Mylene Farmer – 10/09/2013

Farmer in the city (of light)

Mylene Farmer


Farmer1

Η κερκίδα σιγά-σιγά γεμίζει. Τι γεμίζει, πλημμυρίζει θα ήταν το καταλληλότερο ρήμα, ο παλμός είναι ήδη σε θερμοκρασία βρασμού, το «μεξικάνικο κύμα» (η «όλα» δηλαδή) διασχίζει τον χώρο, συνθήματα δονούν την ατμόσφαιρα, σε λίγο θα γίνεται χαμός σε κάθε τραγούδι (παραλίγο να γράψω γκολ).Το γήπεδο είναι ωραίο, αρχιτεκτονικά μοντέρνο, γρασίδι κοσμεί τις πλευρές του πυραμιδικού του σχήματος και είναι ιδανικά ενταγμένο στον ιστό της πόλης. Βρισκόμαστε στον τόπο όπου ο Παναθηναϊκός κατέκτησε την πρώτη του Ευρωλίγκα με εκείνη την (εντάξει, σαφώς αμφιλεγόμενη) τάπα του Βράνκοβιτς, στο παρκέ όπου έχουν διασταυρωθεί πλειστάκις οι ρακέτες του Φέντερερ και του Ναδάλ, κι αν σαν ξενίζουν οι αθλητικές αναφορές (κι εμένα!), αναλογιστείτε πόσο συχνά αναφερόμαστε σε «οπαδούς» ενός μουσικού, κι ας ακούγεται τόσο αταίριαστο ειδικά όταν μιλάμε για έργα τέχνης. Και πόσο δύσκολο είναι να αντισταθείς όταν βρεθείς μέσα στη δίνη, κοντά στο ηλεκτρομαγνητικό πεδίο. Η κρυφή γοητεία της μάζας… Εν τέλει, σε γήπεδο βρισκόμαστε…

Λίγο πριν την έναρξη τα κενά είναι πλέον ελάχιστα στα καθίσματα των 125 ευρώ παρακαλώ (οι τυχεροί της αρένας πλήρωσαν μόνο 65), κοντά στις 18000 άνθρωποι ήρθαν να δουν την Μιλένα (τους) στη νέα της περιοδεία μετά από 4 χρόνια απουσίας. Εδώ που είναι η έδρα της μάλιστα, εδώ θα δώσει δέκα (!) συναυλίες μέσα σε 14 ημέρες, και θα το γεμίσει σε όλες, ελάχιστοι μουσικοί παγκοσμίως έχουν να παρουσιάσουν ανάλογα επιτεύγματα.


Farmer2

Το εισιτήριο γράφει ώρα έναρξης 8:30, έχει πάει παρά τέταρτο (βλέπε υστερόγραφο), μια σταρ έτσι είναι, μαθημένη να την περιμένουν, εν τω μεταξύ υποβλητικοί βόμβοι προσπαθούν να ανεβάσουν την ένταση της προσμονής, το κλίμα ζεσταίνει μια dance εκδοχή του «A l’ ombre», φυσικά δεν υπάρχει κανένα support, εδώ η πρωταγωνίστρια είναι αναμφισβήτητα μία και μοναδική.Timeless τιτλοφορείται η νέα περιοδεία της κατά τεκμήριο δημοφιλέστερης τραγουδίστριας που ανέδειξε ποτέ η γαλλική σκηνή. Timeless, άνευ χρόνου, έξω από τον χρόνο, άχρονη… Είναι λίγες ημέρες πριν κλείσει τα 52, μοιάζει ακόμη νέα και δροσερή, το «καλά κρατιέται» ακούγεται μάλλον προσβλητικό, ο πενηντάρης είναι ο νέος της εποχής ήδη από τα χρόνια του Ζαμπέτα, μπορεί να είναι ένα ακόμη θαύμα της ιατρικής τεχνολογίας, ποιος ξέρει, πάντως η ίδια δεν χάνει βήμα και (το βασικότερο) νότα, αντεπεξέρχεται σε ένα απαιτητικό (ασφαλώς λιγότερο από παλιότερα) δίωρο πρόγραμμα, οργώνει χορεύοντας και τραγουδώντας μια αχανή σκηνή. Ο χρόνος δεν την αγγίζει, ο χρόνος όλους τους αγγίζει… Αυτή είναι η παιδούλα η οποία στην αρχή δεν έκανε συναυλίες γιατί ντρεπόταν;


Farmer4

Σκέφτομαι με την ευκαιρία πόσο άδικη και στη βάση της αθεμελίωτη είναι η κριτική την οποία υφίστανται πολλοί καλλιτέχνες της ποπ, ότι το παίζουν τζόβενα, νεανίζουν, αρνούνται να μεγαλώσουν, επαναλαμβάνουν τον εαυτό τους κλπ κλπ. Κανείς δεν θα το τολμούσε να το πει αυτό για μία Patti Smith για παράδειγμα. Γιατί προφανώς αν είσαι «ροκάς» δικαιούσαι να γερνάς σαν αιώνιο επαναστατημένο νιάτο με τα τζιν, ασυμβίβαστος, συνεπής, μπορείς να παίζεις 40 χρόνια τα ίδια πράγματα, να γκρεμίζεις και να χτίζεις τείχη σε αστρονομικές τιμές. Πάντοτε έξω από το σύστημα βεβαίως-βεβαίως.Την Mylene δεν την αφορούν αυτές οι κριτικές, άλλωστε ποτέ δεν έμεινε εγκλωβισμένη στην ελαφριά ποπ, αφήστε που τα τραγούδια της έχουν πολύ περισσότερο στιχουργικό μεδούλι και διανοητική πρόκληση από αυτά πολλών προβεβλημένων «ροκάδων», στους «κοινωνικοπολιτικούς» προβληματισμούς των οποίων μπορείς άνετα να τσαλαβουτήξεις χωρίς καν να βρέξεις τους αστραγάλους σου. Επιπλέον συνεχίζει να βγάζει δίσκους, το πρόσφατο «Monkey me» μια χαρά αξιοπρεπέστατο ήταν, περιλαμβάνει 2-3 θαυμάσια κομμάτια ζωντανής (euro)pop του σήμερα.

Το οπτικό κομμάτι της συναυλίας είναι μεγαλοπρεπές (και πανάκριβο υποθέτω), χορταίνει το μάτι space θέαμα, εντυπωσιακές προβολές, φώτα λέιζερ. Παραμερίζοντας όμως αυτά τα εντυπωσιοθηρικά παραφερνάλια, συνειδητοποιείς ότι η μπάντα που τη συνοδεύει είναι εξαιρετική, στο παίξιμο ενσωματώνει επιρροές από ένα σωρό είδη, δύο κιθαρίστες, μπασίστας, ντράμερ, δεύτερες όρθιες φωνές, βοηθά και ο τέλειος ήχος. Τριγύρω χορευτές, με σάρκα ή μεταλλικοί, έχει και ρομποτάκια επί σκηνής, στο ιντερλούδιο μένουν να χορεύουν μόνα σε beat στοιχειωμένα από το φάντασμα των Kraftwerk.


Farmer3

Στη μέση της συναυλίας, μετά από ένα εικονικό ντουέτο με τον Moby («Slipping away»), έρχεται η ώρα για τους χαμηλούς τόνους και παίρνει τη θέση του στο πιάνο ο (Θου Κύριε φυλακήν τω στόματί μου) Καρβέλας (έτσι τουλάχιστον έμοιαζε από μακριά ο πιανίστας). Στη σκηνή εμφανίζεται ο Gary Jules, τον συνοδεύει διακριτικά στο (ποιο άλλο;) «Mad world», ακολουθεί ένα αέρινο δίγλωσσο «Les Mots», μετά μένει μόνη, αυτή και το πιάνο. Κι εκεί διαπιστώνεις σε όλο του το μεγαλείο τον μαγικό και απόλυτο έλεγχο που ασκεί πάνω στο κοινό της. Ένα κατάμεστο στάδιο σιωπά όταν σταλάζουν οι νότες, σιγοντάρει στη φωνή, στο τέλος ενός φορτισμένου «Je te dis tout» μετά από ένα ξέπνοο μερσί πάει να στάξει κι ένα δάκρυ… Υποκρισία; Ηθοποιία; Ακριβώς αυτό… Η συναυλία είναι μια θεατρική παράσταση, παιχνίδι και βίωμα, κι ένα δάκρυ μπορεί να είναι υποκριτικό και πραγματικό ταυτόχρονα…Δεν είναι εύκολο να εξηγήσεις αυτή την φανατική και αμέριστη, σχεδόν άνευ όρων αποδοχή, η οποία κρατάει κοντά 25 ολόκληρα χρόνια. Να είναι μήπως ο τρόπος με τον οποίο παίζει στο star system με τους δικούς της απολύτως όρους, διαμορφώνοντας το κατ’ ουσία στα δικά της μέτρα, με επιλεγμένες συνεργασίες και με σταθερό δημιουργικό σύντροφο όλα αυτά τα χρόνια τον αφανή σπουδαίο Laurent Boutonnat; Είναι που δείχνει να μην καίγεται από το άγχος να παραμείνει στην κορυφή με κάθε κόστος; Είναι ότι παρόλη την αναπόφευκτη έκθεση η ίδια μοιάζει να κρύβει μυστικά και να τυλίγει με ένα πέπλο μυστηρίου την προσωπική της ζωή, βγάζοντας κάτι το εύθραυστο και το απόμακρο συγχρόνως; Δεν οφείλεται επίσης μόνο τα καλά τραγούδια, ούτε και στην εξωτερική εμφάνιση, πολλοί/ές διέθεταν αυτό το «πακέτο» στο παρελθόν. Η εξήγηση δια της συγκριτικής με άλλα φαινόμενα οδηγεί σε λογικές υπερβάσεις, όπως π.χ. ο χαρακτηρισμός «Madonna της Γαλλίας» ο οποίος αποτελεί πιότερο τίτλο τιμής για την Madonna, οι διαφορές των δύο είναι αβυσσαλέες, και δεν περιορίζονται απλά και μόνο στο γεγονός ότι η Mylene διαθέτει μεταξύ άλλων και φωνή. Να είναι οι στίχοι που γράφει, οι οποίοι σε διαλεκτική αντίθεση με τη φαινομενική ελαφρότητα της μουσικής βρίθουν από αναφορές σε μια πλατιά λογοτεχνική δεξαμενή, γεμάτοι υπαινιγμούς, ενίοτε σκοτεινοί και ερμητικοί, στην παράδοση των σπουδαίων γάλλων συμβολιστών;


Farmer5

Όλα αυτά μαζί, ναι, αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη. Που ίσως εξηγεί γιατί το φαινόμενο είναι τόσο γεωγραφικά εντοπισμένο στην Γαλλία. Είναι ότι πίσω από την λαμπερή φανταχτερή πρόσοψη, μοιάζει να κρύβεται ένας υπόγεια μελαγχολικός πυρήνας (από πολύ νωρίς είχε τραγουδήσει για το πόσο αγαπά την μελαγχολία), συνδυασμένος με έναν σκοτεινό ερωτισμό γαλλικού τύπου, όπου ο έρωτας διαπλέκεται αξεδιάλυτα με την πολιτική με έναν διαστροφικό αλλά και απελευθερωτικό τρόπο. Μια από τις πρώτες της επιτυχίες είχε τίτλο «Libertine». Εδώ είναι η πατρίδα του de Sade, μην ξεχνιόμαστε…Η συναυλία πλησιάζει σιγά-σιγά στην ολοκλήρωση, το «Desenchantee» πέρασε μέσα σε ντελιριακό ενθουσιασμό («δικό σας»), δεν θα μπορούσε να λείπει το πιο εμβληματικό της κομμάτι, από την άλλη έχει πια την πολυτέλεια να αφήνει έξω κομματάρες, ξέρω ότι δεν πρόκειται να ακούσω δύο από τα αγαπημένα μου, το «Sans logique» και το συγκλονιστικό «Je te rends ton amour». Δεν πειράζει… Στο τέλος όλο το στάδιο τραγουδά μαζί της το «Rever. Ένα ζευγάρι γυναικών μπροστά μας αγκαλιάζεται και τραγουδά στίχους για το Ολοκαύτωμα, για τον Πρίμο Λέβι και τον Μπορίς Βιαν, για το όνειρο ενός ανεκτικού ανοιχτού κόσμου. «J’ai reve qu’on pouvait s’aimer/au souffle du vent».

Φεύγοντας ένας στην απέναντι αποβάθρα τραγουδάει κάτι από τους στίχους αυτούς. Τελειώνει λίγο πριν το μετρό βγει βρυχώμενο από τα σπλάγχνα της πόλης, προλαβαίνει έτσι να γνωρίσει τη δική του αποθέωση. Μία στάση παρακάτω, στην αλλαγή του Daumesnil, το πλήθος διαλύεται πια για τα καλά στο αχανές της παρισινής νύχτας…


Farmer6

Υστερόγραφον: Με το τέλος της συναυλίας, πέρα από έναν κλασικό ορθοστατικό πόνο στα γόνατα (ου γαρ έρχεται μόνον) αισθανόμουνα απροσδόκτα ξεκούραστος, σχεδόν ανάλαφρος. Πάνε πολλά χρόνια που είχα να το νιώσω αυτό μετά από συναυλία. Τι είχε συμβεί αλήθεια;- Κατ’ αρχήν η ώρα που σχολάσαμε ήταν ανθρώπινη, 11 βραδινή, είναι και καθημερινή, προλαβαίνεις το μετρό, δεν έχουν όλη την πολυτέλεια του (και εδώ) ακριβού ταξί, και δεν είναι αναγκασμένοι επίσης να πάνε κατευθείαν για πατσά (ή για φαλάφελ που είναι το αντίστοιχο ξενυχτάδικο εδώ). Στο εισιτήριο έγραφε ώρα έναρξης 8:30, η ώρα τηρήθηκε στα πλαίσια του ακαδημαϊκού τέταρτου και της μυλενικής ιδιοτροπίας, ενώ δεν βρήκα πουθενά αυτό το αισχρό «doors open», την τυπωμένη δηλαδή περιφρόνηση των ελλήνων διοργανωτών απέναντι στον χρόνο των πελατών τους. Ο περισσότερος κόσμος ήρθε το τελευταίο μισάωρο πριν την έναρξη, εμείς μαθημένοι στην ελληνική πραγματικότητα του τύπου «δε γαμιέται, ας έρθουν από νωρίς να κάνουν και κατανάλωση νερωμένου μπιροσαμπουάν μπας και βγει κανένα σπασμένο οικονομικό», είχαμε ήδη πιάσει το στασίδι μας μία ώρα νωρίτερα.

– Δεύτερον, αλλά ουχί δευτερεύον. Κάποια στιγμή εισπνέοντας βαθύτερα τον αέρα αισθάνθηκα κάτι περίεργο. Παραήταν καθαρός, δεν είχε άρωμα καπνού, πίσσας και δηλητηριωδών μονοξειδίων, ο χώρος δεν είχε μεταβληθεί σ τεκέ, η ελαφριά θολούρα που έβλεπα ήταν ένα τρικ του φωτισμού. Και πραγματικά, διερευνώντας εξεταστικά τα πέριξ, δεν συνάντησα ούτε έναν (αριθμητικώς: 1) να καπνίζει. Κάποια στιγμή λίγο αργότερα, μου ήρθε μια ελαφριά εσάνς καπνού, ξαφνιασμένος γύρισα, ήταν η αραιή εκπομπή ενός ηλεκτρονικού τσιγάρου. Ο «θεριακλής» μου χαμογέλασε απολογητικά…


Farmer7

– Σε όλη την διάρκεια της συναυλίας κανείς αλαλάζον οπαδός δεν πέρασε από πάνω μου για να βρεθεί στα προκεχωρημένα χαρακώματα, κανείς δεν με πάτησε, κανείς δεν με καβάλησε από τον ενθουσιασμό του, κανείς δεν ήρθε να στηθεί μπροστά μου, κανένας δεν με έσπρωξε κρατώντας απειλητικά πάνω από το κεφάλι μου 3 ξέχειλα πλαστικά μπυροπότηρα «για την παρέα». Επίσης από τη στιγμή που ξεκίνησε η συναυλία (παρόλο που βρισκόμασταν έξω από την διακεκαυμένη ζώνη των φανατικών μέσα σε έναν μεσόκοπο μέσο όρο ηλικίας), κανείς τριγύρω μου δεν έπιασε ψιλή κουβέντα, κανείς δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να μοιραστεί μαζί μας τα πολύ σημαντικά γεγονότα της ζωής του, εδώ ο κόσμος ήρθε για την μουσική, για να χορέψει, για να τραγουδήσει και να φωνάξει, ενίοτε και να ουρλιάξει. Όχι για να τον δουν, για να έχει να λέει ότι πήγε, όχι επειδή είχε μια τσάμπα πρόκληση από κάποιο ασαφές μέσο στο οποίο «γράφει», κλπ κλπ.θα μου πείτε όμως, έτσι είναι οι ξενέρωτοι δυτικοί, στις φλέβες τους δεν κυλάει αίμα αλλά νερό, εδώ είναι νότος, εμείς έχουμε πάθος, μαγκιά, είμαστε ανυπότακτοι και ρέμπελοι, ο τράχηλος μας κανέναν ζυγό δεν υπομένει. Έτσι δηλώνουμε τουλάχιστον… Κι ας μην έχουμε φτάσει καν ούτε μέχρι την Γαλλική Επανάσταση ακόμη… 1789 ήτανε…

Φωτογραφίες – Sebastien Garnier

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: