ακροατή να φτιάξει τους δικούς του κόσμους; Λέω τώρα…

Γνωστοί μας είναι και οι δύο οι οποίοι αποτελούν το σχήμα αυτό, ο ένας πολύ πιο γνωστός, ο Olafur Arnalds, ο άλλος είναι ο Janus Rasmussen από τους electro-pop Bloodstream, οι οποίοι έχουν ένα καλό όνομα ιδιαίτερα στο νησί τους. Και αφού οι δυο τους έσονται εις …σχήμα και δίσκον έναν (όχι για πρώτη φορά, η σχέση υπάρχει από το 2007, αλλά τούτη είναι η σαφώς πιο ολοκληρωμένη προσπάθεια), ανακύπτει η απορία τι συμβαίνει εάν συνδυάσουμε την νεο-κλασική οπτική του Arnalds με την ηλεκτρονική ποπ; Τέτοιες διασταυρώσεις δεν ακολουθούν στη μουσική απαραίτητα προβλέψιμους βιολογικούς κανόνες μεντελιανής κληρονομικότητας. Εν προκειμένω, γενηθήτω minimal techno. Και εντάξει θα μου πείτε «παλιό, δεν πέρασε αυτή η μόδα;», και πράγματι κάποια στιγμή μας είχε πνίξει το μίνιμαλ, το less is more έγινε σύμβολο του lifestyle, στη μουσική, στη διακόσμηση, στα ρούχα, παντού, αλλά η μουσική είναι υπεράνω ρευμάτων και μοδών, αν όντως θέλουμε να την αντιμετωπίζουμε σοβαρά και όχι σαν μια ταυτότητα την οποία την περιφέρουμε επιδεικτικά ανά τον κόσμο. Λέω τώρα…

Αφήστε που αυτός ο δίσκος είναι κάτι παραπάνω από μίνιμαλ τέκνο. Όχι μόνο δηλαδή. Ναι, θα αρέσει στους λάτρεις της Kompakt aesthetic, σε θαμώνες βερολινέζικων κλαμπ κάπου εκεί στα ξημερώματα, τις ρυθμικές λούπες θα μπορούσε να τις είχε γράψει στα καλά του ένας Μιχάλης Δ. Από κει και πέρα όμως, η γοητεία του δίσκου είναι να αφεθείς και να παρακολουθήσεις τον τρόπο με τον οποίο χτίζονται οι συνθέσεις. Πως ξεκινούν αργά, πως στη συνέχεια μπαίνει η καρδιά του παλλόμενου beat, πως φτάνουν στην κλιμάκωση, χωρίς όμως ποτέ να ξεφεύγουν από το χαλινάρι. Και κυρίως πως πάνω σε έναν καμβά από μια στοιχειώδους απλότητας μελωδία και έναν στοιχειώδους απλότητας ρυθμό συναρμόζονται πινελιές από πιάνα και έγχορδα, κρυστάλλινα καθαρές και διαυγείς (εμφανέστατη η στάμπα του Arnalds, ο οποίος μπορεί εδώ να άφησε τους χώρους της σοβαρής μουσικής και να βγήκε για …clubbing αλλά δεν απεμπόλησε την ταυτότητά του). Σαν να παρακολουθείς ηχητική ζωγραφική στην πράξη, εν τω γεννάσθαι, in situ. Ή πως κατ’ ουσία συναντάται η ψηφιακή με την αναλογική αντίληψη σε κομμάτια όπως το «Looped», το «Thrown» και ειδικά το «Bent», εξαιρετικά δείγματα χορευτικής μουσικής για όσους δεν ξέρουν ή δεν θέλουν να χορεύουν (σαν κι εμένα καλή ώρα). Από αυτή την άποψη δεν είναι περίεργο ότι ο δίσκος κυκλοφορεί από την Erased Tapes, η οποία έχει την τιμή να φιλοξενεί και καμπόσους ακόμη εξίσου μεταιχμιακούς μουσικούς όπως ο Peter Broderick ή o Nils Frahm.

Το «Kiasmos» θέλει την υπομονή του. Υπομονή για να αποκαλυφθεί ο πυρήνας μιας εσωστρεφούς κι εκλεπτυσμένης ομορφιάς. Μην σας ξεγελάσουν δε τα beat, η διάθεση του δίσκου είναι βαθιά μελαγχολική, moody techno, πως λέμε moody blues; Δεν είναι περίεργο αυτό, η ομορφιά πολλές φορές στη ζωή συναντάται με τη μελαγχολία. Είναι που η ομορφιά με κάποιο τρόπο τονίζει και το εφήμερο;

18/11/2014

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: