Varg – Ursviken (Northern Electronics)

varg
1. Ursviken
2. Skaeliptom
3. Asocial 46
4. Vitberget
5. Jamikasuolu
6. Scharins soner
7. Raggarsvin
8. Guldstaden
9. Ohn
10. Agngatan 24

«Χωριό μου, χωριουδάκι μου και πατρικό σπιτάκι μου», που έλεγε και η Σοφία Βέμπο στο παλιό τραγούδι του ’48, το οποίο γνώρισε εσχάτως και μια δεύτερη ζωή σε μια (αποθέωση του κιτς και της νέας κακογουστιάς της κρίσης) τηλεοπτική σειρά. «Στη σκέψη μου σας φέρνω νύχτα μέρα εδώ στα ξένα πέρα» συνεχίζει το άσμα, κουβαλάει μια νοσταλγία, μαζί με γραφικές εικόνες, σαν κι αυτές που είχαμε μάθει κι εμείς να γράφουμε σε εκθέσεις στο σχολείο για τη ζωή στην πόλη και στο χωριό, διεκτραγωδώντας την παρακμή του άστεως και εκθειάζοντας την υπεροχή της ζωής κοντά στη αγνή φύση, με τη γιαγιά, το μποστάνι, το γαϊδουράκι (άραγε ακόμη τέτοια γράφουνε τα παιδιά;).

Και τούτος ο νεαρός Σουηδός, (ψευδ)ονόματι Varg (καμία σχέση με τον κακό συν-Σκανδιναβό Burzum), αφιερώνει ολάκερο δίσκο στο δικό του χωριό. Το Ursviken. Εδώ όμως αρχίζουν και τελειώνουν οι ομοιότητες με την παραπάνω βουκολική αναπόληση της Βέμπο. Όχι μόνο (ή τόσο) επειδή το Ursviken δεν θυμίζει σε τίποτε ένα δικό μας απομονωμένο χωριό στον Γράμμο ή στην Πίνδο (έχει και κοτζάμ 4000 κατοίκους). Αλλά επειδή ο Varg δεν νοσταλγεί… Ή καλύτερα δεν εξωραΐζει, δεν εξιδανικεύει…

Και αφού λοιπόν μάθαμε τον τόπο γέννησης, πάμε και σε άλλα στοιχεία της ταυτότητας του. Ο τύπος λοιπόν λέγεται Jonas Roennberg, έχει πάντως και άλλα ψευδώνυμα, συμμετέχει και σε άλλα σχήματα, είναι υπερ-παραγωγικός και δραστήριος και αποτελεί ουσιαστικά τη δημιουργική ψυχή της Northern Electronics η οποία ασχολείται με αυτό ακριβώς που δηλώνει το όνομά της: βόρεια (ή και …υπερβόρεια αν θέλετε) πειραματική (και μη) ηλεκτρονική μουσική. Και αυτός είναι ο καλύτερος και ο πιο προσωπικός του δίσκος.

Το …επισκέφτηκα που λέτε το Ursviken (Google Earth, μη φανταστείτε – αν και είχα και γνωστό ο οποίος έγραφε ταξιδιωτικά ρεπορτάζ σε εφημερίδα με αυτό τον τρόπο). Έτσι, στην προσπάθεια να μπω στο κλίμα του δίσκου. Κατάφερα τίποτα; Δεν ξέρω… Μια τουριστική ματιά, εικόνες από μια γραφική λίμνη, σπιτάκια κλασικά βόρεια με τη σκεπή τους και τον κήπο τους, ένας οδικός άξονας, πολλά δέντρα, ο ήλιος να λάμπει… Πίσω όμως από την επιφανειακή αυτή οπτική, πίσω από τους τοίχους, υπάρχει η πραγματική ζωή. Και η σκοτεινή της πλευρά. Σκοτεινή όμως όχι εξαιτίας του ήλιου του Μεσονυχτίου ή του σκοταδιού του Μεσημεριού. Η φύση, απλά στέκει εκεί, όμορφη αλλά και αδιάφορη, απρόσιτη. Για τα έργα και τις ημέρες των ανθρώπων είναι που μιλάμε. Τα λέει κάπου και ο ίδιος αποκαλυπτικά: «ανία, ναρκωτικά, αυτοκτονίες εχθρότητα στους ξένους, λίγα χιλιόμετρα νότια του Αρκτικού Κύκλου». Θα μπορούσε να συμπληρώσει ποιητικά, μια τρύπα στη γεωγραφία… Φαντάζεστε τώρα να είχε και αντιδράσεις από τους κατοίκους του Ursviken, για …δυσφήμηση του τόπου, όπως είχε γίνει και στα μέρη μας, όταν ο Μαχαιρίτσας και ο Νταλάρας είχαν κάνει πανελλήνιο σουξέ το «Διδυμότειχο Μπλουζ»; Δύσκολο… Δύσκολη γαρ και η μουσική που φτιάχνει, αφήστε που και ο δίσκος κυκλοφόρησε σε μόλις 100 αντίτυπα σε πλουμιστό και διάφανο βινύλιο για να τσιμπήσουν και οι συλλέκτες (τα οποία όμως έχουν ήδη εξαντληθεί).

Και για να έρθουμε και στο κυριότερο. Ο Varg δεν τα λέει μόνο με τα λόγια, αλλά καταφέρνει να μετουσιώσει αυτό το δυσοίωνο κλίμα και σε μουσική. Και εδώ έγκειται η βασική γοητεία του δίσκου αυτού. Ακούγοντας το «Ursviken», βυθίζεσαι σε ένα εντελώς άλλο κόσμο, κλειστοφοβικό, σκοτεινό, στενό, εσωστρεφή, ανιαρό, όπου το παρόν μοιάζει με το παρελθόν και αυτό με τη σειρά του με το μέλλον, ακόμη και στα σημεία όπου η μουσική χάνεται σε έναν (αναπόφευκτο;) βερμπαλισμό, μοιάζει να υπηρετεί ακριβώς αυτή την ποιητική αδεία. Ο δημιουργός προφανώς χρησιμοποιεί τους κώδικες της ambient για να χτίσει ένα περιβάλλον διάστικτο από υπόκωφους υφέρποντες βόμβους, θορύβους, αέναες μελωδικές λούπες και ηχητικές δομές οι οποίες μετατοπίζονται αργά σαν παγετώνες (Murcof μου έρχεται στον νου), αλλά και σποραδικά beat ενός τέκνο(υ) αποσυνάγωγου (από αυτό που οι ειδήμονες δεν θα πιστεύουν ότι είναι techno -καλή ώρα όπως συνέβη με τον δίσκο των Kiasmos). Να καταφύγουμε στον νεολογισμό doom techno; Όπως και να ‘χει πάντως, ακόμη κι αν τελικά καταλήξουμε σε (αναπόφευκτες;) κοινοτοπίες για ηχοτοπία ψυχρά και παγωμένα και βόρεια κλπ κλπ, κανείς πιστεύω δεν θα μείνει ασυγκίνητος από την μελωδική νοσταλγική κατάθλιψη ενός «Jamikasuolu».

Είπα νοσταλγική; Δεν λέγαμε στην αρχή ότι ο Varg δεν νοσταλγεί; Κατά βάθος όπως η νοσταλγία μοιάζει αναπόδραστη, σαν μαύρη τρύπα που σε ρουφά στον ορίζοντα γεγονότων της. Όπως και η πατρίδα, ο τόπος που μεγάλωσες, ακόμη κι αν είναι «μικρό χωριό κακό χωριό». Και όπως είπε και ο μεγάλος Αλεξανδρινός, «έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ/στην κώχη τούτη την μικρή, σ’ όλην την γη την χάλασες». Ίσως λοιπόν τα «Ursviken» να μην φταίνε και τόσο τελικά…

24/09/2015

8

 

1η δημοσίευση: http://www.mic.gr

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: